Η μουσική ακουγόταν παντού στο σπίτι της οικογένειάς του στο Crown Hights του Μπρούκλιν, ιδίως η τζαζ. Ο μικρός Brian μεγάλωσε θαυμάζοντας ανθρώπους που έπαιζαν μουσική. Από την παιδική ηλικία θαύμαζε τη μαμά του που μπορούσε να παίζει τύμπανα και τότε έγινε ήρωάς του ο σπουδαίος Max Roach. Προσπαθούσε να τον μιμηθεί. Το αγαπημένο του κομμάτι «Parisian thoroughfare» από το άλμπουμ της συνεργασίας του ντράμερ με τον τρομπετίστα Clifford Brown (1954) έφερνε στ’ αυτιά του τον απόηχο των δρόμων της Πόλης του Φωτός.
Ο επίδοξος νεαρός ντράμερ άρχισε να κάνει μαθήματα πιάνου στα επτά του, αλλά μην έχοντας πιάνο στο σπίτι, όταν γυρνούσε από τα μαθήματα έπρεπε να εξασκείται σε ένα μικρό χάρτινο πληκτρολόγιο, ώσπου τελικά η μητέρα του του πήρε ένα. Ήταν απαίσιο, αλλά του Brian του άρεσε πολύ. Ακουγόταν ιδανικό στα άπειρα, νεανικά αυτιά του.
Μια όχι τυχαία συνάντηση
Η γνωριμία τους έγινε το 1969 στο Πανεπιστήμιο του Lincoln της Pensylvania. Ο Brian, μόλις 17 ετών, είχε ήδη εγκαταλείψει τα μαθήματα απογοητευμένος από την απουσία ενός σαφούς αφροκεντρικού προγράμματος σπουδών. Εκεί, σε μια αίθουσα μουσικής του πανεπιστημίου τού σύστησαν τον Gil. Ήταν 19 ετών, αλλά είχε ήδη τη φήμη ενός εξαιρετικού λογοτεχνικού ταλέντου και είχε επιλέξει το Lincoln επειδή ήρωάς του ήταν ο συγγραφέας Langston Hughes.
O Scott-Heron άκουσε κάποια τραγούδια του Brian Jackson και έτσι ξεκίνησε μια ιστορική συνεργασία. Ο Jackson ένιωσε δέος με τη διαδικασία της δημιουργίας του νέου φίλου του. Το «A toast to the people» ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψαν μαζί. Το 1975 ηχογραφήθηκε το άλμπουμ «From South Africa to South Carolina». Μαζί με άλλους φοιτητές του πανεπιστημίου, που έπαιζαν ένα μείγμα R&B και τζαζ, σχημάτισαν το συγκρότημα Black and Blues. Με το κύρος του Gil Scott-Heron ως συνθέτη, υπέγραψαν δισκογραφικό συμβόλαιο με την εταιρεία του θρυλικού τζαζ παραγωγού Bob Thiele, τη Flying Dutchman.
Με θράσος και χιούμορ
Ο Thiele, ένας μάγος της τζαζ βιομηχανίας, παραγωγός των John Coltrane, Charlie Mingus και Duke Ellington, γνώριζε τα ποιήματα του Scott-Heron. Έχοντας κάνει το 1959 την παραγωγή του άλμπουμ των Jack Kerouac και Steve Allen «Poetry for the Beat Generation», υποσχέθηκε ότι αν ο δίσκος τους πουλούσε καλά, θα ηχογραφούσε το ντουέτο. Και έτσι έγινε! Τον Απρίλιο του 1971 ο Thiele ρώτησε τον Jackson ποιους μουσικούς θα ήθελε στην ηχογράφηση. Ο Jackson, με θράσος και αρκετό χιούμορ, πρότεινε τους κορυφαίους μουσικούς της τζαζ Ron Carter στο μπάσο και Hubert Laws στο φλάουτο. Τους συνάντησε στο στούντιο μαζί με τον φάνκι ντράμερ Bernard Purdie, διευθυντή τότε των μουσικών συνόλων της Aretha Franklin. «Ήμουν 18 ετών και δεν είχα ξαναπατήσει το πόδι μου σε ένα στούντιο ηχοληψίας, και να που διηύθυνα αυτούς τους θρύλους. Στην αρχή τρομοκρατήθηκα, αλλά μετά από μερικά ελαφρά πειράγματα ο Ron Carter με βοήθησε να νιώσω ευπρόσδεκτος. Όλα πήγαν υπέροχα» θυμάται με νοσταλγία ο άβγαλτος «μαέστρος» Brian Jackson.
