Όσο πλησιάζει η Κυριακή των εκλογών, με την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ να έχει καταστεί πια βεβαιότητα, τόσο παρακολουθούμε να εντείνεται η απελπισμένη προσπάθεια των εκφραστών της συντήρησης, όχι, βέβαια, να ανακόψουν τη νίκη των συνδυασμών της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά τουλάχιστον να περιορίσουν τις διαστάσεις της.
Σε αυτή τη ζωτικής, γι' αυτούς, σημασίας υπόθεση, έχουν επιστρατεύσει όλα όσα γνωρίζουν καλά από τον παλιό καλό καιρό. Εκφοβισμό, ψέμα, συκοφαντία, κούφια λόγια, υποσχέσεις και γενικά όλα τα όπλα που ανέκαθεν χρησιμοποιούσαν και που με τον χειρισμό τους είναι τόσο εξοικειωμένοι.
Παρ' όλα αυτά, η ηττοπάθεια και η απογοήτευση που επικρατεί στις τάξεις της συγκυβέρνησης δεν μπορεί πια να κρυφτεί. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς τον αγχώδη προεκλογικό λόγο που αρθρώνουν ο αρχηγός και τα στελέχη της. Έναν λόγο ηττοπαθή, αμήχανο και απολογητικό, χωρίς έστω έναν στοιχειωδώς προγραμματικό χαρακτήρα, από τον οποίο λείπουν όχι μόνο τα επιχειρήματα και η πολιτική σκέψη, αλλά και η ίδια η αξιοπρέπεια.
Είναι γεγονός, λοιπόν, ότι η πιο μακάβρια, ακροδεξιά κυβέρνηση που είχε ο τόπος τα τελευταία χρόνια, επιτέλους περνάει στο περιθώριο. Ο δρόμος της ελπίδας άνοιξε και μας περιμένει, όχι μόνο να τον περπατήσουμε, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις να τον χαράξουμε από την αρχή.
Θα είναι δύσκολος δρόμος. Το ζητούμενο για την κυβέρνηση της Αριστεράς δεν είναι μόνο η αναστροφή της πορείας και η αποκατάσταση των καταστροφών που επέφεραν οι νεοφιλελεύθερες συμμορίες και οι ακροδεξιοί τους εντολοδόχοι, στην οικονομία, στα ατομικά και εργασιακά δικαιώματα, στην κοινωνική πρόνοια κ.λπ.
Είναι φυσικά όλα αυτά, αλλά και κάτι παραπάνω. Είναι η αποκατάσταση και η εκ νέου νοηματοδότηση εννοιών όπως η έννοια της Δημοκρατίας. Είναι η εμπέδωση της λαϊκής κυριαρχίας ως της μόνης εξουσιαστικής δυνατότητας. Είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης της κοινωνίας στον ίδιο της τον εαυτό.
Αυτές οι εκλογές είναι μάχη όχι μόνο συσχετισμών και εκλογικών ποσοστών, αλλά κυρίως κοσμοαντίληψης.
Η κυβέρνηση που θα προκύψει θα είναι για πρώτη φορά στην ιστορία μια αριστερή κυβέρνηση χωρίς δεσμούς και εξαρτήσεις από συμφέροντα, απόλυτα ξένη προς το στερεοτυπικό κυβερνητικό μοντέλο που έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα η χώρα. Αυτό της κυβέρνησης - υπηρέτη των εκάστοτε οικονομικών ελίτ.
Η επόμενη μέρα των εκλογών δεν θα είναι η αρχή, αλλά η όμορφη συνέχεια μιας μεγάλης πορείας διεκδικήσεων και αγώνων που έχει ξεκινήσει από τότε που γεννήθηκε στη χώρα μας η Αριστερά και θα συνεχίσει μέχρι να πραγματωθεί το πρόταγμα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και της λαϊκής κυριαρχίας.
Είναι αυτονόητο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση, θα συνεχίσει ακόμα πιο εντατικά την πρωτοπόρο κινηματική του δράση.
Αν θυμηθούμε τον πανικό που έσπειρε ήδη από τις εκλογές του 2012 στις νεοφιλελεύθερες ελίτ και στα παπαγαλάκια τους η προοπτική εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε τον τωρινό τους τρόμο μπροστά στην αναπόδραστη πια γι' αυτούς βεβαιότητα μιας αριστερής κυβέρνηση που είναι γέννημα - θρέμμα και αναπόσπαστο κομμάτι ενός δυνατού παρεμβατικού λαϊκού κινήματος που θα δίνει στις κοινωνίες της Ευρώπης και του κόσμου το άλλο... "κακό" παράδειγμα.
