Πριν δύο εβδομάδες βρέθηκα στο Βερολίνο, στο συνέδριο ενάντια στην Ακροδεξιά, που οργάνωσαν το Κόμμα της Αριστεράς, το Die Linke και το Transform!Europe. Eκεί, στη βαριά σκιά του πολέμου, ξεκινώντας από την καταδίκη της ρωσικής εισβολής και την αλληλεγγύη στην Ουκρανία, συζητήσαμε την ανάγκη ενός ευρωπαϊκού κινήματος για την ειρήνη στο νέο πλαίσιο που δημιουργούν ο πόλεμος, ο επανεξοπλισμός της Γερμανίας, η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης.
Κυρίαρχο στη συζήτηση και στην έγνοια όλων μας ήταν ότι η Αριστερά πρέπει να συνδέεται άμεσα με τα κινήματα. Πώς θα συνδεθεί το αντιπολεμικό κίνημα με το αντιφασιστικό, το αντιρατσιστικό, το φεμινιστικό, το ΛΟΑΤΚΙ, το κίνημα ενάντια στον αντιισλαμισμό και στον αντισημιτισμό. Πώς το κίνημα αλληλεγγύης στους Ουκρανούς θα γίνει κίνημα αλληλεγγύης σε όλους τους πρόσφυγες. Πάνω από 4,5 εκατομμύρια Ουκρανοί έχουν ήδη εγκαταλείψει τη χώρα, το 90% γυναίκες και παιδιά. Στην Ελλάδα, και σε όλη την Ε.Ε., τους παρέχεται προσωρινή προστασία, άδεια παραμονής ενός χρόνου, άμεση δυνατότητα για εργασία, άμεση πρόσβαση σε Υγεία και εκπαίδευση. Αυτή η πολιτική, που συνδυάζει το δίκαιο και την ανθρωπιά και μας κάνει να αναθαρρούμε, πρέπει να ισχύει για όλους τους πρόσφυγες και τις προσφύγισσες. Και βέβαια αυτή η πολιτική έπρεπε να έχει εφαρμοστεί και το 2015! Να μην εφαρμόζεται στους «τριτοκοσμικούς» η πολιτική των επαναπροωθήσεων, των κλειστών κέντρων, της δύσκολης πρόσβασης στο άσυλο, του αποκλεισμού.
Το ελληνικό κράτος υποδέχεται θερμά στα σχολεία παιδιά από την Ουκρανία - και έτσι πρέπει. Την ίδια στιγμή όμως, στη Ριτσώνα 238 παιδιά δεν πάνε σχολείο γιατί δεν βρίσκεται λύση για τη μεταφορά τους… Τον Μάιο, έναν μήνα πριν το τέλος μαθημάτων, κλείνει η δομή του Ελαιώνα και διακόπτεται η φοίτηση των παιδιών. Ξεριζώνονται άλλη μια φορά! Δεν θα μπορέσουν να τελειώσουν το σχολείο μαζί με τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους, να γιορτάσουν ότι τα κατάφεραν έπειτα από δύο χρόνια ουσιαστικά εκτός σχολείου λόγω πανδημίας και αποκλεισμού.
Στον κόσμο της Αριστεράς και των κινημάτων καταγγέλλουμε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, όπως και την ελληνική, για δύο μέτρα και δύο σταθμά. Σωστά, αλλά δεν πρέπει να μείνουμε σ’ αυτό. Ας κάνουμε την υποδοχή των παιδιών της Ουκρανίας αφετηρία για τη δημιουργία ενός σχολείου που θα στοχεύει στην ένταξη όλων των παιδιών και όχι για μια εκπαίδευση δύο ταχυτήτων για τα προσφυγόπουλα. Να μεγαλώσει η αγκαλιά για όλους τους πρόσφυγες και τις προσφύγισσες, από την Ουκρανία, τη Συρία, το Αφγανιστάν, ανεξάρτητα από χρώμα, εθνικότητα, θρησκεία!
Να αναπτύξουμε δράσεις που να ενισχύουν τη συμπερίληψη σε γειτονιές, σχολεία, χώρους δουλειάς. Δεν την έχουμε καταφέρει αυτή τη συμπερίληψη ούτε ως κοινωνία ούτε ως κίνημα. Ας το προσπαθήσουμε ξανά σήμερα, ας δούμε τους πρόσφυγες και τις προσφύγισσες όχι μόνο ως θύματα, αλλά ως φορείς δύναμης, ανθρώπινου και κοινωνικού πλούτου.
*Βασιλική Κατριβάνου, συντονίστρια της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, πρώην βουλεύτρια
