1. Δε χρειάζεται κανείς να μιλάει με τους πολίτες για να καταλάβει και να κατανοήσει ότι το προεκλογικό κλίμα εμπεριέχει ιστορικά προτάγματα. Από τα μάτια και την έκφραση του προσώπου στους δρόμους της Αθήνας διαπιστώνει κανείς ανάμεικτα συναισθήματα και συμπεριφορές. Το χαμόγελο έχει εκλείψει, οι ματιές είμαι κατεβασμένες. Σπάνιο να δει κανείς κάποιον να κοιτάει τον ουρανό. Πιο σπάνιο ακόμα να βλέπει κανείς ένα νεαρό ζευγάρι να περπατάει χέρι - χέρι με χαμόγελο. Η ελπίδα που φέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτα και κύρια επαναφέρει την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθηση του λαού μας.
Η κρίση είναι πολυεπίπεδη και πολύπλευρη, δεν είναι μόνο οικονομική. Η δέσμευση των υποψηφίων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, η δέσμευση του προγράμματος προς τον λαό, δεν έχει μόνο πολιτικές πλευρές, αλλά έχει και μια τεράστια ηθική διάσταση: οι πολίτες να μη νιώθουν ότι είναι «γρανάζια» ενός πολιτικού συστήματος που πεθαίνει και ότι η μοναδική «δημοκρατική τους υποχρέωση» είναι να ψηφίζουν σε κατά καιρούς εκλογικές αναμετρήσεις. Η υποχρέωση δεν είναι μόνο να ψηφίσουν αλλά και να ενταχθούν σε κάθε συλλογική προσπάθεια μέσα από το προσωπικό, εργασιακό ή πολιτισμικό τους περιβάλλον σε ένα κίνημα που πρέπει να βρει κοινή γλώσσα, κοινή στόχευση για την ανατροπή μιας γκρίζας πραγματικότητας.
Ταυτόχρονα, ο κόσμος με τον οποίο ερχόμαστε σε επαφή, ιδιαίτερα στους εργασιακούς χώρους, στις γειτονιές, αλλά και στους χώρους που συχνάζει η μεγάλη μάζα των νέων ανέργων της χώρας μας, ζητούν ο ΣΥΡΙΖΑ να μην τους ξεχάσει μετεκλογικά. Συνήθως η απάντησή μας είναι να μη μας αφήσουν να τους ξεχάσουμε. Ο θυμός και οργή που νιώθουν απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που τους έχει περιθωριοποιήσει τους αναγκάζει να είναι καχύποπτοι. Μετρημένοι, υποψιασμένοι πολλές φορές και παθητικοί. Αλλά ο κοινός παρονομαστής της ελπίδας αποτελεί μέρος των προσδοκιών τους, ακόμα και των πιο απαισιόδοξων.
Γι' αυτό σε αυτές τις εκλογές, που έχουν αυτό τον ιστορικό χαρακτήρα, η διαδικασία συμμετοχής μπορεί να προσλάβει και άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά, που μπορούν να είναι και πρωτόγνωρα για την ιστορία της χώρας μας. Η εργασία, το δικαίωμα σε αυτήν, πρέπει να έχει χαρακτηριστικά πλήρους απασχόλησης, με εγγυημένη την ιατροφαρμακευτική κάλυψη, την κοινωνική ασφάλιση, αλλά και την αξιοκρατία, είτε στον ιδιωτικό είτε στον δημόσιο τομέα.
2. Τα πρώτα μέτρα και οι πρώτες πρωτοβουλίες μιας κυβέρνησης της Αριστεράς είναι να ανακτήσει η χώρα την εθνική και λαϊκή της κυριαρχία. Γι' αυτό και η διαπραγμάτευση με πυρήνα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και την επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών συμβάσεων αποτελεί τον βασικό πυλώνα για την αποκατάσταση του βασικού μισθού στα 751 ευρώ, την επανασύνδεση των εκατοντάδων χιλιάδων νοικοκυριών που στερούνται ηλεκτρικό ρεύμα, τη νομική, ηθική και πολιτική αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας με την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Η δημόσια παιδεία και υγεία πρέπει να επανέλθουν στην κοινωνική σφαίρα των υποχρεώσεων του κράτους έναντι των πολιτών του και βεβαίως το χτύπημα της διαφθοράς των μηχανισμών που την αναπαράγουν και την απόδοση της φορολογικής δικαιοσύνης ιδιαίτερα σε αυτούς που διαχειρίζονται τον πλούτο τους ως «ολιγάρχες». Η ενδυνάμωση της δημοκρατίας, στους θεσμούς αλλά και στην κοινωνία, θα αποτελέσει το αντίδοτο στην άνοδο της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και του φασισμού.
3. Η ευθύνη για την εξωτερική πολιτική, την άμυνα και τα Σώματα Ασφαλείας είναι μια συλλογική προσπάθεια, στην οποία συμμετέχουν εξαιρετικές συντρόφισσες, σύντροφοι και πολλοί συνεργάτες. Το βασικό στοιχείο δουλειάς είναι η διαπίστωση δομικών προβλημάτων και αδυναμιών σε ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα που πεθαίνει και η παραγωγή θέσεων και εναλλακτικών προτάσεων σε ριζοσπαστική αριστερή κατεύθυνση, που θα υπερασπίζονται το λαϊκό ταξικό συμφέρον του λαού μας, αλλά και την πολυδιάστατη, ενεργητική, ριζοσπαστική, φιλειρηνική εξωτερική πολιτική της χώρας μας.
Απόστρατοι αξιωματικοί, όλοι οι κλάδοι των σωμάτων ασφαλείας, οι ένοπλες δυνάμεις, διεθνολόγοι, αλλά και «διεθνιστές της διπλωματίας των λαών» είναι ο μεγάλος πλούτος, το τεράστιο ανθρώπινο κεφάλαιο, που μπορεί και πρέπει να αφυπνίσει την απονεκρωμένη και βαλτωμένη δημόσια διοίκηση σε αυτούς τους τομείς, ώστε να επανοικοδομήσουμε τη λαϊκή και εθνική κυριαρχία της χώρας στο βαλκανικό, ευρωπαϊκό, αλλά και παγκόσμιο γίγνεσθαι.
