«Ακόμα και στο Κιότο
όταν ακούω τον κούκο
νοσταλγώ το Κιότο»
Ματσούο Μπασό (1644-1694)
Υπό το κράτος συναισθηματικής φόρτισης γράφονται αυτές οι γραμμές καθώς ετοιμάζομαι να ταξιδέψω για την πατρίδα μου την Καβάλα, χωρίς βέβαια να ξεχνώ πως όταν δημοσιευτούν, θα έχω ήδη επιστρέψει στην Αθήνα. Τώρα όμως είναι αλλιώς. Γι’ αυτό έβαλα ως προμετωπίδα αυτό το χαϊκού του μεγάλου Ιάπωνα ποιητή (μετ. Γιώργος Μπλάνας) και ανανεωτή αυτού του τόσο ιδιαίτερου ποιητικού είδους, στο οποίο ο Μπασό έθεσε τους κανόνες που ισχύουν μέχρι σήμερα. Παρέθεσα τους στίχους του γιατί έτσι νιώθω κι εγώ: Ακόμα και στην Καβάλα, όταν ακούω τη θάλασσα, νοσταλγώ την Καβάλα.
Και είναι ακριβώς αυτός ο κατακλυσμός αισθημάτων και εικόνων που με κάνει (όπως τον κάθε λογικό άνθρωπο) να είμαι ακόμα περισσότερο εναντίον του καινούργιου ολέθρου στον οποίο επιδίδονται οι ΗΠΑ και ο «πορτοκαλί παράγοντας» του σύγχρονου φασισμού Ντόναλντ Τραμπ, μαζί με τον εγκληματία πολέμου και καταζητούμενο για εγκλήματα πολέμου πρωθυπουργό του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου. Για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καταζητείται ο Νετανιάχου. Και ελπίζω κάποτε κι αυτό το τέρας που κάθεται στον προεδρικό θώκο των ΗΠΑ απειλώντας ολόκληρο τον πλανήτη όπως ποτέ κανείς άλλος δεν τον απείλησε. Και μάλιστα υπογράφοντας κάθε απειλή με χιλιάδες νεκρούς. Γιατί ναι: αυτό που συμβαίνει δεν είναι έγκλημα κατά του Ιράν, όπως η γενοκτονία στη Γάζα δεν είναι έγκλημα κατά της Παλαιστίνης μόνο. Είναι εγκλήματα εναντίον ολόκληρης της ανθρωπότητας. Θυμίζω (και δεν θα κουραστώ να θυμίζω) αυτό που έγραφα και την περασμένη Κυριακή: Μόνο οι σφαγές που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ από τις 11/9/2001 μέχρι σήμερα είχαν 4,5-4,7 εκατομμύρια νεκρούς και 38 εκατομμύρια πρόσφυγες και εκτοπισμένους.
Συνειδητοποιούμε τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί; Συνειδητοποιούμε ότι η ποιότητα που δημιουργείται από την ποσότητα μιας τέτοιας σφαγής με το «έτσι θέλω» δεν υπακούει σε καμιά εντοπιότητα αιτίας και ότι δεν έχουν ουδεμία εδραία βάση τα «περί μουλάδων» σήμερα, περί «δικαιώματος στην αυτοάμυνα του Ισραήλ» χθες, περί «χημικών του δικτάτορα Σαντάμ» προχθές και Κύριος οίδε ποιου σφαγιαστικού προσχήματος αντιπροχθές ή αυριανό, αν εμείς δεν τους σταματήσουμε. Αν, βέβαια, προλάβουμε, αφού είναι τέτοια «Η τρέλα του μεγαλείου» (ταινία του Ζεράρ Ουρί, διασκευή του «Ruy Blas» του Βίκτορα Ουγκό), η τρέλα που τους παραδέρνει, ώστε να καθίσταται αμφίβολο αν ο πλανήτης θα βρίσκεται στη θέση του μετά το τέλος (αν υπάρχει τέλος, αφού ο θάνατος είναι παντοτινός) κάθε σφαγής.
Δεν είναι λοιπόν μόνο Ιρανοί ή μόνο Παλαιστίνιοι αυτοί που σήμερα σφάζονται και πετιούνται μέσα στον απέραντο ομαδικό τάφο των αριθμών. Είναι η ίδια η ανθρωπότητα που σφαδάζει από την κολοσσιαία θηριωδία. Είναι η ανθρωπότητα η ίδια που στέκεται στο χείλος αυτού του ομαδικού τάφου των εκτελέσεων και περιμένει να ακουστεί το «επί σκοπόν, πυρ».
Μικρό «δείγμα γραφής» του φασίστα Τραμπ (από ανάρτηση του Άγγελου Τσέκερη): Πρόσφατα το Αμερικανικό Ναυτικό τορπίλισε την άοπλη ιρανική φρεγάτα «Iris Dena» που επέστρεφε από την Ινδία (συμμετοχή σε ναυτική άσκηση), 2.000 χιλιόμετρα μακριά από το πεδίο συγκρούσεων. Θα μπορούσαν να το αιχμαλωτίσουν, αλλά όχι. Το βύθισαν. Από τα 180 μέλη του πληρώματος τα 104 σκοτώθηκαν. Και ο Πρόεδρος Τραμπ, σε σχετική ερώτηση, απάντησε με το στόμα μπουκωμένο από ανθρώπινες σάρκες: «Ρώτησα το Ναυτικό γιατί δεν το αιχμαλωτίσαμε; Και μου απάντησαν: γιατί έχει περισσότερη πλάκα να το βυθίζουμε».
Έγινε κατανοητό; Έγινε κατανοητό ότι «έχει πλάκα» η σφαγή; Έγινε κατανοητό ότι όλα τα φράγματα έχουν πέσει και ότι το έγκλημα είναι πανανθρώπινο; Έγινε κατανοητό ότι είναι συμμετοχή (και εις βάρος της χώρας σου) στο έγκλημα να δηλώνεις «ο πιο πιστός και ο πιο προβλέψιμος σύμμαχος» αυτού του τέρατος, πράγμα που σημαίνει ότι του μοιάζεις; Όπως μοιάζεις βέβαια και στο άλλο τέρας, τον «Μπίμπι» Νετανιάχου, και στους αποτρελαμένους ναζί του περίγυρού του όταν επαίρεσαι ότι το Ισραήλ είναι «στρατηγικός σύμμαχος».
Αυτή είναι η κατάσταση. Ας κοιτάξουμε και ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη του αίματος. Ίσως τότε νοσταλγήσουμε τον άνθρωπο.
