«Επιθετική κοινωνική πολιτική η λύση για το δημογραφικό» δήλωσε στην ΕΡΤ η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ, Σία Αναγνωστοπούλου, «κάτι που έκανε η Γαλλία μόλις διαπίστωσε ότι έχει πρόβλημα και επιπλέον ενίσχυση της ισότητας των δύο φύλων».
«Το κράτος στη χώρα μας περιορίστηκε στην εισοδηματική πολιτική δηλαδή δεν φτιάχτηκαν οι υποδομές ώστε η γυναίκα να κάνει παιδί χωρίς να αντιμετωπίσει πρόβλημα. Όλη η πολιτική των τελευταίων 40 χρόνων αποτυπώνεται στο δημογραφικό» εξήγησε η κ. Αναγνωστοπούλου.
Η κυβέρνηση το πρώτο που έκανε ήταν να αυξήσει τους βρεφονηπιακούς σταθμούς και να αυξήσει τα επιδόματα. Επίσης τα σχολικά γεύματα, για τα οποία λοιδορήθηκε όμως υπάρχουν παντού στη Γαλλία.
Ειδικότερα για το δημογραφικό η κ. Αναγνωστοπούλου ανέφερε ότι είναι το πεδίο στο οποίο αποτυπώνεται το σύνολο της πολιτικής μιας χώρας. Όμως η πολιτική που ακολουθήθηκε τα τελευταία 40 χρόνια ΗΤΑΝ ΜΙΑ κατακερματισμένη πολιτική σε σχέση με το μεγάλο αυτό ζήτημα, παρόλο που οι επιστήμονες έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου συνεχώς.
Πρέπει να αλλάξουν οι νοοτροπίες, πρέπει να έχουμε ολιστική αντιμετώπιση του ζητήματος, δηλαδή επιθετική κοινωνική πολιτική, σταθερές εργασιακές σχέσεις, πολιτικές συμφιλίωσης, αύξηση του κατώτατου μισθού και σε επίπεδο εκτελεστικής εξουσίας, ίσως την ύπαρξη ενός Υπουργείου ή μιας Γενικής Γραμματείας, η οποία θα εποπτεύει και θα αντιμετωπίζει το ζήτημα. Η κυβέρνησή μας, το πρώτο που έκανε ήταν να αυξήσει τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, να θεσπίσει τα σχολικά γεύματα και να δώσει επιδόματα από το πρώτο παιδί. Ευτυχώς το παιδί στο Δυτικό κόσμο είναι φορέας δικαιωμάτων, άρα ένα σοβαρό κράτος πρέπει να μεριμνά για το παιδί και να το θέτει στο επίκεντρο των πολιτικών του.
Το πρόβλημα με το δημογραφικό είναι ότι δεν αποτυπώνονται τα αποτελέσματα των πολιτικών αντιμετώπισής του στο άμεσο παρόν. Το πόρισμα του 1993 μας απέδειξε ότι δεν φτάνει μόνο η επιδοματική πολιτική, χρειάζεται μια επιθετική κοινωνική πολιτική, στην οποία εναντιώνεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Μνημείο διπλωματικής ικανότητας το άρθρο 7 της Συμφωνίας των Πρεσπών
Η κ. Αναγνωστοπούλου αναφέρθηκε επίσης στο Μακεδονικό, «μνημείο διπλωματικής ικανότητας το άρθρο 7 της συμφωνίας» για το πώς ξεκαθαρίζει τι είναι μακεδονικό κλπ. Από την ιστορία θα πρέπει να μάθουμε να τηρούμε τους δρόμους που άνοιξαν οι πρόγονοί μας. Βαλκάνια και Κεντρική Ευρώπη ήταν οι δρόμοι. Με τη συμφωνία αυτή ανοίγει η πόρτα για να κάνουμε κεντρικούς δρόμους Ελλάδα, Βαλκάνια, Κεντρική Ευρώπη.
