Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Γερμανική Σοσιαλδημοκρατία: "Κλίνατε επ αριστερά" ως στρατηγική επιβίωσης

Υπό το βλέμμα του Βίλι Μπραντ, η Αντρέα Νάλες και το SPD αποκηρύσσει το περιβόητο “Hartz IV” και την ατζέντα 2010 του Σρέντερ

Η πρόεδρος του κόμματος Αντρέα Νάλες γνωρίζει καλά ότι είναι θέμα αξιοπιστίας η σύγκρουση με τη CDU. Αλλά ακόμη δεν την τολμά. Επιπλέον, μπορεί στον δρόμο προς τις ευρωεκλογές το SPD να κάνει μεγάλα ανοίγματα προς την Αριστερά και τους Πράσινους, στο ευρωπαϊκό επίπεδο, ωστόσο, δεν τολμά να πει ξεκάθαρα ότι θέλει έναν κόκκινο - κόκκινο - πράσινο συνασπισμό στη Γερμανία.

Η έκφραση που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον την τελευταία εβδομάδα στην πολιτική Γερμανία ήταν “προσπάθεια να επουλώσουν τις πληγές”. Στα δελτία ειδήσεων, στις αναλύσεις των εφημερίδων, στα τοκ σόου της τηλεόρασης, όλοι, λες και είχαν συνεννοηθεί μεταξύ τους, παρουσίαζαν τις πολυδιαφημισμένες συναντήσεις εργασίας των Σοσιαλδημοκρατών για το επίδομα ανεργίας και των Χριστιανοδημοκρατών για το προσφυγικό ως ένα είδος μαζικής ψυχανάλυσης.

Ως μια προσπάθεια των δύο κομμάτων να ξεπεράσουν το πένθος για τα εκλογικά αποτελέσματα που έφεραν στη Βαυαρία και την Έσση, και να ανασυγκροτηθούν ιδεολογικά πριν ορμήσουν στη μάχη για τις ευρωεκλογές και τις φετινές τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις.

Επί της ουσίας, οι Σοσιαλδημοκράτες προσπάθησαν να κάνουν μια εμφανή στροφή προς τα αριστερά και οι Χριστιανοδημοκράτες μια αντίστοιχη στροφή προς τα δεξιά, κι οι δυο μακριά από τη θανατηφόρα κεντρομόλο δύναμη του μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού, που πλέον φαντάζει να διαρκεί αιώνες. Οι πρώτοι το έκαναν ανακαλύπτοντας και πάλι τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας, οι δεύτεροι δείχνοντας κατανόηση στους φόβους έναντι της... επέλασης των ξένων.

Και οι δύο άργησαν πολύ. Το SPD παρέμεινε εγκλωβισμένο στην Ατζέντα 2010 του Γκέρχαρντ Σρέντερ, ωθώντας ένα μέρος των παραδοσιακών ψηφοφόρων του στην Αριστερά -και στέλνοντας ένα μεγαλύτερο στα σπίτια τους. Η CDU διολίσθησε στην κεντρώα πραγματιστική πολιτική της Μέρκελ, όλο και πιο μακριά από τη συντηρητική “ψυχή” του κόμματος, με αποκορύφωμα το γενναίο “θα τα καταφέρουμε” στην προσφυγική κρίση του 2015, χάνοντας ένα μέρος των παραδοσιακών ψηφοφόρων του στην ακροδεξιά AfD.

Το αν η... επιστροφή στις ρίζες που αποπειρώνται τώρα υπό τις νέες ηγεσίες τους θα επαναφέρει το πολιτικό σκηνικό στην “επιθυμητή” προτέρα κατάσταση, όταν ήταν δύο μεγάλα λαϊκά κόμματα και μοιράζονταν σχεδόν το 80% της ομοσπονδιακής Βουλής μένει να φανεί. Αλλά δεν είναι καθόλου πιθανό.

Αντίο, Σρέντερ

Τη μεγαλύτερη αγωνία την έχουν οι Σοσιαλδημοκράτες. Το SPD είναι αυτό που πρέπει να πείσει ότι έχει μια άλλη πρόταση από τη “σούπα” του μεγάλου συνασπισμού, καθώς το SPD είναι αυτό που έχει πληρώσει πιο ακριβά την απώλεια της φυσιογνωμίας του. Μια ματιά στις πρόσφατες τοπικές εκλογές, κι ακόμη περισσότερο μια ματιά στις δημοσκοπήσεις, δείχνει ότι απειλείται από “Πασοκοποίηση”.

