Ακύλλας Καραζήσης / Φτάνει πια, δεν αντέχουμε άλλη τοξική αρρενωπότητα
«Στη θέση του ναρκισσισμού του ενός, να βάλουμε τη δημιουργική συλλογικότητα και στο Θέατρο και στην πολιτική» είπε σήμερα στο Κόκκινο ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Ακύλλας Καραζήσης.
«Οι γυναίκες χρειάζονται χώρο και η Αριστερά οφείλει να πρωτοστατεί σε αυτή την προσπάθεια. Η ποσόστωση είναι μια αρχή προς αυτή την κατεύθυνση» τόνισε μιλώντας στην Ευγενία Λουπάκη. «Η τοξική αρρενωπότητα της ελληνικής πατριαρχίας υποτιμά και καταδυναστεύει τις γυναίκες σε όλους τους χώρους όχι μόνο στο Θέατρο. Κοιτάξτε τα υπουργικά συμβούλια. Αυτή η κατάσταση πρέπει να τελειώσει. Στη Γερμανία που σπούδασα και ξεκίνησα τη θεατρική μου πορεία υπάρχει ποσόστωση ακόμα και σκηνοθετική στο Κρατικό Θέατρο. Ας σκεφτούμε πόσες γυναίκες έχουν σκηνοθετήσει στην Επιδαυρο τα τελευταία 50 χρόνια; Ούτε στα δάχτυλα του ενός χεριού…»
Υπέρμαχος στην πράξη της συλλογικότητας, σκηνοθέτησε πολλές φορές μαζί με τον Νίκο Χατζόπουλο και άλλες με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, με τους οποίους και την Αργυρώ Χιώτη κατέθεσαν και πρόταση για συλλογική διοίκηση στο Εθνικό Θέατρο, που απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων για λόγους νομικούς. Σκηνοθετεί και παίζει τώρα στο έργο του Γιουτζήν Ο Νηλ «Ο παγοπώλης έρχεται» επιμένοντας πως η σκηνοθεσία δεν μπορεί να είναι ενός ανδρός αρχή: «Είμαστε μια ομάδα που συνεισφέρουμε όλοι με ιδέες μέσα σ’ ένα πλαίσιο που είναι το έργο. Ολοι οι ηθοποιοί είναι συνεργάτες και συμμέτοχοι στο τελικό αποτέλεσμα. Οι πρώην μαθητές μου είναι συμπρωταγωνιστές μου και δεν θέλω καν να παίζω το ρόλο του δασκάλου, δεν πιστεύω σ’ αυτό το σχήμα»
Διαχώρισε θαρραλέα τη θέση του από το κείμενο υπέρ της Μενδώνη την εποχή που σκηνοθετούσε στην Εναλλακτική της Λυρικής και στάθηκε πάντα στο πλευρό των σπουδαστών στις πρόσφατες κινητοποιήσεις. «Δυστυχώς κανένα κόμμα δεν έχει βαθειά σχέση με τον πολιτισμό. Πόσοι πολιτικοί πηγαίνουν στο θέατρο; Πόσοι διαβάζουν λογοτεχνία, πόσοι ποίηση; Ελάχιστοι. Πώς μπορούν λοιπόν να καταλάβουν τα προβλήματα; Στο παρελθόν Αριστερά και Πολιτισμός ήταν έννοιες ταυτόσημες, δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει πια…»
