Φεβρουάριος του 2012, ξυπνήσαμε ένα πρωί και μάθαμε το νέο! Ένας άνθρωπος ηλικιωμένος πυροβολήθηκε στην πλατεία Συντάγματος αφήνοντας ένα γράμμα στο οποίο αποκαλούσε την κυβέρνηση των Μνημονίων κατοχική κυβέρνηση... Για μέρες η είδηση κυκλοφορούσε στα στόματα και στις καρδιές των πολιτών!
Λίγους μήνες μετά άρχισε η φτωχοποίηση μεγάλης μερίδας του λαού μας και φυσικά σειρά αυτοκτονιών που ακολούθησαν την πρώτη, ανθρώπων κυρίως μέσης ηλικίας.
Πένθη συνεχή! Στάχτη η Marfin (δύο χρόνια πριν) και τώρα το Αττικόν. Όλο το τετράγωνο αποκαΐδια! Αυτοκτονίες 2.500 - 3.000. Ένα «ατύχημα» με ένα παιδί που σκοτώθηκε πέφτοντας από λεωφορείο γιατί το ξεφτίλισε ελεγκτής επειδή δεν είχε πληρώσει το εισιτήριο... Πόλεμοι στον κόσμο που κανείς δεν τους περίμενε -όπως στην Ουκρανία- και βομβαρδισμοί που τους περίμενε - όπως στη Γάζα... Χώρες που διαλύθηκαν - Λιβύη, Συρία. Η Μεσόγειος τάφος προσφύγων!
...Τα βλέπαμε όλα στην τηλεόραση, καθισμένοι σε καναπέδες που ξέφτιζαν σε σπίτια που σιγά - σιγά ρημάζανε. Κι εμείς καθόμασταν και κοιτούσαμε την τηλεόραση να δείχνει καταστροφές ζωών! Των δικών μας ζωών! Και ξαφνικά, μΜαύρο στην ΕΡΤ κι ο κόσμος ξεχύνεται στο Ραδιομέγαρο. Για έναν ολόκληρο μήνα βγάζει τον θυμό ολόκληρης της κοινωνίας που μέχρι εκείνη τη στιγμή κοιτούσε από το γυαλί. Την ίδια ώρα, παράλληλα με αυτό, 595 καθαρίστριες αρχίζουν έναν αγώνα που κρατάει μέχρι σήμερα για να ξαναγυρίσουν στις δουλειές τους! Και μια νύχτα, σε μια διαδήλωση, δεν ξέρω γιατί, πρόσεξα στον τρόπο που φώναζαν αυτές οι γυναίκες μια φλόγα τέτοια που δεν είχα ξανασυναντήσει στον δρόμο όσα χρόνια κατεβαίνω στις διαδηλώσεις!
Ένιωσα ότι αυτές οι γυναίκες φώναζαν διαφορετικά. Ήταν αποφασισμένες! Για τι πράγμα; Μα για να ζήσουν! Να μην αυτοκτονήσουν! Αποφάσισα να τις ακολουθήσω! Λίγους μήνες μετά αποδείχτηκε περίτρανα πόσο αποφασισμένες ήταν. Κάθε φορά που ένιωθα κατάθλιψη και κάθε φορά που με καλούσαν εκείνες κατέβαινα κοντά τους!
Ποτέ δεν το μετάνιωσα! Τις ευχαριστώ γι' αυτό! Η πρώτη νότα αισιοδοξίας μέσα σε όλη τη μαυρίλα της καταβύθισης της πατρίδας μου στην άβυσσο ενός πένθους που δεν τελειώνει... Η πρώτη! Η δεύτερη ήταν η ηρωική πράξη του Νίκου Ρωμανού... Η απεργία πείνας του νεαρού παιδιού για το αυτονόητο δικαίωμά του στην εκπαίδευση! Ένας αγώνας τόσο απελπισμένος, αλλά και τόσο απόλυτος που ανάγκασε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα να πάρει θέση. Ένιωθα -από τη θέση της βουλευτίνας πια- ότι αν χάσουμε αυτή την ευκαιρία να βοηθήσουμε τη δημοκρατία να νικήσει, αν επιτρέψουμε να χαθεί κι άλλο ένα παιδί, θα είμαστε συνυπεύθυνοι απέναντι σε πολλές γενιές παιδιών! Ήταν κορυφαία στιγμή για πολλούς από μας, μέσα στο Κοινοβούλιο, η νύχτα του αγώνα μέσα στην ολομέλεια για να σωθεί το παιδί.
Γι' αυτό είμαι στον ΣΥΡΙΖΑ και (είτε επιτύχω μια προσωπική νίκη στις εκλογές είτε όχι) θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για να σωθούν κι άλλα παιδιά, για να γελάσουν οι καθαρίστριες και οι σχολικοί φύλακες, και οι απολυμένοι της ΕΡΤ, για να αρχίσουν σιγά - σιγά, αλλά σταθερά, να θεραπεύονται οι πληγές των συμπολιτών μου από την άδικη και ατέρμονη οδύνη χρεών που δεν είναι δικά τους!
