Η αναστάτωση είτε θα είναι μεγάλη είτε δεν θα είναι αναστάτωση. Τελεία και παύλα.
Και κάπως έτσι ο εκτυπωτής έπαψε να λειτουργεί. Ούτε τύπωνε ούτε έδειχνε με κάποια ένδειξη στην πολύχρωμη οθόνη του την αιτία του προβλήματος που υποχρέωσε άπαντες να βρίσκονται σε κατάσταση πανικού. Διότι, ως γνωστόν, εκτός από την αναστάτωση, που είτε θα είναι μεγάλη είτε δεν θα είναι αναστάτωση, είναι και το λεγόμενο timing. Ο χρόνος δηλαδή που σκάει το πρόβλημα και που πάντα είναι ο χειρότερος. Την ώρα που πρέπει κάτι να κάνεις, τη μέρα που πρέπει να παραδώσεις μια δουλειά· στην επιστροφή ή στην έξοδο από την Αθήνα για τις καλοκαιρινές διακοπές. Πάντοτε την πιο κρίσιμη στιγμή.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει πάντα το λεγόμενο πρωτόκολλο αντιμετώπισης των προβλημάτων που μπαίνει σε εφαρμογή. Σύμφωνα με το εγχειρίδιο χρήσης για την αντιμετώπιση τέτοιων ζητημάτων, η πρώτη κίνηση, όπως επιμένουν οι τεχνικοί, είναι η επανεκκίνηση του μηχανήματος. Οι τεχνικοί λένε ότι η επανεκκίνηση λύνει το 90% των προβλημάτων στις συσκευές τεχνολογίας - για το υπόλοιπο 10% απαιτούνται η κλήση και η παρουσία του τεχνικού. Βέβαια, ποτέ δεν φρόντισαν να μας πουν ποιο είναι εκείνο το 90% και ποιο το 10% ώστε να μην βασανιζόμαστε αντιμετωπίζοντας τα στοιχειά της τεχνολογίας.
Βάσει λοιπόν των συνθηκών, γιατί, πέρα από αυτό που θέλουμε και που φανταζόμαστε ως ιδανικό, η πραγματικότητα είναι που μετράει, μαζεύτηκαν απαξάπαντες οι εργαζόμενοι γύρω από τον εκτυπωτή για να κάνουν ό,τι γνώριζε ο καθένας για να λυθεί το πρόβλημα. Όπου λαλούν πολλά κοκόρια όμως αργεί να ξημερώσει κι έτσι το πρόβλημα δεν λυνόταν ποτέ. Αντίθετα, γινόταν όλο και πιο σύνθετο.
Ο πρώτος ξεκίνησε με τη λεγόμενη επανεκκίνηση, η οποία όμως δεν απέδωσε καρπούς, διότι ο εκτυπωτής, μετά τη διαδικασία που έκανε για να ξαναξεκινήσει, επανήλθε στην ίδια κατάσταση που ήταν προτού γίνει η επανεκκίνηση. Αποτέλεσμα μηδέν.
Ο δεύτερος εφάρμοσε εκείνη την παλιά μέθοδο που εφαρμοζόταν για να πιάσει σήμα η τηλεόραση τη δεκαετία του 1980. Χτύπαγε τον εκτυπωτή λες και θα υπέκυπτε στη ρώμη του και θα αποφάσιζε ότι «δεν τον παίρνει» για εξυπνάδες. Αυτό το ονομάζουμε και δυναμική αντιμετώπιση σε επίπεδο συσχετισμών αλλά και πάλι αποτέλεσμα μηδέν - τελικά ίσως οι συσχετισμοί να μην είναι το μόνο εργαλείο επιβολής.
Ενας άλλος εργαζόμενος αποφάσισε να το πάει με το γλυκό. Έκλεισε τον διακόπτη του εκτυπωτή, έβγαλε και το καλώδιο από την πρίζα, διότι, όπως είπε, τα ηλεκτρικά κύματα επηρεάζουν όπως και να το κάνεις το ηλεκτρονικό κύκλωμα των μηχανημάτων, κι αφού περίμενε επαρκές χρονικό διάστημα, επανασύνδεσε το καλώδιο, άνοιξε τον διακόπτη και το μηχάνημα άρχισε να κάνει τον γνωστό διαγνωστικό έλεγχο για να επανεμφανιστεί σε κατάσταση ετοιμότητας να εκτυπώσει. Του κάκου. Ο εκτυπωτής ούτε σε αυτή την περίπτωση τύπωσε το παραμικρό.
Συχνά σε τέτοιες καταστάσεις, σε καταστάσεις απελπισίας δηλαδή, εμφανίζεται και κάποιος που σκέφτεται out of the box που λένε και οι Αμερικανοί, που ήταν πρώτοι στην τεχνολογία - σήμερα είναι οι Κινέζοι. Υποστήριξε πως το πρόβλημα οφειλόταν πιθανά σε κάποια δυσλειτουργία του υπολογιστή που έδινε την εντολή στον εκτυπωτή και άρα εκεί θα έπρεπε να γίνει η επανεκκίνηση. Παρά τη χλεύη των συναδέλφων του, το επιχείρησε, με το αποτέλεσμα και αυτή τη φορά να είναι το ίδιο ανεπιτυχές.
Μαστοριά στη μαστοριά και ιδέα στην ιδέα, ήρθε τελικά και ο τεχνικός, που, αφού επόπτευσε με επιμέλεια τον εκτυπωτή, άνοιξε το συρτάρι τροφοδοσίας του, αφαίρεσε το ένα και μοναδικό φύλλο που είχε μείνει και έθεσε το μηχάνημα σε λειτουργία κανονικά. Δείγμα μάλλον ότι όσες προσπάθειες κι αν κάνεις περιφερειακά, αν είσαι κενός φορτίου, δύσκολα θα παράξεις αποτελέσματα. Δεθ, δε θες.
