Απόγευμα, λίγο πριν πέσει ο ήλιος, και με τα μάτια καρφωμένα στην τηλεόραση· ένα αναμενόμενο πρωθυπουργικό διάγγελμα.
Από τις 6 το πρωί της ερχόμενης ημέρας, 23ης Μαρτίου, και για έναν μήνα επιβάλλονται περιοριστικά μέτρα.
Πρώτα είχαν απαγορευτεί οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, έπειτα έκλεισαν σχολεία και πανεπιστήμια, έκλεισε η εστίαση, λουκέτο και στα μουσεία. Ακολουθούν λίγες ημέρες μετά και τα εμπορικά, τα αεροδρόμια. Απαγόρευση εισόδου στη χώρα για έναν μήνα στην αρχή.
Λίγο παραπάνω από τις καλοκαιρινές διακοπές, ήταν η πρώτη σκέψη που ήρθε σχεδόν αυτόματα για να παραχωρήσει τη θέση της μετά στην καθημερινή απογευματινή ενημέρωση των 6 που έμοιαζε με στρατιωτική αναφορά σε εμπόλεμη ζώνη.
Αναφορά κλινών, αναφορά νεκρών, καταμέτρηση νοσούντων και διασωληνωμένων.
Κι έπειτα η μάσκα. Άλλη φορά ραμμένη από κουρέλια, την άλλη μιας χρήσης, με φίλτρο ή χωρίς. Και στο τέλος και από αλεξίπτωτο, σαν αυτές που έδωσε το υπουργείο στους μαθητές, ελλείψεις αντισηπτικών και οινοπνεύματος στα φαρμακεία και στα σούπερ μάρκετ.
Αναθεώρηση του προϋπολογισμού, απαγόρευση συναθροίσεων, ξύλο από τις αστυνομικές δυνάμεις που περιφρουρούν τις πλατείες και τα πάρκα. Ρεπορτάζ από υπαίθρια πάρτι που απαγορεύονταν και selfie με μηχανόβιους και ποδηλάτες στα βουνά, που επίσης απαγορευόταν, αλλά δεν ήταν όλοι ίσοι.
Ακολουθούν και επιμέρους αποκλεισμοί. Κέντρα φιλοξενίας, χωριά ολόκληρα πίσω από κόκκινες κορδέλες, μονάδες Υγείας.
Ολόκληρη η κοινωνία παρακολουθεί αποσβολωμένη να εξελίσσεται η αναπόφευκτη κατάρρευση του συστήματος Υγείας μαζί με τις κοινωνικές δομές που διασώζουν τους ανθρώπους, που στοιχειωδώς επικοινωνούν μέσω τηλεφώνων και βιντεοκλήσεων. Μηδενική ανθρώπινη επαφή. Το δέρμα αρχίζει να ξεχνά την αίσθηση του άλλου δέρματος. Και όπου υπάρχει η επαφή υπάρχουν και οι εντάσεις. Αύξηση των κρουσμάτων ενδοοικογενειακής βίας. Τα παιδιά φουσκώνουν από την ακινησία μέσα στο σπίτι.
Και έξω, γυναίκες που γέννησαν μόνες, άνθρωποι που έφυγαν μόνοι, νοσηλευτές και γιατροί που κατέρρεαν ο ένας μετά τον άλλον από την υπερκόπωση. Burn out.
Μαζικοί εμβολιασμοί με αδιευκρίνιστης ποιότητας εμβόλια, αλλά παρ’ όλα αυτά υποχρεωτικοί. Με αστυνομική διαταγή και υπό την απειλή προστίμων.
Και η ελευθερία μαζί με τα δικαιώματα σε αναστολή, σε καραντίνα.
Φαραωνικά έργα και απευθείας αναθέσεις.
Μηνύματα στο 13033. Κωδικός 1 για μετάβαση σε φαρμακείο, κωδικός 2 για μετάβαση στον μπακάλη, ο 3 για επίσκεψη στην τράπεζα, εφόσον είναι αδύνατη η ηλεκτρονική συναλλαγή, και μετά ήταν και οι πιο σκληρές μετακινήσεις. Ο κωδικός 4 για παροχή βοήθειας σε όσους είχαν ανάγκη, ο 5 για να παραβρεθείς σε κάποια κηδεία, εφόσον ήταν στενού συγγενούς και με το φέρετρο σφραγισμένο, δίχως τον τελευταίο ασπασμό. Και ο κωδικός 6 για περίπατο γύρω από το τετράγωνο του σπιτιού ή για τη βόλτα του σκύλου αυστηρά.
Το συλλογικό δράμα των δεκάδων χιλιάδων νεκρών εναλλάσσεται με το συλλογικό τραύμα των εκατομμυρίων ζωντανών και με την παραδοχή ότι το δημόσιο σύστημα Υγείας είναι η μόνη απάντηση σε ένα πρόβλημα που λύνεται σήμερα από ιδιώτες.
