Ενώ στη φύση ο στόχος της αυτοθυσίας είναι η επιβίωση των απογόνων του είδους, στον πολιτισμό η αυτοθυσία διευρύνεται... αποχτά ηθική υπόσταση και τιμάται ως μια από τις μεγαλύτερες αξίες του ανθρώπου. Άλλες πάλι φορές, η αυτοθυσία παίρνει τον χαρακτήρα της αυτοκτονίας... Το παραπάνω είναι το βασικό θέμα που πραγματεύεται η παράσταση που είδαμε στο Skrow Τheater (Αρχελάου 5 στο Παγκράτι) από την ομώνυμη θεατρική ομάδα.
Ακολουθώντας την αρχή της συνεργασίας, ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, η Μαρία Φιλίνη και η Κατερίνα Μαυρογεώργη συν-σκηνοθετούν και παίζουν μαζί με τη Δανάη Επιθυμιάδη, τον Σεραφείμ Ράδη και την Έλια Ζαχαριουδάκη μια παράσταση βασισμένη σε υλικό που συνέλεξαν και επεξεργάστηκαν όλοι μαζί.
Ο άνθρωπος, ήτοι ο ήρωας στη συγκεκριμένη περίπτωση, γνωρίζει ότι θα πεθάνει, όμως δεν διστάζει να προχωρήσει προς αυτή την κατεύθυνση προκειμένου να προστατεύσει κάτι άλλο που θεωρεί ανώτερο από την προσωπική του ζωή ή απλώς κάποιοι τον ανάγκασαν να το κάνει... Κι αν ο "ήρωας" ήταν ο πιο δειλός του κόσμου; Τότε η ροή της ιστορίας θα ήταν ολωσδιόλου διαφορετική... Έτσι η αυτοθυσία και η αυτοκτονία φαίνονται να εφάπτονται σε ένα σημείο ή μάλλον ο ευρύτερος όρος της αυτοκτονίας περιλαμβάνει τον στενότερο της αυτοθυσίας.
Στην "ιστορία για την αυτοθυσία", γνωστοί "ήρωες", απολαμβάνουν τα κοκτέιλ τους και τη συζήτηση στις ξαπλώστρες μιας μετα-θανάτιας παραλίας, όπου αναλύουν και περιγράφουν τις ζωές τους ως το σημείο... μηδέν. Πώς θα εξελισσόταν όμως ο μικρόκοσμός τους, αν την τελευταία στιγμή άλλαζαν απόφαση;
Οι ειδικές δυνάμεις των καμικάζι ετοιμάζονται να επιτεθούν. Η Μαρία Σκουοντόφσκα Κιουρί... ανακαλύπτει τη ραδιενέργεια. Ο Σωκράτης ακούει τον βόμβο της αλογόμυγας και η Ζαν Ντ' Αρκ κάνει ηλιοθεραπεία και δεν φοβάται πια τη φωτιά.