Οι ένοικοι του “οίκου Βίλι Μπραντ” θυμούνται τη σύντομη άνοιξη που βίωσε το κόμμα, όταν έχρισε υποψήφιο για τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2017 τον Μάρτιν Σουλτς, κι έπαιξε με το σενάριο μιας αριστερής διακυβέρνησης σε συνεργασία με την Αριστερά και τους Πράσινους. Μόλις διαφάνηκε ότι πολιτικά το κόμμα δεν στήριζε αυτό το σενάριο, οι Σοσιαλδημοκράτες πήραν πάλι την κατιούσα. Γι' αυτό και τώρα το SPD αποφάσισε να κόψει τον ομφάλιο λώρο από τον τελευταίο καγκελάριό του, να τελειώσει οριστικά με το περιβόητο “Hartz IV”, το επίδομα κοινωνικής πρόνοιας που παίρνουν οι μακροχρόνια άνεργοι και που είναι συνώνυμο με την ταπείνωση.

Βέβαια, οι δεκαεπτά σελίδες της απόφασης του SPD με τον τίτλο “Εργασία - Αλληλεγγύη - Ανθρωπιά” δεν είναι ένα επαναστατικό μανιφέστο. Δεν περιλαμβάνουν ούτε ένα άνευ όρων βασικό εισόδημα για όλους ύψους 1.000 ευρώ το μήνα, όπως προτείνει η Αριστερά, ούτε την αύξηση του επιδόματος κοινωνικής πρόνοιας. Στη θέση του “Hartz IV” όμως πλασάρεται ένα “εισόδημα του πολίτη” ύψους 424 ευρώ, χωρίς τους ταπεινωτικούς όρους και την απειλή περικοπής που ισχύουν σήμερα. Επιπλέον όσοι μένουν άνεργοι πάνω από έναν χρόνο δεν ωθούνται αμέσως στο “εισόδημα του πολίτη”, αλλά δικαιούνται για περισσότερο χρονικό διάστημα το -πολύ υψηλότερο- επίδομα ανεργίας.

Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται ακατανόητα στα ελληνικά αυτιά, ωστόσο, για τον μέσο Γερμανό είναι σχεδόν βρισιά το “Hartz IV”- και απόδειξη ότι δεν έχει καμία αξία ο άνθρωπος που δεν μπορεί να βρει δουλειά, όσα ένσημα κι αν έχει κολλήσει στη ζωή του.

Το δικαίωμα στην εργασία στην ψηφιακή εποχή

Κι αν η άρνηση του “Hartz IV” είναι το σύμβολο μιας αριστερής στροφής, το ουσιαστικό στην απόφαση του SPD είναι το ακόλουθο: “Ο καθένας και η καθεμιά στην ψηφιακή εποχή της αυτοματοποίησης έχουν το δικαίωμα στην εργασία. Η Πολιτεία έχει υποχρέωση να στηρίξει τους ανθρώπους που χάνουν τη δουλειά τους από τα ρομπότ προκειμένου να βρουν πάλι δουλειά και μαζί κοινωνική αναγνώριση”. Και περιλαμβάνει μια σειρά ιδέες για την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους του 21ου αιώνα.

Το θέμα είναι ότι δεν μπορούν να υλοποιηθούν αυτές οι ιδέες στο πλαίσιο του μεγάλου συνασπισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Χριστιανοδημοκράτες βγήκαν αμέσως να κατηγορήσουν τον κυβερνητικό εταίρο τους περίπου για “αριστερισμό”, ενώ βάζουν εμπόδια και στην πρόταση του σοσιαλδημοκράτη υπουργού Εργασίας Ουμπέρτους Χάιλ για τη θέσπιση βασικής σύνταξης, πάνω από το όριο διαβίωσης, για όσους έχουν χαμηλούς μισθούς - παρά το γεγονός ότι η πρόταση αυτή περιλαμβάνεται στην προγραμματική συμφωνία του κυβερνητικού συνασπισμού.

Συνεπώς, το ερώτημα είναι εάν το SPD θα φύγει από την κυβέρνηση. Η πρόεδρος του κόμματος Αντρέα Νάλες γνωρίζει καλά ότι είναι θέμα αξιοπιστίας η σύγκρουση με τη CDU. Αλλά ακόμη δεν την τολμά. Επιπλέον, μπορεί στον δρόμο προς τις ευρωεκλογές το SPD να κάνει μεγάλα ανοίγματα προς την Αριστερά και τους Πράσινους, στο ευρωπαϊκό επίπεδο, ωστόσο, δεν τολμά να πει ξεκάθαρα ότι θέλει έναν κόκκινο - κόκκινο - πράσινο συνασπισμό στη Γερμανία. Ίσως περιμένει να πέσουν ακόμη πιο χαμηλά τα ποσοστά του στις πέντε εκλογικές αναμετρήσεις του 2019. Αρχής γενομένης από τις ευρωεκλογές του Μαΐου.

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια