Ο κάθε ένας από εμάς, που βάζουμε ή νομίζουμε ότι βάζουμε ένα λιθαράκι στην έκδοση της «Αυγής», έχει κάτι να θυμηθεί από τον Κώστα Κάρη.
Για μένα, ήταν ο άνθρωπος που υλοποίησε το όνειρό μου για ολοσέλιδο σκάκι. Διστακτικός στην αρχή, άλλαξε διάθεση μετά τα πρώτα δοκιμαστικά και, ύστερα από συζήτηση, όπως μου είχε πει, με τον τότε αρχισυντάκτη και τωρινό διευθυντή Νίκο Φίλη, η σκακιστική σελίδα απέκτησε περίοπτη θέση στην "Αυγή" της Κυριακής.
Αν και συνομήλικοι, η διαφορά σε επίπεδο γνώσεων και εμπειρίας πάνω στις εφημερίδες ήταν εμφανέστατα μεγάλη. Μαθημένος να γράφω σε σκακιστικά περιοδικά, αντιμετώπισα μια εντελώς διαφορετική κατάσταση, στον τρόπο γραφής, στην οικονομία χώρου, στους χρόνους παράδοσης της ύλης. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι τις πρώτες σκακιστικές σελίδες τις γράφαμε μαζί με τον Κώστα!
Πάντα με διάθεση να βοηθήσει και όχι να με ακυρώσει.
Ας ανοίξω μια μεγάλη παρένθεση, εδώ, για να ομολογήσω πόσο υπερήφανος νιώθω που γράφω σε μια εφημερίδα με τόσο δημοκρατικές λειτουργίες, με ενθάρρυνση της ελεύθερης έκφρασης. Από το 2002 μέχρι σήμερα (με αρκετά μεγάλο ενδιάμεσο κενό), έχω κάνει λάθη, έχω γράψει ανοησίες, μου ξέφυγαν σημαντικά, δεν απέφυγα γκάφες. Πάντα δέχομαι -και επιδιώκω- κριτική. Ούτε ο Κώστας ούτε τώρα ο Νίκος, δεν άσκησαν, ούτε μία φορά, προληπτική λογοκρισία...
Ο Κώστας Κάρης αγαπούσε το σκάκι, παρακολουθούσε τις εξελίξεις και ήταν πάντα καλά ενημερωμένος για το τι συνέβαινε στον ελληνικό και κυρίως στον διεθνή χώρο. Θυμάμαι τις συχνές συζητήσεις μας, σχετικά με τα σκακιστικά κομπιούτερ, τα χρόνια που άρχιζε να γίνεται εμφανής η υπεροχή της μηχανής έναντι του ανθρώπου.
Σε μια άλλη συζήτηση, σχετικά με τις διοργανώσεις, γεννήθηκε η ιδέα της διεξαγωγής των μαθητικών αγώνων «Σκάκι για την Ειρήνη». Τον Μάιο του 2003, στο ξενοδοχείο «Τιτάνια», περισσότερα από 200 αγόρια και κορίτσια ήλθαν για να παίξουν σκάκι. Τα περισσότερα είχαν εμπειρία προηγούμενων αγώνων, κάποια έπαιζαν για πρώτη φορά!
Έχω αναφερθεί ξανά, με αφορμή τη μεγάλη απώλεια του Κώστα Φιλίνη, ο οποίος είχε ενεργό ρόλο στη διοργάνωση. Σήμερα θα προσθέσω κάτι, για τη μεθοδικότητα που διέκρινε τον Κ. Κάρη, όπως τη διαπίστωσα τόσο στο επίπεδο της προετοιμασίας όσο και της υλοποίησης.
Αρκετά συγκεντρωτικός και πολύ εργατικός, ασχολήθηκε με τις ώρες, ακόμα και για λεπτομέρειες. Θυμάμαι την έκπληξη στο βλέμμα συναδέλφου, όταν τον έψαχνε για να ετοιμάσουν το κυριακάτικο πρωτοσέλιδο και τον βρήκε να ψαλιδίζει χαρτονάκια.
Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω για κάποιον γνώριμο, φίλο, συνεργάτη, παλεύοντας να προσαρμοστώ στο γεγονός ότι έχει φύγει από τη ζωή. Συνήθως το καταφέρνω. Με τον Κώστα, θα αργήσω να συνειδητοποιήσω ότι θα πρέπει να αναφέρομαι μόνο στο παρελθόν, ότι δεν θα ξανακουβεντιάσουμε για σκάκι, ότι έπαψε να είναι ανάμεσά μας.