Δέκα υπέροχα χρόνια
Αποτέλεσμα ήταν το άλμπουμ «Small talk at 125th and Lenox» που περιελάμβανε το εμβληματικό «The revolution will not be televised». Ηχογράφησαν ακόμη δύο άλμπουμ για τον Thiele και τη Flying Dutchman, τα «Pieces of a man» και «Free will», όπως και το «Winter in America» για τη Strata-East, πριν υπογράψουν με την Arista, για την οποία ηχογράφησαν έξι άλμπουμ, με τον Jackson να αναφέρεται μετά την επιμονή του Scott-Heron ως συνεπικεφαλής, παρά τις αντιρρήσεις του ιδιοκτήτη Clive Davis.
Το όνομα του Jackson θα είναι για πάντα συνδεδεμένο με τη συνεργασία του με τον Gil Scott-Heron. Οι δυο τους παρήγαγαν μερικά από τα πιο εμβληματικά μουσικά κομμάτια της δεκαετίας του 1970, συνθέσεις όπως το μυθικό «The revolution will not be televised» και το «The bottle». Η περίοδος αυτή κράτησε χρόνια, πριν χωρίσουν οι δρόμοι τους το 1980. Οι μουσικές διαφορές τους είχαν αρχίσει να διαβρώνουν τον αδελφικό δεσμό τους και οι οικονομικές διαφορές τους για τα πνευματικά δικαιώματα, τα οποία καρπωνόταν αποκλειστικά ο Gil Scott-Heron, οδήγησαν στην τελική ρήξη.
Αυτοδύναμη πορεία
Είχε φτάσει η στιγμή που ο Brian Jackson έπρεπε να βγει από τη σκιά του Gil και να βγει «μπροστά». Όμως ακόμα ήταν ένας ντροπαλός έφηβος που έμενε συνειδητά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η μουσική ήταν έως τότε γι’ αυτόν μόνο ένας τρόπος να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Αντλούσε έμπνευση από μουσικούς, ποιητές και οραματιστές του παρελθόντος, από τους οποίους είχε την τύχη να μάθει. Ο Brian ακολούθησε την παράδοση μιας μουσικής που είχε τις ρίζες της στη Δυτική Αφρική. Ένιωθε υποχρεωμένος να συνεχίσει αυτήν την παράδοση.
Από τον χωρισμό τους κι έπειτα ο Jackson δεν σταμάτησε ποτέ να παίζει και να δημιουργεί. Ωστόσο, λίγοι μιλούν για τη συμβολή του στην κληρονομιά του Gil Scott-Heron και την καριέρα που έχτισε ως μουσικός και συνθέτης. Συνέχισε να είναι ενεργός στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, συνεργαζόμενος με τους Earth, Wind & Fire, τον Stevie Wonder, τον Will Downing και την Gwen Guthrie. Το πρώτο σόλο άλμπουμ του, το μάλλον απογοητευτικό «Gotta play», κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2000 και περιελάμβανε guest εμφανίσεις των Roy Ayers και Scott-Heron. Άλλες δουλειές περιλαμβάνουν συνεργασίες με τους Kool and the Gang, την Janis Siegel -των Manhattan Transfer- και άλλους πολλούς, γνωστούς και άγνωστους μουσικούς.
Ανταμοιβή, η καλή ζωή
Το 2021 κυκλοφόρησε το «Jazz is dead 8», ένα ορχηστρικό άλμπουμ, ενώ το «This is Brian Jackson» διασώζει τρεις συνθέσεις που ηχογράφησε το 1976 μαζί με πέντε νέες. Το άλμπουμ αυτό περιέχει το ζεστό jazz-funk του Brian Jackson, με το «Mami Wata» να χρησιμοποιεί ρυθμό afrobeat, ενώ το «Path tacondo / Those kind of blues» αναστοχάζεται πάνω στις ρίζες της μακράς αφροαμερικανικής μουσικής παράδοσης.
