Δημήτρης Ελευθερόπουλος / Λευτεριά από την Παλαιστίνη ως το Σύνταγμα
Πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής με μεγάλη καριέρα στον Ολυμπιακό, προπονητής σε πολλές ελληνικές ομάδες και πλέον σύμβουλος ψυχικής και αθλητικής υγείας. Ο Δημήτρης Ελευθερόπουλος ήρθε στο στούντιο του 105.5 Στο Κόκκινο και στην Αλέκα Ζουμή, σε μια συζήτηση που περιελάμβανε πολλά από τα σημεία της πολυδιάστατης προσωπικότητάς του. Η ψυχική υγεία των αθλητών και οι ιδιαιτερότητες με τις οποίες επιφορτίζει ο επαγγελματικός αθλητισμός, ο Ολυμπιακός και το Conference League από την κερκίδα μαζί με την κόρη του, η στιγμή που θα θυμάται για πάντα, όταν κλήθηκε να υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο με τους Πειραιώτες αλλά και η Γάζα, η Παλαιστίνη, η γενοκτονία και ο αγώνας για δικαιοσύνη στο έγκλημα των Τεμπών.
ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
«Κατάφερα να ενώσω τις δύο μεγάλες μου αγάπες»
«Το τελευταίο διάστημα κατάφερα να ενώσω με μια εσωτερική γέφυρα τις δύο μεγάλες μου αγάπες. Την ψυχολογία και τον αθλητισμό. Είχα υπογράψει στον Ολυμπιακό από 16 χρονών επαγγελματικό συμβόλαιο, και επειδή ήμουν πολύ δυνατός στο κομμάτι του διαβάσματος, ήξερα ότι μπορώ να δηλώσω το μόνο που θα με έκανε χαρούμενο και αυτό ήταν το τμήμα ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Πέρασα, σπούδασα και ήταν αυτό που με ισορροπούσε από όλο αυτό που ζούσα στο ποδόσφαιρο, την πίεση, το άγχος, τις αγωνίες, την ευθύνη που μου έφερνε ο επαγγελματικός αθλητισμός .
Το διάβασμα με ξεκούραζε, με βοηθούσε. Μετά το άφησα για κάποια χρόνια λόγω της πορείας μου μέχρι που πήγα για κάποιο διάστημα στη Μίλαν και εκεί διαπίστωσα ότι υπάρχει ένας αθλητικός ψυχολόγος με υποχρεωτικές συνεδρίες όλων των αθλητών μαζί του κάθε δέκα μέρες, συνειδητοποίησα τα οφέλη, πόσο υπέροχη εσωτερική διαδρομή είναι και κατάλαβα ότι οι αθλητές είτε είναι επαγγελματίες είτε όχι, πέρα από όλα τα άλλα ζητήματα που έχουν όλοι οι άνθρωποι που κάνουν ψυχοθεραπεία έχουν και όλες τις ιδιαιτερότητες του αθλητισμού.
Έχω το απόλυτο βίωμα και γι’ αυτό ένιωσα πολύ μεγάλη έλξη για το συγκεκριμένο κομμάτι. Τό ‘χω βιώσει να παίζουμε με την ΑΕΚ στη Φιλαδέλφεια με Μπάγεβιτς και να επιστρέφουμε και να διαπιστώνουμε ότι οι δικοί μας οπαδοί μας είχαν κάψει τα αυτοκίνητα στο Ρέντη και μετά από λίγες μέρες είχαμε ένα πολύ σημαντικό παιχνίδι στο Τσάμπιονς Λιγκ όπου νικήσαμε και οι ίδιοι άνθρωποι έκλαιγαν από συγκίνηση και μας φιλούσαν. Μου δημιουργούσε πολύ περίεργα συναισθήματα μέχρι που ωρίμασα και κατάλαβα ότι δεν είναι προσωπικό αλλά έχει να κάνει με τον ρόλο, είναι τέτοια η ταύτιση των οπαδών με την ομάδα και γι αυτό έχουν και την αίσθηση ότι τους ανήκεις.
