Συραγώ Τσιάρα / Θέση παράγει η Εθνική Πινακοθήκη όταν αλλάζει την οπτική στα πράγματα
Ένα όραμα και μία πολιτική-αντίδοτο στον στατικό ή στείρο ακαδημαϊσμό περιέγραψε η νέα Διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου, Συραγώ Τσιάρα στην πρώτη της ραδιοφωνική συνέντευξη με τη νέα της ιδιότητα.
Αφορμή της συνέντευξης που παραχώρησε στο Πολιτιστικό Μαγκαζίνο, Στο Κόκκινο και στις Μαρία Θανασούλια και Ναταλί Χατζηαντωνίου είναι η έκθεση «Αστυγραφία / Urbanography. Η Ζωή της Πόλης τις Δεκαετίες 1950-1970» που θα φιλοξενείται έως και τις 3 Μαρτίου 2024 στην Αίθουσα Περιοδικών Εκθέσεων του Κεντρικού Κτιρίου της Εθνικής Πινακοθήκης επιχειρώντας, μέσα από 202 εικαστικά έργα και 22 κινηματογραφικές ταινίες 78 δημιουργών, να χαρτογραφήσει το συνολικό εύρος της έννοιας «αστικό βίωμα» την 20ετία ‘50-70.
Η ίδια η έκθεση και τα παράλληλα προγράμματα των εκπαιδευτικών δράσεων παραπέμπουν σε μία σύγχρονη εκθεσιακή λογική που δίνει και το στίγμα της νέας Διευθύντριας: «Δεν πιστεύω στην απόλυτη διάκριση των τεχνών. Σήμερα ζούμε σε μια εποχή που οι δημιουργοί αντλούν υλικό, ερεθίσματα ή ακόμα και κώδικες επικοινωνίας από διαφορετικά είδη τέχνης.
Δηλαδή οι ίδιοι οι δημιουργοί, μας δείχνουν τον δρόμο σ αυτήν την διαθεματική προσέγγιση. Κι ο σύγχρονος επισκέπτης ενός μουσείου χρειάζεται περισσότερα εργαλεία κατανόησης και βιωματικής προσέγγισης. Δεν αρκεί μια απλή έκθεση όσο καλά τεκμηριωμένη και εμπεριστατωμένη κι αν είναι .
Χρειάζονται κι άλλοι τρόποι κι άλλες εμπειρίες για τη διεύρυνση της αντίληψης και του βιώματος αλλά και για να πλησιάσουμε κοινά που ενδιαφέρονται γι άλλες μορφές τέχνης», επεσήμανε η Συραγώ Τσιάρα. Και έδωσε μία πρόγευση και της μεγάλης έκθεσης που ετοιμάζει η Εθνική Πινακοθήκη για τα 50 χρόνια της Μεταπολίτευσης: «Είναι ευκαιρία», είπε, «50 χρόνια από το 74 να δούμε αυτή την περίοδο του εκδημοκρατισμού, του αγώνα ενάντια στη Δικτατορία και του τρόπου που λειτούργησαν και οι καλλιτέχνες σ αυτό το πλαίσιο, όχι με επίκεντρο αποκλειστικά την ελληνική εμπειρία (όπως συνηθίζουμε να κάνουμε ή με τα στερεότυπα που έχουν πάντα κάποια βάση αλλά έχει και νόημα να τα συζητάμε, στερεότυπα όπως αυτό του χώρου όπου γεννήθηκε η έννοια της Δημοκρατίας ), αλλά και στο πλαίσιο της νοτιοανατολικής Μεσογείου και των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου».