To κάθε κόμμα και ο πολιτικός αναλαμβάνει τις ευθύνες του σχολίασε η κ. Αναγνωστοπούλου, το γεγονός ότι παραβρέθηκε στην τελετή ορκωμοσίας του κ. Ερντογάν. Η εξωτερική πολιτική δεν γίνεται με «προσωπικές σχέσεις», «κουμπαριές» και «φίλους». Βοηθάω την εξωτερική πολιτική της χώρας αν πάω εγώ ως Σία Αναγνωστοπούλου; αναρωτήθηκε.
Δεν υποτιμώ το αίσθημα του ανθρώπων που αντιδρούν στη Συμφωνία των Πρεσπών, γιατί έχουν υποκύψει σε μια προπαγάνδα άνευ προηγουμένου και δεν είναι επαρκώς πληροφορημένοι.
Σαν ιστορικός θεωρώ ότι η συμφωνία είναι μια από τις ελάχιστες διεθνείς συνθήκες που είναι τόσο διεξοδική και λύνει προβλήματα. Το άρθρο 7 μάλιστα είναι μνημείο διπλωματικής ικανότητας. Η Ελλάδα τα εθνικά της σύνορα, ειδικά στη βόρεια πλευρά της, τα κατοχύρωσε με τη διεθνή συνθήκη Βουκουρεστίου το 1913, στην οποία με την υπογραφή της αναγνώριζε ότι εκτός από τη δική μας Μακεδονία, υπάρχουν άλλες τρεις Μακεδονίες.
Η χώρα μας λοιπόν, επιβίωσε με δημοκρατικό τρόπο, αναγνωρίζοντας την υπογραφή που έχει βάλει στις διεθνείς συνθήκες. Αρκεί να θυμηθούμε πότε παραβιάστηκε συνθήκη –μιλώ για τη συνθήκη Ζυρίχης-Λονδίνου- και σε τι περιπέτεια βρέθηκε η Κύπρος. Είχαμε εθνική τραγωδία. Επειδή μιλάμε για ανάπτυξη και δημογραφικό, θα πρέπει να μάθουμε από τη ιστορία να ακολουθούμε τους μεγάλους δρόμους που ακολουθούσαν και οι πρόγονοί μας . Αυτή η κοινωνία που ζούσε σε αυτή τη περιοχή, ευημερούσε όταν ακόμα δεν υπήρχε το ελληνικό κράτος γιατί εκμεταλλευόταν τους δρόμους των Βαλκανίων προς την Κεντρική Ευρώπη.
Πρέπει να δούμε αυτή τη συμφωνία ως την ευκαιρία να δημιουργήσουμε οδικούς, σιδηροδρομικούς, ενεργειακούς άξονες από τη Ελλάδα προς τα Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη.
Το ζήτημα των δύο στρατιωτικών
Με το ζήτημα της Τουρκίας αποδεικνύεται η ολιστική πολιτική της Κυβέρνησής μας. Η Τουρκία είναι γείτονάς μας και θέλουμε φυσικά να έχουμε φιλικές σχέσεις. Όμως αυτό δεν αποκλείει την πιθανότητα ενδεχόμενου διαπληκτισμού όταν υπάρχει πρόβλημα, πχ. το πρόβλημα των δύο στρατιωτικών μας που δεν τους έχει απαγγελθεί καμία κατηγορία και ο Ερντογάν προσπαθεί να τους ταυτίσει με τους 8 αξιωματικούς Τούρκους και να τους θεωρήσει ομήρους.
Η Κυβέρνηση στην παρούσα φάση αποφασίζει να μην έχει εκπροσώπηση στην τελετή ορκωμοσίας όπως και άλλες κυβερνήσεις άλλων χωρών εξάλλου. Η επίσκεψη της Ντόρας Μπακογιάννη επικυρώνει το γεγονός ότι η εξωτερική πολιτική αυτής της χώρας ασκήθηκε διαχρονικά μέσα από τις κουμπαριές, τις προσωπικές σχέσεις και με το «θα τα βρούμε…». Η εξωτερική πολιτική όμως δεν γίνεται με αυτόν τον τρόπο. Ο Πρωθυπουργός είναι επιφορτισμένος εκ του Συντάγματος με την εξωτερική πολιτική.
