Πρόσφατα είχα την τιμή να γνωρίσω τον κύριο Βασίλη. Ο κύριος Βασίλης έχει υπάρξει ένα σπουδαίο πρόσωπο, όπως υποστηρίζει για τον εαυτό του, διότι έχει πολλές περγαμηνές.
Εμφανίστηκε ευπρεπώς ενδεδυμένος με ένα ωραιότατο μπλε κουστούμι μπλέιζερ σε ένα ραντεβού που δεν ήταν και απόλυτα προγραμματισμένο. Ήταν μία από εκείνες τις περιπτώσεις που άλλον περιμένεις να δεις και άλλος σου προκύπτει εξ αντανακλάσεως. Φορούσε όμως εκείνο το κουστούμι μπλέιζερ.
Κουστούμι μπλέιζερ, όπως μου εξήγησε, ονομάζεται ο συνδυασμός ενός σακακιού με ένα παντελόνι ή μία φούστα, ο κύριος Βασίλης φορούσε παντελόνι, που έχουν παρόμοια γραμμή, χρώμα και υλικό, όπως μου διευκρίνισε.
Μου εξήγησε επίσης, ως επικοινωνιολόγος που είναι, πως τα κουστούμια μπλέιζερ αποτελούν μια απολύτως ασφαλή επιλογή για έναν επαγγελματία διότι προσδίδουν κύρος αλλά είναι και πολύ χρηστικά. Μπορούσε, όπως μου είπε, με το ίδιο ένδυμα να πάει το πρωί στη δουλειά του ή και να είναι κομψός σε μια βραδινή έξοδο.
Η ημέρα που τον γνώρισα μάλλον ήταν από εκείνες τις ημέρες διότι, παρότι καλοντυμένος, φαινόταν εξαιρετικά κουρασμένος και με τη φράντζα των μαλλιών του να είναι ελαφρώς ατημέλητη.
Τον κατανόησα πλήρως διότι άμα τη εμφανίσει, που λέγαμε παλιά, φαινόταν η ταλαιπωρία του. Μάλιστα, θυμήθηκα -και το μοιράστηκα μαζί του- τον παππού μου που μου έλεγε συνέχεια πως τα υποδήματα (ο παππούς τα έλεγε παπούτσια, αλλά δεν είναι λογοτεχνικά δόκιμος ο όρος) πρέπει να είναι καθαρά και καλογυαλισμένα. Θυμήθηκα και τη μητέρα μου επίσης, που μάταια προσπαθούσε να με πείσει πως και τα μαλλιά πρέπει να είναι καλοχτενισμένα γιατί αλλιώς δεν δείχνει κάποιος σοβαρός άνθρωπος.
Ο κύριος Βασίλης, πάντως, είχε πεντακάθαρα παπούτσια, που το υψηλής ποιότητας δέρμα τους ήταν σχεδόν ατσαλάκωτο. Δείγμα πως δεν περπατούσε πολύ και κυρίως πως περπατούσε πάντοτε σε προστατευμένα περιβάλλοντα. Χωρίς χώμα δηλαδή και χωρίς σκόνη.
Απ’ ό,τι μου είπε, είχε σπουδάσει σε ένα σημαντικό ελληνικό πανεπιστήμιο ανθρωπιστικές επιστήμες και αυτό με έκανε να νιώσω άνετα μαζί του διότι ένας άνθρωπος που έχει σπουδάσει και δη ανθρωπιστικές επιστήμες έχει εκ των πραγμάτων δύο πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά.
Πρώτον, δεν μπορεί να είναι ανόητος, μιας και το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι εξαιρετικά απαιτητικό και, δεύτερον, είναι στοιχειωδώς ανθρωπιστής.
Επειτα, απ’ ό,τι μου είπε, έκανε και ένα μεταπτυχιακό στην επιχειρηματική αριστεία σε κάποιο αγγλικό πανεπιστήμιο. Και αυτό επίσης το εκτίμησα ως κάτι πολύ σημαντικό αφού η αριστεία γενικά είναι καλό πράγμα, ειδικά όταν το έχεις σπουδάσει. Βέβαια, παρέλειψα να τον ρωτήσω αν πήρε με άριστα το μεταπτυχιακό της αριστείας, αλλά θεώρησα ότι δεν ήταν κάτι που μπορούσε να αποτελέσει τροχοπέδη στη συνάντησή μας. Εξάλλου, ο κύριος Βασίλης είχε γράψει ένα βιβλίο με τίτλο «Στρατηγικές, τακτικές και εργαλεία για μια επιτυχημένη προεκλογική εκστρατεία» και φαντάστηκα πως εφόσον είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Ο δρόμος για τη νίκη», όπως είναι ο εμπορικός του τίτλος, αν μη τι άλλο θα ήταν άριστος.
Εκεί που άρχισα να αμφιβάλλω λιγάκι για την αριστεία του ήταν όταν μου είπε πως κατά το παρελθόν έχει συμβουλέψει πολιτικά κόμματα, δημόσια πρόσωπα και κρατικούς φορείς για ζητήματα της επικοινωνίας τους και της εικόνας τους. Σκέφτηκα δηλαδή πως ίσως -γιατί ποιος μπορεί να είναι βέβαιος για αυτά τα πράγματα- αν αυτή είναι η κατάσταση των κομμάτων και του κράτους, τότε μάλλον δεν είναι και τόσο άριστος.
Το τελειωτικό χτύπημα όμως μου το φύλαγε για το τέλος. Τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια, μου είπε, συνεργάστηκε στενά σε ζητήματα στρατηγικής και επικοινωνίας με τον πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη.
Σοκαρίστηκα, ομολογώ, διότι δεν θα μου περνούσε ποτέ από το μυαλό ότι αυτός ο κομψός κύριος με το κουστούμι μπλέιζερ θα τόλμαγε να πει ελαφρά τη καρδία πως οι αγρότες που διαμαρτύρονται είναι αυτοί που ξεβολεύτηκαν, αλλά τι να ξέρω εγώ, που ούτε άριστος είμαι ούτε κουστούμι μπλέιζερ διαθέτω. Αφήστε που και τα μαλλιά μου είναι απείθαρχα και δεν στρώνουν ποτέ.
