Στις 12 Ιουνίου ανοίγει τις... πύλες του το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου στη Βραζιλία. Για τρίτη φορά στην ιστορία της η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της χώρας μας θα συμμετάσχει στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση της υφηλίου, το Μουντιάλ. Αυτό από μόνο του σηματοδοτεί κάτι σημαντικό, αν συνυπολογίσει κάποιος ότι μέχρι το 1994 η Ελλάδα δεν είχε καταφέρει να προκριθεί ποτέ στην τελική φάση του συγκεκριμένου θεσμού.
Η δεύτερη συνεχόμενη εξασφάλιση "εισιτηρίου" για το Μουντιάλ (αυτή τη φορά ύστερα από "μπαράζ" με αντίπαλο τη Ρουμανία, κάποιους μήνες πριν) έρχεται να προστεθεί στις συμμετοχές στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 2004 (και την αντίστοιχη κατάκτηση του τροπαίου), του 2008 και του 2012. Μπορούμε να κάνουμε λόγο για ένα είδος... μέτρησης της αυξημένης καταξίωσης του ελληνικού ποδοσφαίρου σε επίπεδο εθνικής ομάδας.
Λίγες μόλις ημέρες πριν από την έναρξη του τουρνουά που θα διεξαχθεί στα γήπεδα της Βραζιλίας, ο νους μας πηγαίνει στις δύο προηγούμενες συμμετοχές, το 1994 στις ΗΠΑ και το 2010 στη Νότια Αφρική. Κατά τη διάρκεια της προκριματικής φάσης για το Μουντιάλ του 1994, η Ελλάδα κατάφερε να προκριθεί εις βάρος της Ρωσίας, της Ουγγαρίας, της Ισλανδίας και του Λουξεμβούργου. Στην τελική φάση, όμως, τα αποτελέσματα της ομάδας του αείμνηστου Αλκέτα Παναγούλια ήταν απογοητευτικά, βυθίζοντας στην... κατάθλιψη την πολυπληθή ομογένεια που στήριξε την ομάδα όπως μπορούσε. Συντριβή με 0-4 από την Αργεντινή του Ντιέγκο Μαραντόνα (πριν πιαστεί ντοπαρισμένος), συντριβή με το ίδιο σκορ από τη Βουλγαρία (που έφτασε μέχρι την ημιτελική φάση στη συγκεκριμένη διοργάνωση), αλλά και ήττα με 0-2 από τη Νιγηρία.
Αμέσως άρχισε η αναζήτηση των αιτιών. Πέρα από τις λάθος επιλογές του προπονητή (π.χ. μη χρησιμοποίηση παικτών που είχαν κάνει καλή σεζόν με τις ομάδες τους), όλοι στάθηκαν στη μετατροπή της ομάδας σε "περιοδεύοντα θίασο", πριν την έναρξη των αγώνων, για λόγους που άπτονταν σε εξωαθλητικούς παράγοντες, όπως το μάρκετινγκ.
Το 2010, στη δεύτερη παρουσία της Ελλάδας σε Μουντιάλ, τα πράγματα εξελίχθηκαν καλύτερα σε όλους τους τομείς. Αρχικά, οι παίκτες του Ότο Ρεχάγκελ (στην τελευταία διοργάνωση, στην οποία κράτησε τα τεχνικά ηνία της ομάδας) τερμάτισαν στον προκριματικό όμιλο πίσω από την Ελβετία και μπροστά από τη Λετονία, το Ισραήλ, το Λουξεμβούργο και τη Μολδαβία. Έτσι, συμμετείχαν στα "μπαράζ" της ευρωπαϊκής ζώνης, όπου και απέκλεισαν την Ουκρανία μετά από "λευκή" ισοπαλία στο ΟΑΚΑ και θριαμβευτικό "διπλό" στην έδρα της (0-1).
Στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής, η Ελλάδα όχι μόνο σημείωσε το πρώτο της γκολ στην τελική φάση, αλλά έφτασε και στην πρώτη της νίκη. Στον πρώτο αγώνα ηττήθηκε από τη Ν. Κορέα με 0-2 (αποτέλεσμα που ουσιαστικά οδήγησε στον αποκλεισμό από την επόμενη φάση), στον δεύτερο νίκησε τη Νιγηρία με 2-1 (Σαλπιγγίδης 44', Τοροσίδης 71' - Ούτσε 16'), και στον τελευταίο έχασε δύσκολα 2-0 από την Αργεντινή και μαζί και κάθε μαθηματική ελπίδα για τη δεύτερη "προνομιούχο" θέση. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, κανένας δεν μίλησε για αποτυχία, καθώς οι συγκρίσεις με τους 0 βαθμούς και το συντελεστή 0-10 του 1994 ήταν αναφανδόν υπέρ της ομάδας του 2010... Στη Βραζιλία αναζητείται, πλέον, συνέχεια στη βελτίωση και ενδεχομένως ένα ακόμη βήμα παραπάνω...