Η αθλητική ψυχολογία απευθύνεται σε οτιδήποτε έχει να κάνει με το αθλητικό κομμάτι αν και στο τέλος της ημέρας ο άνθρωπος αποφασίζει για τα πάντα. Ο αθλητισμός όμως έχει κάποιες ιδιαιτερότητες: Είναι άκρως ανταγωνιστικός, κάθε μέρα καλείσαι να ανταγωνιστής συμπαίκτες, αντιπάλους ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό. Η προπόνηση: Ο αθλητής είναι ένας άκρως ντοπαρισμένος άνθρωπος καθημερινά, φυσικά ντοπαρισμένος αλλά ντοπαρισμένος. Οι τραυματισμοί και το σημαντικότερο έχει να κάνει με το «μετά». Απ’ τα 30 σου χρόνια ξεκινάει αυτή η θηλιά στο λαιμό ότι σε τρία τέσσερα χρόνια τελειώνει η καριέρα μου. Είσαι πολύ νέος και ταυτόχρονα ο επαγγελματικός αθλητισμός δεν σου έχει επιτρέψει να έχεις τα εφόδια για κάτι άλλο.
Υπάρχουν δύο κομμάτια που μπορούν να επιφέρουν μια κατάθλιψη σε έναν αθλητή, το ένα έχει να κάνει με την περίοδο που βρίσκεται εν ενεργεία και ξέρει κάθε φορά που αγωνίζεται μέσα σε αυτά τα 40 λεπτά μπορούν να συμβούν τα πάντα. Υπάρχει και το κομμάτι μετά το τέλος της καριέρας όταν αλλάζει τελείως η ζωή σου, υπάρχουν τεράστια ποσοστά διαζυγίων, πολύ αλκοόλ και τζόγος γιατί όλο αυτό κάπου πρέπει να διοχετευτεί. Επίσης έχω γονείς αθλητών που πρέπει να διαχειριστούν και οι γονείς την κατάσταση όπως και τα αδέρφια των αθλητών που συνήθως βιώνουν το περιθώριο.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
«Αυτές τις στιγμές δεν θα ξεχάσω»
Είμαι Πειραιώτης και γέννημα θρέμμα των ακαδημιών του Ολυμπιακού και είχε πέσει η κακή συγκυρία για την ομάδα, τα λεγόμενα πέτρινα χρόνια, 10 χρόνια χωρίς τίτλο. Όταν έπαιξα την πρώτη φορά πήραμε το πρωτάθλημα και θυμάμαι όταν τελείωσε και η τελευταία αγωνιστική ήμασταν όλοι μαζί στο ξενοδοχείο και ήταν τέτοιος ο ενθουσιασμός και η χαρά που ο ίδιος ο Μπάγεβιτς μας είχε πει: «Πιείτε ότι θέλετε» και είχαμε ανέβει 28-29 μαντράχαλοι σε ένα τραπέζι καφενείου μικρό και χορεύαμε εκεί πάνω. Αυτή τη σκηνή δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Όπως και όταν ήμουν 16 ετών και έπαιζα στους ερασιτέχνες του Ολυμπιακού, σε έναν αγώνα με την Κ16 με βγάζει ο προπονητής ενώ ήμουν και καλός και αναρωτήθηκα τι έκανα, και μου λέει ο Θανάσης Μπέμπης: «Βγαίνεις σε θέλουν πάνω ο Πέτροβιτς να σε δοκιμάσει να υπογράψεις συμβόλαιο. Και στο αμάξι σε όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν πως με το που φτάσουμε, από αυτή την προπόνηση θα εξαρτηθεί το μέλλον το δικό μου και της οικογένειάς μου.
