Σήμερα, 26 Μαΐου, δεν είναι μόνο η πρώτη μέρα έπειτα από την ιστορική νίκη της Αριστεράς. Είναι ταυτόχρονα και μια μέρα που συμβολίζει -και θα συμβολίζει πάντα- το πόσο φτωχότερη έγινε η Αριστερά. Σαν σήμερα, πριν 5 χρόνια, η Αριστερά, η χώρα και η Ευρώπη έχασε έναν μεγάλο αριστερό, πολίτη, οικολόγο, Έλληνα, Ευρωπαίο: τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη.
Ο Μιχάλης πάντα αγωνιζόταν για μια άλλη Ευρώπη. Εμπνευσμένος από τα ευγενέστερα ιδανικά του οράματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ήταν ένας φανατικός ευρωπαϊστής, ένας διανοούμενος και πολιτικός που "γεννούσε" συνεχώς νέες ιδέες, ένα νέο και φρέσκο μυαλό, που παρήγαγε διαρκώς όραμα, πολιτική, ιδέες και όνειρα.
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι τα πράγματα θα ήταν ακόμη καλύτερα για τον ΣΥΡΙΖΑ, την Αριστερά και τη χώρα αν ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης ήταν παρών. Όμως, όπως θα απαντούσε και ο ίδιος, "με τα αν δεν κάνεις Ιστορία". Σε κάθε περίπτωση, ο Μιχάλης έγραψε Ιστορία και τώρα το ίδιο κάνει η Αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτη δύναμη στην Ελλάδα και φιλοδοξεί να αποτελέσει τον εμβρυουλκό για μείζονες αλλαγές στην Ευρώπη. Είναι ίσως η μοναδική δύναμη εξουσίας στην Ευρώπη που δεν έχει ξεχάσει τις αξίες της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, τα όνειρα και τα οράματα της ευρωπαϊκής ιδέας, την πολυτιμότητα και την αξία αυτού που -δικαίως- ονομάστηκε το "ευγενέστερο πείραμα στην ιστορία της ανθρωπότητας". Το πείραμα της Ενωμένης Ευρώπης...
Κατά συνέπεια, μπορεί ο Μιχάλης να λείπει και η σημερινή ημερομηνία να μας θυμίζει πάντα την αδόκητη απώλειά του, ωστόσο είναι μία μέρα κατά την οποία οι μεγάλες αξίες που οικοδόμησαν το όνειρο της Ενωμένης Ευρώπης ξαναμπαίνουν στο ευρωπαϊκό παιχνίδι. Πρόκειται για τις αξίες για τις οποίες αγωνίστηκε με συνέπεια, πείσμα και εργώδη προσπάθεια ο Μιχάλης. Και τώρα η κληρονομιά της ελληνικής Αριστεράς είναι ακόμη πιο βαριά, γιατί η Ιστορία τής δίνει την ευκαιρία -και την ευθύνη- να φέρει ξανά στο προσκήνιο αυτά για τα οποία αγωνίστηκε ο Παπαγιαννάκης.
