Λοιπόν. Η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζει διάφορά προβλήματα εξωτερικής πολιτικής. Και περιμένουμε να δούμε πώς θα τα διαχειριστεί.
Αλλά σήμερα είπαμε να ασχοληθούμε με τη Eurovision.
Η Eurovision λοιπόν είναι ένα διεθνές τηλεοπτικό γεγονός μεγάλης εμβέλειας. Συγκεντρώνει το ενδιαφέρον του κόσμου και προσελκύει υψηλότατη τηλεθέαση.
Είναι λοιπόν εκ φύσεως ένα ειρηνικό πράγμα. Και ως ειρηνικό πράγμα δεν μπορεί να συμβιώσει με πολέμους και σφαγές.
Η στρατηγική των διοργανωτών ήταν να γίνει ο φετινός διαγωνισμός σαν να μην συμβαίνει τίποτα στη Γάζα.
Με τη γραμμή «να κρατήσουμε την πολιτική έξω από τον διαγωνισμό».
Δηλαδή, όπως εύστοχα επισήμανε κάποιος, να μην αναφερθούμε στη σφαγή για να μην πληγώσουμε τα αισθήματα αυτού που τη διαπράττει.
Αυτό όμως εμπεριέχει μια τεράστια αντίφαση. Γιατί το να κρατήσεις την πολιτική έξω από τον διαγωνισμό είναι από μόνο του μια πολιτική πράξη.
Διότι το κάνεις για να παίξει το Ισραήλ σαν να μην τρέχει τίποτα. Κι αυτό εκλαμβάνεται ως ξέπλυμα της σφαγής στη Γάζα.
Αυτός είναι ο λόγος που διάφοροι καλλιτέχνες από άλλες χώρες, ένα μεγάλο μέρος του κοινού της εκδήλωσης και φυσικά δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές απέξω αντέδρασαν στη συμμετοχή του Ισραήλ.
Τα μέσα όμως θεώρησαν, ή μάλλον ήλπισαν, πως το κοινό της Eurovision έχει άλλη κουλτούρα και άλλα πράγματα στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων του και δεν θα πολυασχοληθεί με το τι γίνεται στη Γάζα.
Εκαναν λάθος όμως. Και μετά άρχισαν να κρύβουν: Τα γιουχαΐσματα του κοινού στο Ισραήλ, το παλαιστινιακό μαντίλι του Σουηδού τραγουδιστή, τις αντιδράσεις των άλλων τραγουδιστών στην κοινή συνέντευξη Τύπου και έναν σωρό άλλα.
Και όσο κρύβεις τόσο περισσότερες αντιδράσεις προκαλείς.
Το αποκορύφωμα ήταν η αποβολή της Ολλανδίας. Με πρόσχημα ότι ο τραγουδιστής έσπρωξε μια camerawoman ή κάτι τέτοιο.
Αλλά όλος ο κόσμος ήξερε ότι ο πραγματικός λόγος ήταν η αντίδρασή του στη συνέντευξη όταν μιλούσε η καλλιτέχνιδα από το Ισραήλ.
Από εκείνο το σημείο και μετά η μπάλα χάθηκε εντελώς. Και η προσπάθεια να προστατευτεί το Ισραήλ γελοιοποίησε τη διοργάνωση.
Το αποκορύφωμα της γελοιοποίησης του θεσμού ήταν η ψήφος του κοινού. Που πήρε το Ισραήλ από τον πάτο της κατάταξης και το έφερε στην 5η θέση.
Οι 15 από τις 35 χώρες που συμμετείχαν έδωσαν 12 βαθμούς στην ψήφο του κοινού. Από αυτές οι 12 δεν του έδωσαν ούτε έναν βαθμό στην ψήφο των επιτροπών.
Αν υπολογίσεις και τα 10άρια, έχουμε 24 στις 35 χώρες. Από τις όποιες οι 17 αγνόησαν πλήρως το Ισραήλ στην ψήφο των επιτροπών.
Αυτό σημαίνει ότι το τραγούδι δεν έπαιξε τον παραμικρό ρόλο.
Και ότι απλώς οι Ευρωπαίοι φαν της Eurovision έδωσαν μαζικά 12άρι στον Νετανιάχου.
Μπορεί. Η αίσθηση πάντως είναι ότι η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη λέει άλλα.
Στην Ιρλανδία, για παράδειγμα, όπως έλεγαν και δημοσιογράφοι από κει, αυτό το 12άρι δεν δικαιολογείται με τίποτα.
Λέτε να στήθηκε η ψήφος του κοινού; Μπα, δεν γίνονται αυτά…
Πάντως, στην απίθανη περίπτωση που γίνονται, δείχνουν ότι η προσπάθεια να κατασκευαστεί με το ζόρι συναίνεση γύρω από το Ισραήλ έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο.
Πράγμα που έχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις.
Και η Eurovision, που χρησιμοποιήθηκε ως πλατφόρμα για το ξέπλυμα, καθίσταται εντελώς ανυπόληπτη.
Ενα προπαγανδιστικό εργαλείο που διακηρύσσει ότι θέλει να κρατήσει μακριά την πολιτική.
Και δεν τα καταφέρνει κιόλας.
