Τα μέλη της κινηματογραφικής ομάδας «218», Νίκος Λιαπούρης και Ευγενία Καββαδία βρίσκονται στον Λίβανο για τις ανάγκες των γυρισμάτων ντοκιμαντέρ σχετικά με τα καμπ που φιλοξενούν Παλαιστίνιους πρόσφυγες/προσφύγισσες. Μαζί με άλλα μέλη μιας μικρής ελληνικής «αποστολής» αποτελούμενης από δημοσιογράφους, ακτιβιστές/στριες, επισκέπτονται περιοχές που βρίσκονται στο επίκεντρο των ισραηλινών βομβαρδισμών.
Ο Νίκος Λιαπούρης, μιλώντας στο Κόκκινο και την Αλέκα Ζουμή, μετέφερε την εικόνα αλλά και τα λόγια του λαού του Λιβάνου αλλά και την δύσκολη διαβίωση των χιλιάδων Παλαιστινίων που ζουν με το όνειρο της επιστροφής στην πατρίδα τους.
«Βρισκόμαστε στο κέντρο της Βηρυτού, επιστρέψαμε από μια βόλτα στην Ντάχια, την περιοχή που βομβαρδίζεται πάρα πολλές μέρες, γυρίσαμε όλη την περιοχή και γνωρίζοντας από τους ντόπιους ότι δεν θα βομβαρδίζονταν σήμερα. Ένας από τους λόγους που ήρθαμε ήταν να μάθουμε απευθείας από τον λαό του Λιβάνου αλλά και τους Παλαιστίνιους/ιες στα καμπ, τι ακριβώς συμβαίνει. Μάθαμε τα εξής: Όταν σκοπεύουν να χτυπήσουν κάποιο στέλεχος ή της Χεζμπολάχ ή κάποιας άλλης οργάνωσης, δεν υπάρχει προειδοποίηση, χτυπούν κατευθείαν τα κτίρια και γι αυτό έχουν και πολλές απώλειες.
Σε άλλες περιπτώσεις, υπάρχουν προειδοποιήσεις ρίχνοντας μια μικρή βόμβα στην αρχή που σημαίνει ότι θα ακολουθήσει μια πολύ μεγάλη για να πλήξουν μεγάλα κτίρια κλπ. Όταν συμβαίνει αυτό, τα μέλη της αντίστασης ρίχνουν πυροβολισμούς στον αέρα οπότε όλο το καμπ και η περιοχή της Ντάχια που θα βομβαρδιστεί, εκκενώνεται άμεσα, αυτός είναι ο συναγερμός, έτσι καταλαβαίνεις ότι θα υπάρξει μεγάλος βομβαρδισμός.
Η Ντάχια είναι μια τεράστια περιοχή, είναι τα νότια προάστια της Βηρυτού, ζουν από 300.000 μέχρι 600.000, μια τεράστια περιοχή με μεγάλα κτιρια. Είναι μια ζωντανή περιοχή της Βηρυτού με καταστήματα, καφέ κλπ. Και είναι η περιοχή την οποία τα δικά μας κανάλια και γενικώς τα δυτικά ΜΜΕ, την αναφέρουν ως "την περιοχή της Χεζμπολάχ".
Θέλαμε να έρθουμε να δούμε τι συμβαίνει στα αλήθεια, με τα μάτια μας. Έχουμε πολλούς φίλους και φίλες στο Λίβανο καθώς έχουμε επισκεφτεί πολλές φορές την χώρα και πέρσι το καλοκαίρι για το ντοκιμαντέρ που ετοιμάζουμε. Η ζωή συνεχίζεται κανονικά. Οι άνθρωπο είναι φιλικοί και χαμογελαστοί, δεν φοβούνται και λένε συνεχώς ότι "εμείς ζούμε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία, αυτοί φοβούνται περισσότερο"».
Οι Παλαιστίνιοι και οι Παλαιστίνιες που ζουν στα καμπ, ζουν με το όνειρο της επιστροφής στον τόπο τους, της επιστροφής στην Παλαιστίνη. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι πολύ δύσκολες, υπάρχουν χιλιάδες παιδιά. Και εδώ, οι άνθρωποι είναι πιο σκληροί, έχουν πιο σκληρές απόψεις από ότι στη Δυτική Όχθη που επίσης έχουμε επισκεφτεί αρκετές φορές. Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι είναι με την πλευρά της αντίστασης, γενικά στον Λίβανο, όχι μόνο στα καμπ.
Στην Ελλάδα απλά αναφέρεται η Χεζμπολάχ και η αντίσταση ως μια "τρομοκρατική οργάνωση" μόνο που αυτή η "τρομοκρατική οργάνωση" στηρίζεται από την πλειοψηφία του λαού και αν και είναι σιιτική οργάνωση, η πλειοψηφία και της σουνιτικής κοινότητας είναι με την αντίσταση αυτή τη στιγμή αλλά και οι χριστιανοί και οι μαρωνίτες, ένα μεγάλο κομμάτι τους αυτή τη στιγμή στηρίζει την αντίσταση. Υπάρχει και εκείνο το κομμάτι που ανήκει στην αστική-μεγαλοαστική τάξη, αν πας στις γειτονιές τους, θα νομίζεις ότι είσαι στο Παρίσι και όχι στο Λίβανο, ζουν μια πλουσιοπάροχη ζωή, δεν τους απασχολεί αν θα καταληφθεί ένα μεγάλο κομμάτι του Λιβάνου.
Κάναμε αυτή την κουβέντα περί εμφυλίου και οι πάντες εδώ -και στα καμπ και οι Λιβανέζοι- αυτό που λένε είναι ότι δεν πρόκειται να γίνει εμφύλιος, οι νέες γενιές δεν είναι ίδιες με τις προηγούμενες, εδώ δεν υπάρχει αντίπαλη δύναμη για να γίνει εμφύλιος, υπάρχει μόνο η Χεζμπολάχ και αυτό που λένε όλοι και όλες εδώ είναι πως «όποτε θέλει η Χεζμπολάχ καταλαμβάνει όλη τη χώρα, αλλά είναι πολιτική επιλογή της να μη το κάνει για να μη φέρει το χάος». Αυτό που βγαίνει από δω δεν έχει καμία σχέση με το αυτό που προβάλλεται από τα δυτικά ΜΜΕ στον Λίβανο».
*Οι φωτογραφίες είναι του Νίκου Λιαπούρη
