Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Είναι αληθινά εντυπωσιακός ο κυνισμός με τον οποίο η ηγεσία της Ε.Ε. κατέληξε να εξευτελίσει ακόμη και τη στοιχειώδη επίφαση δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας που προσφέρουν οι ευρωεκλογές και η διαμεσολάβηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην ανάδειξη των κορυφαίων αξιωματούχων της Ένωσης.
Η τριήμερη σύνοδος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που κατέληξε στα πρόσωπα των Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν για την προεδρία της Κομισιόν, Κριστίν Λαγκάρντ ως επικεφαλής της ΕΚΤ, Σαρλ Μισέλ ως προέδρου του Συμβουλίου και Ζοζέπ Μπορέλ για τη θέση του επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, αποδείχθηκε πεδίο ενός ευτελούς πολιτικού παζαριού μεταξύ πέντε ισχυρών κρατών και δυόμισι κυρίαρχων πολιτικών ομάδων, με τον ακροδεξιό Όρμπαν της Ουγγαρίας σε ρόλο ρυθμιστή.
Η διαδικασία των υποψηφίων για την προεδρία της Κομισιόν, που υποτίθεται ότι καθιερώθηκε το 2014 για να αυξήσει το αίσθημα συμμετοχής και επιρροής των πολιτών στην κεντρική εξουσία της Ε.Ε., εξαφανίστηκε μαζί με τους υποψηφίους των πολιτικών ομάδων.
Δικαίως ο πρώην ηγέτης του SPD Ζίγκμαρ Γκάμπριελ χαρακτήρισε «πρωτοφανή πολιτική απάτη» τον διορισμό της Φον Ντερ Λάιεν. Αν και μιλούσε με κριτήριο τους κανόνες του γερμανικού συστήματος διακυβέρνησης, ο χαρακτηρισμός περί πολιτικής απάτης -όχι πρωτοφανούς πάντως- ισχύει και για τους υποτιθέμενους ευρωπαϊκούς κανόνες.
Η εξέλιξη είναι πολιτική απάτη και από την πλευρά των πολιτικών ομάδων -όλων των πολιτικών ομάδων, δυστυχώς με συνενοχή και της Αριστεράς. Διότι νομιμοποίησαν το διπλό ντιλ του γαλλογερμανικού άξονα από τη μια και της παραδοσιακής συμμαχίας Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Σοσιαλιστών και Φιλελευθέρων από την άλλη.
Προεκλογικά, προβάλλοντας υποψηφίους - γλάστρες που επέπρωτο να «καούν». Μαζί και τον εκλεκτό των Μέρκελ και Μητσοτάκη Μ. Βέμπερ. Μετεκλογικά, με την εκλογή του Ιταλού Σοσιαλιστή Νταβίντ Σασόλι στη θέση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με τις ψήφους των Σοσιαλιστών, της Ευρωδεξιάς και των Φιλελευθέρων, δηλαδή της συμμαχίας που διαβουκολεί εδώ και δεκαετίες το Ε.Κ. Κι αυτό παρά τις βαριές απώλειες που υπέστησαν πανευρωπαϊκά στις ευρωεκλογές του Μαΐου το ΕΛΚ και οι Σοσιαλιστές.
Εκ του αποτελέσματος προκύπτει ένα δεύτερο επίπεδο πολιτικής παραπλάνησης της κοινής γνώμης. Παρότι η πλειοψηφία των Ευρωπαίων που προσήλθαν προ σαράντα ημερών στις κάλπες ψήφισαν σχεδόν αποκλειστικά με εθνικά κριτήρια, έχει σημασία ότι οι ηγεσίες των μεγάλων πολιτικών ομάδων δημιούργησαν προεκλογικά την ψευδαίσθηση μιας επικείμενης αλλαγής συμμαχιών, πολιτικών μετώπων και συσχετισμών.
Άξονας αυτής της ψευδαίσθησης ήταν η διαφαινόμενη επέλαση της Ακροδεξιάς, η οποία πράγματι θριάμβευσε στη Γαλλία, την Ιταλία, τη Βρετανία και μερικές ακόμη χώρες, χωρίς όμως να επιφέρει καταλυτική αλλαγή των συσχετισμών. Ο ένας κυρίαρχος πόλος, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, προσπάθησε να συσπειρώσει όλο το κεντροδεξιό φάσμα, Φιλελεύθερους, Συντηρητικούς κι ένα μέρος της εθνικιστικής Ακροδεξιάς. Ο δεύτερος πόλος, οι Σοσιαλιστές, είχαν αφήσει να διαφανεί ότι είναι πρόθυμοι να συμβάλουν σε μια ευρωπαϊκή προοδευτική συμμαχία με τους Πράσινους και την Αριστερά.
Μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης και οι δυο πόλοι πούλησαν με χαρακτηριστική ευκολία τους οιονεί συμμάχους τους, προσχώρησαν στους παρασκηνιακούς σχεδιασμούς των «εθνικών κέντρων» και ξανασυγκρότησαν την παραδοσιακή συμμαχία των 2,5 -Ευρωδεξιά, ευρωσοσιαλιστές, ευρωφιλελεύθεροι-, τόσο στο πεδίο του Συμβουλίου όσο και σε αυτό του Ευρωκοινοβουλίου.
Είναι εξαιρετικά αμφίβολο το Ευρωκοινοβούλιο να αμφισβητήσει στα μέσα του μηνός την επιλογή της Φον Ντερ Λάιεν όταν η υποψηφιότητά της για την προεδρία της Κομισιόν έρθει προς επικύρωση.
Η πλειοψηφία του, άλλωστε, είναι μέρος του άθλιου συμβιβασμού που καταστρατηγεί κάθε έννοια κοινοβουλευτισμού: ο Βέμπερ ήταν ένας κάκιστος δεξιός υποψήφιος, ο Τίμερμανς ήταν ένας αδιάφορος κεντρώος υποψήφιος, ωστόσο και οι δύο εκπροσωπούσαν τις πολιτικές τους ομάδες και συγκέντρωναν την υποστήριξη σημαντικού αριθμού κυβερνήσεων, στο πλαίσιο της διπλής δημοκρατίας στην Ε.Ε.
Ο αποκλεισμός ακόμη κι αυτών των κακών υποψηφιοτήτων συμπυκνώνει τη μετεξέλιξη της Ε.Ε. σε ένα αυταρχικό, συγκεντρωτικό μόρφωμα που περιφρονεί βαθιά κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας, χειραγωγείται από δικτατορίσκους τύπου Όρμπαν και δικαιώνει ακροδεξιούς τυχοδιώκτες τύπου Φάρατζ.
