Η εκλογική κατάρρευση της ΔΗΜ.ΑΡ., που στην κρίσιμη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής κατά γενική ομολογία αποδόθηκε, πέρα από τις εκατέρωθεν κατηγορίες μεταξύ πλειοψηφίας-μειοψηφίας, στο "θολό στίγμα" απέναντι τόσο στην κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ και την Ελιά όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ, ανέδειξε την ανάγκη επανεξέτασης της στρατηγικής για τις κυβερνητικές συμμαχίες, της συζήτησης για το "σε ποιο μπλοκ εξουσίας στην Ελλάδα εργάζεται η Κεντροαριστερά".
Με αιχμή την υποβολή παραίτησης του Φ. Κουβέλη, τα δύο βασικά στρατόπεδα που διαμορφώνονται ενόψει της Κεντρικής Επιτροπής του ερχόμενου Σαββατοκύριακου θα δώσουν μάχη για τη νέα στρατηγική των συνεργασιών. Αυτό διαφάνηκε ανάγλυφα στη συνεδρίαση της Ε.Ε. την Παρασκευή όπου ενώ η πλευρά της μειοψηφίας (Σπ. Λυκούδης, Γρ. Ψαριανός, Β. Οικονόμου, Ντ. Τσικαρδάνη, Ανδ. Παπαδόπουλος) εμμένει στις θέσεις που είχε και προεκλογικά για συμπόρευση με την Ελιά και το Ποτάμι για τη συγκρότηση της μεγάλης "Κεντροαριστεράς"-ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων, η προεδρική πλευρά φαίνεται και εκείνη να "διαλέγει" τώρα στρατόπεδο μεταξύ Ν.Δ. - ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα με πληροφορίες, διατυπώθηκε η θέση (Δ. Χατζησωκράτης, Ν. Τσούκαλης,Θ. Μαργαρίτης κ.ά.) ότι η ΔΗΜ.ΑΡ., "που έκανε λάθη", πρέπει να είναι ανοικτή στον διάλογο για την Κεντροαριστερά, θέτοντας όμως με σαφήνεια "το ζήτημα της προοδευτικής κυβέρνησης", δηλαδή με τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι με τη Ν.Δ. Η συγκρότηση της Κεντροαριστεράς ώστε να συμμαχήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ με όρους προγραμματικής ισότητας δεν έχει σχέση με το σχέδιο Βενιζέλου, υποστηρίζει ο Γ. Πανούσης (σελ. 15).
Η προϋπόθεση αυτή, της "προοδευτικής συνεργασίας", ως σαφής στόχος των όποιων συνομιλιών μεταξύ πολιτικών δυνάμεων αναμένεται να αποτελέσει το σημείο σύγκρουσης με τη μειοψηφία, η οποία δεν επιθυμεί καμία εκ των προτέρων δέσμευση για τον μελλοντικό κυβερνητικό σύμμαχο, αφήνοντας σαφώς έτσι ανοικτούς τους διαύλους με τη Ν.Δ. Ως προς αυτό, μια τέτοια συμπόρευση με την Ελιά θα εξυπηρετούσε τη στρατηγική επιλογή του Ευ. Βενιζέλου για συνεργασία με τη Ν.Δ.
Ο Ανδ. Παπαδόπουλος έσπευσε να "απαντήσει" στην προεδρική γραμμή ότι "για να πας από την Αγίου Κωνσταντίνου στην Κουμουνδούρου δεν χρειάζεται να περάσεις από Χαριλάου Τρικούπη. Εκτός και αν έχεις 'χαθεί'". Με αυτόν τον τρόπο όμως έδειξε ότι εάν ο στόχος και μάλιστα ο... απευκταίος της μιας πλευράς είναι η κυβερνητική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο στόχος της άλλης είναι η "Χαρ. Τρικούπη", δηλαδή το ΠΑΣΟΚ με τις δεδομένες επιλογές του.
Σε κάθε περίπτωση, οι ραγδαίες εξελίξεις στην Αγ. Κωνσταντίνου αποτελούν βασικό κομμάτι στο παζλ του υπό διαμόρφωση πολιτικού σκηνικού, με τους κυβερνητικούς εταίρους να επιχειρούν αξιοποίησή τους στο σχέδιο για διεύρυνση της πλειοψηφίας με βουλευτές της ΔΗΜ.ΑΡ. (π.χ. Β. Οικονόμου) και σε δεύτερο χρόνο να αποσπάσουν τη στήριξη για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Κεντρική παράμετρο αποτελεί το εάν θα γίνει αποδεκτή η παραίτηση του Φ. Κουβέλη, ο οποίος διέψευσε ότι η παραίτησή του σχετίζεται με σχέδια για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας και ότι επιθυμεί τη θέση. Παράλληλα, τίποτε δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι η επιλογή "στρατοπέδου" κυβερνητικής συνεργασίας δεν θα επιφέρει αποχωρήσεις. Ή ακόμα και διάσπαση.