Τον τελικό του Conference League τον παρακολούθησα με την κόρη μου. Έχει πλάκα γιατί τα εισιτήρια τα βρήκαμε μέσα από διαγωνισμό της UEFA. Επειδή δεν κατάφερα να βρω. Κληρωθήκαμε την δεύτερη φορά, πήγαμε με το τρένο, και τα εισιτήρια ήταν δίπλα από τους οπαδούς της Φιορεντίνα και μου έλεγαν οι οπαδοί του Ολυμπιακού: «Καλά, εδώ σε έβαλε ο Ολυμπιακός;» Τι να τους έλεγα… Κανείς δεν μας έβαλε. Αλλά όχι δεν θα ήθελα να παίζω, ήθελα να το ζήσω με την κόρη μου όπως το έκανα. Χάρηκα για τα παιδιά και τον φίλο μου τον Σωτήρη Συλαϊδόπουλο που το αξίζει. Νιώθω ευλογημένος γιατί έφυγα γεμάτος από το ποδόσφαιρο, με τα υπέροχά του, με τα δύσκολά του».
«Στην Παλαιστίνη διαπράττεται γενοκτονία»
«Δυστυχώς ενώνονται τα γεγονότα. Λευτεριά από την Παλαιστίνη ως το Σύνταγμα με σκοπό να βρούμε την λευτεριά στην ψυχή μας. Είναι τρομακτικό με το τι έχουμε εξοικειωθεί. Στην Παλαιστίνη διαπράττεται γενοκτονία. Έχει φύγει πλέον από το πολιτικό γεωπολιτικό, συμβαίνει μια γενοκτονία και έχει να κάνει με το τι θέλουμε να είμαστε ως ανθρώπινα όντα. Είναι δυνατόν να δεχόμαστε όλες αυτές τις εκατόμβες νεκρών παιδιών την εποχή που ζούμε και να μένουμε αμέτοχοι; Να φοβόμαστε να μιλήσουμε;
Η Μάγδα Φύσσα και η Μαρία Καρυστιανού μετατόπισαν το επίπεδο ηθικής
Και στο Σύνταγμα γιατί πράγμα μιλάμε; Μιλάμε για έναν άνθρωπο που θέλει να ανοίξει ένα τραύμα – γιατί η εκταφή του παιδιού σου είναι ένα τεράστιο τραύμα – για να κλείσει το ακόμη μεγαλύτερο τραύμα, το τι συνέβη με τα Τέμπη, που δημιούργησαν ένα συλλογικό, εθνικό τραύμα και ως πατέρας θέλει να μπει σε αυτή τη διαδικασία, δηλαδή να πονέσει, να ξεθάψει το παιδί του μήπως καταφέρει να πει στο νεκρό παιδί του ότι εγώ ως πατέρας αυτό που μπορούσα να κάνω τουλάχιστον το έκανα. Και δεν μπορεί να το κάνει. Με τι έχουμε εξοικειωθεί . Η περηφάνεια ως πατέρα όταν η κόρη μου πέρασε νομική είχε από πίσω μια μεγάλη σκιά για το που πάει; Τι πάει να υπηρετήσει; Ποια δικαιοσύνη; Ποιο σύστημα; Έτσι μας έχουν κάνει να νιώθουμε για το σύστημα. Και για μένα τα δύο κοινωνικά πρότυπα είναι δύο γυναίκες: Η Μάγδα Φύσσα και η Μαρία Καρυστιανού γιατί μετατοπίσανε μέσα μας το επίπεδο της ηθικής. Το πήραν και είπαν: Παιδιά μην μπερδεύεστε, η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση και φταίνε πολλοί που μπήκε στη Βουλή. Η Μαρία Καρυστιανού τι έκανε; Το μετατόπισε και κατάφερε σε αυτή την κοινωνία που είναι πανέτοιμη να συγχωρήσει τα πάντα σε αυτή την κυβέρνηση, είναι αδιανόητο αυτό το πράγμα, να κατεβάσει εκατομμύρια κόσμου στους δρόμους για τη δικαιοσύνη. Να ευχόμαστε αυτή η γενιά που έρχεται να αντιστρέψει την απόλυτη διαστρέβλωση ότι δεν υπάρχει εναλλακτική».
Δείτε την συνέντευξη:
