Νίκος Καραθάνος / Πιανόμαστε από τα μούτρα του άλλου για να καταλάβουμε αν ζούμε
Ο πάντα ποιητικός Νίκος Καραθάνος συνέλαβε και σκηνοθετεί, σε κείμενο Λένας Κιτσοπούλου, την παράσταση «Μία Νύχτα στην Επίδαυρο». Ένα σκηνικό κολάζ με υλικά τη νύχτα και τη ματαιότητα, το εθνικό μας κλέος και τα φωτοστέφανα που πήραν φωτιά πάνω στα κεφάλια μας, τη μοναξιά μας, την άδεια μας φλυαρία, τη συναισθηματική μας βουλιμία, την υπαρξιακή μας γύμνια.
Επάνω στη σκηνή του Rex στήνεται ένα παροξυσμικό γλέντι με σκηνικό την ιστορική ταβέρνα του Λεωνίδα στο Λυγουριό, μετά από μία παράσταση στο θέατρο της Επιδαύρου.
«Όλοι γνωρίζουμε την Επίδαυρο. Είναι μία κοινή εμπειρία. Όλοι γνωρίζουμε τη νύχτα στην επαρχεία και μάλιστα δίπλα σε ένα τεράστιο πολιτιστικό γεγονός. Την ξέρουμε λίγο έως πολύ όλοι μας αυτή τη ζωή.
Την έχουμε περπατήσει, την έχουμε αγαπήσει, την έχουμε σιχαθεί, την έχουμε αγκαλιάσει, δεν θέλουμε να την ξαναζήσουμε και κάπως πάλι εκεί είμαστε» είπε στη Ναταλί Χατζηαντωνίου και τη Μαρία Θανασούλια.
«Στο Μια Νύχτα στην Επίδαυρο ασχολούμαστε με το μετά της παράστασης, με τα κουτσομπολιά, τις κριτικές, τα κλισέ, τις ίντριγκες, ακριβώς διότι κανονικά δεν θα έπρεπε να ασχολούμαστε με όλα αυτά μετά από μία παράσταση στην Επίδαυρο. Θα έπρεπε να είναι μία εκκλησία, που απλώς μετά τρώμε όλοι μαζί, χωρίς να πούμε τίποτα.
Όταν μιλάς για τα μεγάλα, για τη ζωή, το θάνατο, τη μοίρα του ανθρώπου, δεν κολλάει το κουτσομπολιό. Είμαστε όμως και άνθρωποι. Έχουμε πολλούς μικρούς ανθρώπους μέσα μας. Άλλες φορές συγκρούονται, άλλες χορεύουν μαζί, άλλοτε παλεύουν, άλλες κάνουν έρωτα. Είμαστε και ψεύτικοι πολλές φορές. Είναι κι αυτό ένα πρόσωπο της αλήθειας» συμπλήρωσε.
Η ιστορική ταβέρνα του Λεωνίδα στο Λυγουριό υπάρχει έντονα μέσα στην παράσταση. «Είναι μία έμπνευση αυτή η ταβέρνα. Υπάρχουν ακόμα και τα επίπεδά του. Πηγαίνω εκεί από παιδί. Όταν είσαι μικρός και δεν έχεις μπει πολύ μέσα στο χώρο, τα ευχαριστιέσαι όλα αυτά πάρα πολύ. Όταν μπαίνεις περισσότερο μέσα, παύεις να τα ευχαριστιέσαι τόσο, λόγο της αγωνίας. Χάνεις μία αθωότητα για τη ζωή.
Την είχες, αλλά την απώλεσες. Πλέον πιάνεσαι από τις μούρες των ανθρώπων προκειμένου να ζητήσεις επιβεβαίωση. Για εμένα είναι πολύ βασικό αυτό. Το ότι πιανόμαστε από τα μούτρα του άλλου για να καταλάβουμε αν ζούμε. Ο ηθοποιός μετά την παράσταση είναι ένας ασθενής. Είναι στην εντατική και αν του δώσεις κακή δόση, μπορεί να σου πεθάνει» σημείωσε.
Όλη αυτή η «αρρώστια» όμως, περνάει τρυφερά μέσα από την γραφή της Κιτσοπούλου. Ο Νίκος Καραθάνος εξηγεί πως «Η Λένα Κιτσοπούλου δεν γράφει τίποτα χωρίς τρυφερότητα. Πάντα κρύβεται κάτι αφάνταστα τρυφερό κάτω από το κείμενό της, όσο κι αν φαίνεται σκληρό και καταγγελτικό. Αυτό είναι και ένα μυστικό της τέχνης, αλλά και των ίδιων των μεταξύ μας σχέσεων. Υπάρχει ένα μυστικό μέσα στην ψυχή μας που δεν το λέμε ο ένας στον άλλον, αλλά αυτό μας κρατάει μαζί».
Στην παράσταση υπάρχει και κριτική για το κοινό. Ένα κοινό ωστόσο που ήδη κάνει sold out τη μία παράσταση του «Μια νύχτα στην Επίδαυρο» μετά την άλλη. «Το θέμα της παράστασης ιντριγκάρει τους θεατρόφιλους, αλλά αυτοί έχουν ένα πείραγμα παραπάνω για το τί ακριβώς θα πούμε.
Ο περισσότερος κόσμος σπεύδει να δει την παράσταση γιατί έχουμε έναν θαυμάσιο θίασο που μας κάνει λίγο ευπώλητους. Έρχεται ο κόσμος. Το θέμα είναι τί βλέπει. Σε ποιον παράξενο κόσμο τον βάζεις ώστε να μπει αλλιώς και να βγει αλλιώς».
Ο Νίκος Καραθάνος, μιλώντας στο Κόκκινο, περιέγραψε το πώς ξεκίνησε αυτή η παράσταση και ποια καλλιτεχνική του ανάγκη καλύπτει «Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου για το ότι άρχισα να συλλαβίζω ένα πράγμα του καιρού μου. Καλό ή κακό δεν έχει σημασία, αλλά ίσως και να άργησα. Από τα μεγάλα κλασικά κείμενα, να κάνω ποίηση το “τώρα”.
Όλα αυτά δεν τα κάνουμε για να ανεβάσουμε μία παράσταση, αλλά για να αλλάξουμε δέρμα κι εμείς οι ίδιοι. Δεν τα κάνουμε για να πετύχουμε. Τα κάνουμε για να ευτυχήσουμε. Για να περάσουμε σε μία απέναντι όχθη σε αυτή τη ζωή που είναι πάντα άδικη, μικρή και στενάχωρη. Ξέρετε πώς ξεκίνησε αυτή η παράσταση; Μου είχαν ζητήσει να κάνω μία παράσταση στην Επίδαυρο και είπα πως δεν θέλω. Έτσι μου ήρθε εκείνη την ώρα. Μετά λέω “ρε παιδί μου γιατί να μην μιλήσουμε για αυτό που περνάμε εκεί κάθε καλοκαίρι”; Νομίζω έχουμε την ανάγκη να αρχίσουμε να γράφουμε και να παίζουμε τα πράγματα που ζούμε και γνωρίζουμε».
«Είναι ανεκτίμητο δώρο η συμμετοχή του Βασίλη Παπαβασιλείου στην παράσταση, ο οποίος παίζει τον εαυτό του! Υπάρχουν και μουσικοί επί σκηνής, τους οποίους έχουμε ονομάσει “Κυνηγετικός Σύλλογος Λυγουριού και Κρανιδίου Τόπου: η Αθώα Αλεπού”. Σατιρίζουμε τον εαυτό μας και κανιβαλίζουμε αυτό που αγαπάμε τόσο πολύ» κατέληξε.
Ταυτότητα παράστασης:
Σύλληψη-Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος
Κείμενο: Λένα Κιτσοπούλου
Διανομή (με αλφαβητική σειρά):
Χάρις Αλεξίου, Θανάσης Αλευράς, Βασιλική Δρίβα, Γιώργος Ζιάκας, Νίκος Καραθάνος, Έμιλυ Κολιανδρή, Γιάννης Κότσιφας, Ιώ Λατουσάκη, Χρήστος Λούλης, Ζέτα Μακρυπούλια, Ιωάννα Μαυρέα, Ηλέκτρα-Αποστολία Μπαρούτα, Κώστας Μπερικόπουλος, Ιωάννα Μπιτούνη, Βασίλη Παπαβασιλείου (*), Πάνος Παπαδόπουλος, Έλλη Πασπαλά, Άγγελος Τριανταφύλλου, Γιώργος Φασουλάς, Δανάη-Αρσενία Φιλίδου, Λυδία Φωτοπούλου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη.
Μουσικοί επί σκηνής: Σοφία Ευκλείδου, Βασίλης Μαντζούκης, Κώστας Νικολόπουλος, Δημήτρης Τίγκας, Ελευθερία Τόγια
(*) Ο Βασίλης Παπαβασιλείου θα εμφανίζεται στις παραστάσεις των 20:30 κάθε Σάββατου & των 19:00 κάθε Κυριακής.
