Οι ελληνικές λαϊκές βιβλιοθήκες, οι περισσότερες, αν όχι σχεδόν όλες, έχουν πλέον καταπληκτικά παιδικά τμήματα και ταυτόχρονα "τρέχουν" συνεχώς εκδηλώσεις για παιδιά. Τις περισσότερες φορές οι συλλογές αυτές αφορούν τα παιδιά της προσχολικής και σχολικής ηλικίας, συνήθως σταματώντας στο 12ο έτος. «Τα παιδιά είναι το μέλλον» και «χτίζοντας αναγνώστες από τις μικρές ηλικίες, χτίζεις αναγνώστες για μια ζωή» είναι μερικά από τα επιχειρήματα που ακούγονται για να υποστηρίξουν την ανάπτυξη αυτών των υπηρεσιών. Και ενώ η αγάπη μας για τα παιδιά και η κατάφαση στο χτίσιμο αναγνωστών είναι δεδομένα, σήμερα θα κουβεντιάσουμε για την υπερβολική συγκέντρωση σε αυτή τη ηλικία, γεγονός που κάνει τις βιβλιοθήκες να ξεχνάνε τις άλλες ηλικιακές ομάδες. Κι όταν λέω «ξεχνάνε», δεν εννοώ σε επίπεδο συλλογής υλικού. Εννοώ σε προγραμματισμό δράσεων και επικέντρωση προσπαθειών.
Μια σειρά από άλλες ηλικιακές ομάδες περιμένουν από τις βιβλιοθήκες τον τρόπο με τον οποίο θα τις προσελκύσει. Πρέπει οι βιβλιοθήκες μας να εξετάσουν γιατί τα παιδιά μειώνονται όταν μπαίνουν στο Γυμνάσιο και σχεδόν εξαφανίζονται όταν μπαίνουν στο Λύκειο. Η απάντηση είναι ο όγκος των διαβασμάτων που έχουν για τα σχολεία τους. Μα εκεί πρέπει να επιμείνουν οι βιβλιοθήκες και οι βιβλιοθηκονόμοι. Η ανάγνωση λογοτεχνίας δεν είναι κόπος, είναι ξεκούραση. Οφείλουν λοιπόν να βρουν τους τρόπους που θα προσελκύσουν τους έφηβους στη χρήση της συλλογής. Έτσι μόνο θα καταφέρουν την αγάπη για το διάβασμα, την οποία προσπάθησαν να εμφυσήσουν στα παιδικά χρόνια των εφήβων από τα αντίστοιχα τμήματα των συλλογών τους, να την κάνουν μια διαρκή κατάσταση, η οποία δεν διακόπτεται από τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής του καθενός. Αν μάθουμε να αγαπάμε την ανάγνωση, αυτή μας συντροφεύει στις πιο δύσκολες και απαιτητικές περιόδους της ζωής μας.
Οι γονείς των παιδιών επίσης είναι μια κατηγορία κοινού των βιβλιοθηκών που πρέπει να αγαπήσει το διάβασμα. Γιατί, αν ο γονιός χρησιμοποιεί τη βιβλιοθήκη την ώρα που το παιδί συμμετέχει σε ένα πρόγραμμα ή δανείζεται βιβλία, το ερέθισμα για το παιδί θα είναι διπλό. Θα έχει τη χαρά να διαβάζει κάτι όμορφο και ταυτόχρονα θα βλέπει τον γονιό του να απολαμβάνει το ίδιο πράγμα, την ίδια ακριβώς στιγμή. Τι όμορφη εμπειρία η ανάγνωση όταν τη μοιράζεσαι με αυτούς που αγαπάς!
Πέρα από αυτά, μια σειρά από προγράμματα για ενήλικες, για άνεργους και εργαζόμενους, για ηλικιωμένους κ.ο.κ. θα μπορούσαν να αποτελούν πάγιες λειτουργίες μιας βιβλιοθήκης εξίσου με το παιδικό της τμήμα. Γι' αυτά, όμως, σε επόμενο σημείωμά μας.
Καλλίμαχος
