Ο διάδρομος είχε στενέψει αρκετά ώστε να περνά μόνον ένας άνθρωπος κι αυτός στο πλάι. Έκαιγαν τα ρουθούνια από τον ζεστό αέρα, τα χνώτα και τα σώματα που ήταν στοιβαγμένα σε καρέκλες, φορεία και καθίσματα παντελώς ακατάλληλα για ανθρώπους με μυικά ή σκελετικά προβλήματα.
Για σπασμένα πόδια, για πονεμένες μέσες, για δεμένα χέρια στον κορμό. Και οι αποστάσεις μικρές.
Σε πολεμικές συνθήκες όμως δεν μπορείς να ζητάς πολλά. Το μεγάλο ζητούμενο είναι οι πρώτες βοήθειες, η πρώτη αρωγή. Να αντιμετωπιστεί το κυρίαρχο πρόβλημα που μπορεί να κοστίσει μια ζωή κι έπειτα όλα τα άλλα.
Δύσκολες συνθήκες και για τους γιατρούς, που πρέπει να λαμβάνουν τις αποφάσεις σε μικρότερο χρόνο για να αντιμετωπίσουν περισσότερα περιστατικά.
Σε πολεμικές συνθήκες όμως οι ένστολοι φρουροί παίζουν τον ρόλο του τροχονόμου και της πρώτης διαλογής. Ποιος θα μπει, ποιος θα βγει, πόσοι είναι οι συνοδοί και πόσοι θα περιμένουν. Για να φτάσεις όμως μέχρι εκεί, θα πρέπει πρώτα να περάσεις μπροστά από τα ασθενοφόρα, από άλλα οχήματα που μεταφέρουν ασθενείς και τραυματίες.
Επειτα η διαλογή. Το σοβαρότερο πρόβλημα έχει προτεραιότητα και ακολουθούν τα λιγότερο σοβαρά.
Σε πολεμικές συνθήκες και οι μετακινήσεις των ασθενών από μόνες τους δεν συμβαίνουν. Εκεί είναι αναγκαία η ύπαρξη των τραυματιοφορέων, που όμως δεν είναι αρκετοί. Αναλαμβάνουν έργο και οι συνοδοί.
Ζητάει ο γιατρός την εξέταση που άλλοτε είναι διαγνωστική για το πρόβλημα και άλλοτε εξασφάλισης πως το πρόβλημα δεν είναι τόσο σοβαρό, και ο συνοδός βουτάει το φορείο από το προσκεφάλι και το οδηγεί μέχρι τις ακτινογραφίες, τους υπέρηχους, τις αξονικές.
Δεκάξι φορεία στη σειρά, τρία αμαξίδια, δεκάδες οι όρθιοι ασθενείς και άλλοι τόσοι οι καθήμενοι σε μία αίθουσα αναμονής που ο κλιματισμός δεν φτάνει και το οξυγόνο δεν αρκεί για μια καθαρή αναπνοή. Δεν λειτουργούν ούτε οι βαλβίδες οξυγόνου για τους ασθενείς.
Οι μετακινήσεις γίνονται με μπουκάλες ακουμπισμένες στα φορεία, ανάμεσα στα πόδια.
Πρώτα τα χειρουργικά περιστατικά, έπειτα τα αναπνευστικά και έπειτα όλοι οι άλλοι. Κι αυτά με βαθμό σοβαρότητας. Κι άλλη διαλογή, που αυτή τη φορά την κάνουν οι νοσηλευτές. Έπειτα οι μεταφορές στους θαλάμους και στους διαδρόμους.
Σε πολεμικές συνθήκες το «απαγορεύεται η διέλευση των μη εχόντων εργασία» δεν ισχύει, όπως και η έννοια του θαλάμου νοσηλείας είναι διαπλαστική. Ελεύθερη διέλευση των πάντων παντού. Γιατροί, νοσηλευτές, συνοδοί, όλοι έχουν κάποια εργασία.
Κι έπειτα έρχεται η σιωπή. Μια στάση στην καρέκλα. Δύο γουλιές καφέ, μια ανάσα μέχρι το επόμενο κύμα, που ποτέ δεν αργεί.
Σε πολεμικές συνθήκες όμως δεν μπορείς να ζητάς πολλά. Ούτε από τους γιατρούς, ούτε από τους τραυματιοφορείς, ούτε από την ίδια την ζωή. Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί.
Σε πολεμικές συνθήκες οι γιατροί τρέχουν για να σώσουν ζωές, οι νοσηλευτές για να συνδράμουν, οι συνοδοί να καλύψουν τα κενά της στελέχωσης και ο υπουργός να αδιαφορεί στις πολεμικές συνθήκες μιας εφημερίας του ελληνικού ΕΣΥ εν καιρώ πολέμου... στη Μέση Ανατολή.