Ο Brian Jackson μοιάζει πολύ νεότερος από τα 73 του χρόνια, καθώς αποπνέει έναν νεανικό ενθουσιασμό, αλλά νιώθει βαθιά θλίψη αφού δεν πληρώνεται, όταν οι άλλοι καλλιτέχνες, όπως ο Kanye West, κάνουν samples σε κομμάτια όπως το «Home is where the hatred is». Όταν ο Gil πέθανε το 2011, πολλοί ράπερ, τραγουδιστές και μουσικοί που ενέπνευσε απέτισαν φόρο τιμής. Σήμερα η μουσική που έφτιαχναν ο Jackson και ο Scott-Heron ακούγεται παντού, και ο Jackson ανακτά τον ρόλο του σε αυτή, ερμηνεύοντας τα τραγούδια τους με γενναιοδωρία. Φαίνεται ότι η καλύτερη ανταμοιβή είναι η καλή ζωή.
Ο Brian Jackson στην Αθήνα
Υπάρχουν φωνές που δεν ξεθωριάζουν ποτέ· ήχοι που ταξιδεύουν μέσα στις δεκαετίες σαν μυστικοί αγγελιοφόροι, κουβαλώντας μαζί τους μηνύματα δικαιοσύνης, αγάπης και αντίστασης. Ο Brian Jackson είναι ένας από αυτούς. Γεννημένος στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης το 1952, καθιερώθηκε ως πιανίστας και φλαουτίστας γνωστός για την καινοτόμα προσέγγισή του.
Μετρώντας περισσότερα από 50 χρόνια δημιουργίας, έκανε τα πρώτα του βήματα το 1969 μαζί με τον Gil Scott-Heron, δημιουργώντας έργα όπως το «Winter in America» ή το «The bottle», θέτοντας τα θεμέλια του jazz-funk και της κοινωνικά στρατευμένης soul music. Βαθιά πολιτικά και ταυτόχρονα λυρικά, τα τραγούδια τους αποτέλεσαν την απαρχή αυτού που σήμερα αναγνωρίζεται ως conscious music (με μήνυμα). Από τότε ο Jackson δεν έπαψε να εξελίσσεται. Συνεργάστηκε με κορυφαία ονόματα όπως οι Stevie Wonder, Earth, Wind & Fire, Roy Ayers, Stanley Clarke, Gregory Porter, Bootsy Collins, ενώ η μουσική του αποτέλεσε πηγή έμπνευσης και samples για καλλιτέχνες όπως ο Tupac, ο Common, ο Kanye West, ο Kendrick Lamar. Έτσι ο ήχος του συνέχισε να «συνομιλεί» με τις νέες γενιές και να γεφυρώνει δεκαετίες και μουσικά ιδιώματα.
Με την επιστροφή του στη δισκογραφία το 2022 με το «This is Brian Jackson» άνοιξε έναν νέο δημιουργικό κύκλο. Το 2025 ο Brian παρουσίασε δύο πολυαναμενόμενες ηχογραφήσεις, το «Of corners and bridges», αφιερωμένο στον τεχνίτη των κρουστών Milton Nascimento, ηχογραφημένο στη Βραζιλία με μέλη των Azymuth, καθώς και το νέο του άλμπουμ «Now more than ever» σε παραγωγή των Masters at Work (Louie Vega & Kenny Dope) και με συμμετοχές-έκπληξη: Moodymann, Omar, Raheem De Vaughn κ.ά.
Η ζωντανή παρουσία του παραμένει το ίδιο ισχυρή. Το απέδειξε πρόσφατα στο Le Guess Who? Festival 24 στην Ολλανδία, όπου η headline εμφάνισή του απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Στην Αθήνα ο Brian Jackson θα παρουσιάσει κομμάτια από τα νέα του projects μαζί με διαχρονικές συνθέσεις της συνεργασίας του με τον Gil Scott-Heron, σε μια βραδιά που θα ενώνει την ιστορία, τον ρυθμό και τον κοινωνικό στοχασμό· μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Τη βραδιά της 31ης Οκτωβρίου στο Gazarte θα ανοίξουν οι Jacaranda, ένα αμιγώς γυναικείο afro pop σχήμα που γεννήθηκε το 2020 με την έμπνευση και την καθοδήγηση του Άγγελου Αγγελίδη. Οι Jacaranda παρουσιάζουν στη σκηνή μια εκρηκτική μείξη φρέσκων world ήχων και jazz-funk αυτοσχεδιασμού.
