Σήμερα καλούμαστε να ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε και να προσαρμοστούμε στο δόγμα της οικονομίας της αγοράς και είναι δόγμα γιατί έχει και όρους θρησκευτικού φανατισμού. Ότι είναι εκτός, καταδικάζεται στο πυρ το εξώτερο.
Μας επιτρέπεται βέβαια να διατυπώνουμε ελεύθερα τις απόψεις μας, υπό τον όρο, όμως, ότι στο τέλος της συζήτησης θα πρέπει να συνομολογήσουμε το εξής πιστεύω: "there is no alternative". Μπορούμε να παρουσιάσουμε το πρόγραμμα μας, αρκεί να είναι το δικό τους πρόγραμμα.
Στον κυρίαρχο λόγο φυσικά το δόγμα λέγεται ρεαλισμός και η εναλλακτική πολιτική λέγεται ουτοπία. Εμάς, όμως, στα δύσκολα τα όνειρα μας κράτησαν όρθιους. Η γραμματική και το συντακτικό μιας άλλης γλώσσας που είχε πάψει να μιλιέται για καιρό, γιατί η φιλοσοφία της εποχής είχε συνοψιστεί στο σλόγκαν «η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή». Και επειδή οι αρχές και οι αξίες της Αριστεράς θεωρούνταν πριν από τρεις μόλις χρόνια κομμάτι ενός άλλου κόσμου, αναγκαζόμασταν να τις επικαλούμαστε με όρους μεταφυσικής. "Δε θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία", είχα γράψει στο Rednotebook στις 29 Απριλίου του 2012, λίγες μέρες πριν αποδειχθεί ότι η μαγεία της Αριστεράς γινόνταν μεγάλη πλειοψηφική ρεαλιστική εναλλακτική προοπτική. Από την κυβέρνηση στην αξιωματική αντιπολίτευση ένα τσιγάρο φόβος μάς χώρισε.
Αλλά το 2015 δεν είναι 2012 και η ελπίδα σβήνει τον φόβο και στις 25 Ιανουαρίου θα πάρουν τα όνειρα εκδίκηση. Και μπορούμε πια να μιλήσουμε για υγεία, παιδεία, εργασία, πολιτισμό και δημοκρατία, αυτές τις μαγικές αξίες της Αριστεράς, με όρους ρεαλισμού. Γιατί αυτός είναι ο ρεαλισμός που έρχεται να επικρατήσει. Ο ρεαλισμός ενός κράτους πρόνοιας που θα στηθεί ξανά στα πόδια του και μιας κοινωνίας που θα διεκδικεί όλο και περισσότερα μέχρι τελικά να τα κατακτήσει όλα.
Γιατί τα όνειρά μας δεν τελειώνουν εδώ. Μπορεί κάποια να πραγματοποιούνται, αλλά το μεγάλο μας όραμα δεν εξαντλείται στην ανοικοδόμηση ενός καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν είμαστε στρατευμένοι εδώ και δεκαετίες στην Αριστερά, για να καταλήξουμε να σκεφτόμαστε ως σοσιαλδημοκράτες.
Συνεχίζουμε να εμπνεόμαστε από τις ιδέες που μας κράτησαν όρθιους στα δύσκολα, που μας βοήθησαν να πείσουμε την κοινωνία ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος. Και αυτό τον δρόμο είμαστε αποφασισμένοι να τον περπατήσουμε ώς το τέρμα.
Η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, η σταδιακή αποκατάσταση του εισοδήματος των εργαζομένων, είναι απλώς στάσεις σε αυτήν την πορεία. Προορισμό μας αποτελεί ο κοινωνικός μετασχηματισμός, η οργάνωση μιας κοινωνίας όπου οι άνθρωποι που παράγουν τον πλούτο θα τον καρπώνονται ολόκληρο.
Με άλλα λόγια; Σοσιαλισμός. Με άλλα λόγια μαγεία.
ΥΓ.: Έφυγα άρον άρον από συγκέντρωση στο Αιγάλεω γιατί μου τηλεφώνησαν από την "Αυγή" ότι το dead line για να παραδώσω το κομμάτι είχε λήξει. Καθ' οδόν για το σπίτι χτύπησε το κινητό. Ήταν η κουμπάρα μου. «Θυμάσαι», μου είπε με αναφιλητά, «για τον άνεργο που σου 'χα πει, που τον τελευταίο χρόνο τον τάιζε η γειτονιά και έλεγε πως θα αυτοκτονήσει; Πήγα πριν λίγο σπίτι του, άνοιξα την πόρτα και τον βρήκα κρεμασμένο».
Σαράντα επτά χρονών με παιδί. Σβήστε όλο το παραπάνω κείμενο. Δεν ζητάνε τα όνειρα εκδίκηση. Οι νεκροί ζητάνε.
