Μαρία Πετεβή / Μπορώ να ταυτιστώ με τον άνθρωπο που πάει κόντρα σε ένα σαθρό σύστημα
Η Μαρία Πετεβή, έχοντας αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές για τον πρώτο πρωταγωνιστικό της ρόλο στην Επίδαυρο ως Ιφιγένεια στην παράσταση «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Θέμη Μουμουλίδη, μετά από τρία χρόνια επιτυχίας στις «Άγριες Μέλισσες», αλλά και στις θεατρικές «Λουόμενες» της Κατερίνας Μαυρογεώργη, μίλησε Στο Κόκκινο 105,5 και τη Μαρία Θανασούλια για τους τραγικούς ήρωες ως σύμβολα, την επανάσταση, το #metoo, αλλά και την απαξίωση του καλλιτεχνικού κόσμου από το κράτος.
Σχετικά με την εμπειρία της Επιδαύρου:
«Δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο στη ζωή μου. Όλο αυτό έγινε πάρα πολύ γρήγορα, καθώς είχα μόνο έναν μήνα προβών μπροστά μου και παράλληλα δούλευα στις Άγριες Μέλισσες και τις Λουόμενες. Στο ξεκίνημα της περιοδείας έψαχνα τα πατήματά μου και επειδή είμαι ένας άνθρωπος που αγχώνεται, ένιωθα πως δεν θα τα κατάφερνα στην Επίδαυρο. Εκεί όμως ήταν οι μόνες παραστάσεις που δεν αγχώθηκα. Τις απήλαυσα και έζησα ολόκληρη την εμπειρία. Έχω ξαναβρεθεί βέβαια στην Επίδαυρο ως μέλος του χορού, αλλά όσες φορές κι αν βρεθείς σε αυτόν τον χώρο, είναι σαν να πηγαίνεις πρώτη φορά. Έχει κάτι το μαγικό και κάτι το τρομακτικό ταυτόχρονα».
Η Ιφιγένεια και η επανάσταση
«Ενστικτωδώς προσπάθησα να ψηλαφήσω την Ιφιγένεια, όχι σαν κορίτσι, αλλά ως σύμπαν. Τα πράγματα στην τραγωδία, δεν είναι ρεαλιστικά. Οι ήρωες είναι σύμβολα. Προσέγγισα έναν κόσμο ιδεών που φέρει το φως, την αθωότητα, την άνθιση. Αυτό το φως έρχεται και συγκρούεται βάναυσα με έναν κόσμο ματαιοδοξίας, ωφελιμισμού, καιροσκοπίας. Τον κόσμο των μεγάλων. Αυτή η σύγκρουση μεταμορφώνει την Ιφιγένεια και την κάνει να περπατήσει προς μία υπέρβαση: να αποδεχτεί το θάνατό της, περνώντας ένα μήνυμα που λέει ότι η βία δεν είναι η λύση σε τίποτα, κι εγώ δεν θέλω να είμαι μέρος αυτού του σαθρού συστήματος. Οπότε επιλέγω να θυσιαστώ, όχι για την Ελλάδα, αλλά για να σας δείξω ότι αυτό που κάνετε, είναι βάναυσο και λάθος. Χρησιμοποιώ τη δική σας θέση ως να είναι η δική μου, για να αποδείξω πόσο λάθος είναι. Θυσιάζεται λοιπόν η Ιφιγένεια, προκειμένου αυτό να μην συμβεί ποτέ ξανά, σε κανέναν άνθρωπο. Δεν θυσιάζεται για την Ελλάδα, θυσιάζεται για τους ανθρώπους».
«Προσωπικά, δεν θα μπορούσα να πλησιάσω μία ηρωίδα που θυσιάζεται για την Ελλάδα. Το να θυσιαστώ όμως επειδή μου προκαλεί εμετό αυτό που βλέπω, κάτι που αναγνωρίζω και στο σήμερα, σε σχέση με τον καπιταλισμό, την πολιτική, την αδικία, την πατριαρχία, είναι κάτι πολύ σύγχρονο που μπορώ να το δω αναλογικά με το παρόν και τη ζωή μου. Μπορώ να ταυτιστώ με τον άνθρωπο που πάει κόντρα σε όλο αυτό και επιλέγει έναν άλλο δρόμο. Αυτό είναι η επανάσταση».
Η υπέρβαση της Πηνελόπης στις Άγριες Μέλισσες
«Στην Πηνελόπη υπήρξε επίσης μία υπέρβαση, ωστόσο πιο σταδιακή σε σχέση με αυτήν της Ιφιγένειας. Μου αρέσουν αυτοί οι χαρακτήρες. Μπορεί να μην είμαι τόσο θαρραλέα, αλλά αντιστέκομαι σε όσα δεν ακουμπούν στο αξιακό μου σύστημα. Κουμπώνει ο χαρακτήρας μου με αυτές τις ηρωίδες και μου αρέσει να τις αφηγούμαι».
Ο κόσμος της τέχνης στους αγώνες και τα κινήματα
«Δεν είναι τυχαίο ότι το me too ξεκίνησε από το θέατρο, ενώ τέτοια περιστατικά συναντά κανείς σε όλους τους χώρους. Έχει να κάνει με το ότι ο κλάδος μας πνίγηκε από όλα αυτά και είπε ένα δεν αντέχω, με αποτέλεσμα να ξεβραστούν όλα στην ακτή. Αυτές οι ωσμώσεις που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην κοινωνία, θα μας φέρουν βήματα μπροστά. Μπορεί να εκφράζονται κάποια πράγματα άτσαλα και άγαρμπα, αλλά στο τέλος θα πάμε μπροστά».
«Ήμουν τυχερή που δούλευα στις Μέλισσες την περίοδο της καραντίνας. Ήξερα όμως πολύ καλά από φίλους καλλιτέχνες, αλλά και από τον αδερφό μου που είναι μουσικός, πως οι άνθρωποι γύρω μου περνάνε δύσκολα. Ήταν σοκαριστικό να μιλάνε για όλους τους κλάδους και να ξεχνούν τους καλλιτέχνες. Έβλεπες πώς σε αυτή τη χώρα δεν ευνοείται αυτός ο χώρος, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει η τέχνη. Δεν επενδύει το κράτος στην παιδεία και στην τέχνη, κάτι που πάει την κοινωνία πίσω, αλλά δυσκολεύει και εμάς στη δουλειά μας. Το καλό που προέκυψε, είναι η συσπείρωση των καλλιτεχνών γύρω από τα κοινά αιτήματα».
