Αναλογίζομαι τον όγκο δουλειάς, τα ευαίσθητα θέματα, τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε από την επαύριο κιόλας της ιστορικής μέρας που πλησιάζει και δεν κρύβω ότι ανησυχώ. Αναστοχάζομαι τους χιλιάδες ανθρώπους που συναναστράφηκα μέσω της ιδιότητας του βουλευτή του Νομού Αχαΐας τα τελευταία 2,5 χρόνια και σκέφτομαι πόσα μάτια περιμένουν με αγωνία την επόμενή μας κίνηση, πόσες καρδιές προσδοκούν την ανακούφιση βλέποντας ότι επιτέλους μια κυβέρνηση τηρεί τις υποσχέσεις της, και δεν μου επιτρέπω να πανηγυρίσω την επόμενη Κυριακή.
Θυμάμαι τις μάχες που δώσαμε όλες οι συντρόφισσες και όλοι οι σύντροφοι (δεν μου αρέσουν οι συντμήσεις τύπου "σφοι", "σφες", λες και είμαστε δημόσιες υπηρεσίες και όχι άνθρωποι που νιώθουν αλληλεγγύη ο ένας για τον άλλο) στην Περιφέρειά μου και στη Βουλή για τα τοπικά και κεντρικά θέματα, πόσες από αυτές κερδίσαμε, πόσες χάσαμε, πόσες αναγκαστήκαμε να αφήσουμε στη μέση για άλλες σημαντικότερες και σκέφτομαι ότι αυτό ήταν το εύκολο κομμάτι τής μέχρι τώρα φερέλπιδας πορείας μας.
Από τη μάχη του Μεσοπροθέσμου, του Πολυνομοσχεδίου, των προϋπολογισμών, τη μάχη ενάντια στις διαθεσιμότητες των εκπαιδευτικών και των διοικητικών των ΑΕΙ και το σχέδιο "Αθηνά" που αποσάθρωσε περαιτέρω την περιφερειακή ανώτατη εκπαίδευση, μέχρι την αντίσταση στη δημιουργία ενός απέραντου σκουπιδότοπου στον Βορρά της Αχαΐας από του Φλόκα και την Ξερόλακκα μέχρι την Αιγείρα και τον ΧΥΤΑ Παπανικολού, από τη νίκη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των πανέμορφων παραλιών της βόρειας Πελοποννήσου μέχρι την προσπάθεια διάσωσης της αμυντικής βιομηχανίας του νομού και τις παρεμβάσεις για τα βαλτωμένα έργα υποδομής, ένα συμπέρασμα προκύπτει: η πείρα, η γνώση και η τεκμηρίωση είναι πια κτήμα μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει ένα πολυσύνθετο επιστημονικό δυναμικό, που αφαιρεί πια τις λαβές εναντίον μας κριτικής περί "οραματισμού" και "ουτοπικών τοποθετήσεων". Αυτό που απομένει για να καθιερωθεί η κυβέρνηση της Αριστεράς στη συλλογική συνείδηση, το επόμενο βήμα για να γράψει ο ΣΥΡΙΖΑ μία καινούργια πολιτική ιστορία, είναι να επιδείξουμε την αντίστοιχη πολιτική βούληση. Μόνο έτσι θα κερδίσουμε τους σκεπτόμενους και ακόμα και τώρα δικαιολογημένα καχύποπτους και πολιτικά μη δοτικούς προοδευτικούς πολίτες που δεν ανήκουν οργανωμένα στις τάξεις μας.
Το πιο χαρακτηριστικό σχετικό παράδειγμα είναι το θέμα της επαναδιαπραγμάτευσης των όρων της δανειακής σύμβασης με σκοπό τη διαγραφή μέρους του χρέους. Ο λαός μας, κάθε άλλο παρά άμοιρος ευθυνών, καθώς κυβερνήθηκε επί 4 δεκαετίες από έναν άκαμπτο ταυτολογικό δικομματισμό, χαρίζοντάς του πολύ μεγαλύτερα ποσοστά απ' ό,τι στα δύο τωρινά μεγάλα κόμματα, ζητάει για πρώτη φορά με τόση ένταση την άρση της αναντιστοιχίας προεκλογικών δεσμεύσεων και μετεκλογικών πρακτικών. Το ζητάει για αντικειμενικούς λόγους, γιατί οι συντάξεις και οι μισθοί δεν μπορούν να μειωθούν περαιτέρω, αλλά και για λόγους εξιλέωσης μέσα από το παράδειγμα ενός κόμματος που το βράδυ των εκλογών δεν θα ξεχάσει τι έλεγε ένα 24ωρο πριν. Κάποιοι ίσως περιμένουν πολύ περισσότερα απ' όσα έχουμε δεσμευθεί. Οι περισσότεροι, πάντως, περιμένουν το αυτονόητο.
Σε όλες αυτές τις δυσκολίες θα αντεπεξέλθουμε μόνο διδασκόμενοι από το μεγάλο μας ηθικό πλεονέκτημα, από τις αξίες που μας κράτησαν ζωντανούς, έστω και με εκείνα τα μονοψήφια θνησιφανή ποσοστά, στη διάρκεια των πιο ψυχρών για την Αριστερά πολιτικών χειμώνων. Οι αξίες αυτές δεν είναι άλλες από την τιμιότητα και την ταπεινότητα καθώς και τη σιγουριά ότι στα χέρια μας κρατάμε τα μεγαλύτερα, τα πιο άκαυστα πολιτικά εργαλεία που γέννησε η πολιτική: την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά, την παιδεία και τον πολιτισμό.
