Γιώργος Κατρούγκαλος / Αναγκαιότητα να επιστρέψουμε σε μια πολυδιάστατη και διεκδικητική εξωτερική πολιτική – Η λογική του καλού παιδιού δεν αποδίδει
«Οι δηλώσεις του κ Τσαβούσογλου σχετικά με την αποστρατικοποίηση των νησιών, δεν αποτελούν κάτι νέο. Το νέο είναι η αφωνία των εταίρων και συμμάχων μας, όχι απλώς στη φραστική ένταση, αλλά στις πολύ χειροπιαστές απειλές κατά της κυριαρχίας μας από την Τουρκία», είπε Στο Κόκκινο, στους Βούλα Κεχαγιά και Νίκο Σβέρκο, ο τομεάρχης Εξωτερικών και βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Βόρειου Τομέα Αθηνών, Γιώργος Κατρούγκαλος.
«Δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν τουρκικά αεροπλάνα να πετούν στα 2,50 μίλια από την Αλεξανδρούπολη. Αυτό το γεγονός συνέβη ουσιαστικά την επαύριο του ταξιδιού του κ Μητσοτάκη στις Ηνωμένες Πολιτείες οι οποίες και αυτές προκλήθηκαν από αυτές τις υπερπτήσεις, αλλά δεν καταδίκασαν το γεγονός. Είναι προφανές ότι όσο ακολουθείται μία πολιτική που δεν διεκδικεί και που θεωρεί απλώς ότι όντας ο καλός μαθητής, θα πάρουμε ως χώρα μία επιβράβευση, τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά στην εξωτερική πολιτική. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει μαγικές εικόνες και εικονικές πραγματικότητες, όπως το ταξίδι Μητσοτάκη στην Αμερική ή ότι η Τουρκία απομονώνεται ή ακόμα επενδύοντας σε μία ένταση προκειμένου να προκληθεί φόβος στους Έλληνες πολίτες, όπως έγινε με τις διαρροές περί υβριδικού πολέμου μέσα στο καλοκαίρι. Όλα αυτά δείχνουν την αμηχανία της κυβέρνησης, και εμείς πρέπει να μην τρώμε κουτόχορτο και να επιστρέψουμε σε μία πολιτική που είναι πολυδιάστατη και έχει χαρακτηριστικά διεκδίκησης.
Οι διαρροές περί υβριδικού πολέμου ήρθαν απευθείας από τον υπουργό και νομίζω ότι η σκοπιμότητά τους είναι εύλογη. Θέλουν να κρατήσουν ψηλά την φραστική ένταση στο εσωτερικό της χώρας χωρίς να δίνουν απαντήσεις στο εξωτερικό. Ακόμα πιο απλά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη πάντοτε βασίζει την πολιτική της στην επικοινωνία και όχι στην ουσία. Τη συμφέρει δηλαδή να φαίνεται ότι στα λόγια αντιδρά σ’ αυτά που κάνει η Τουρκία, ακριβώς γιατί δεν αντιδρά αποτελεσματικά με πράξεις στις προκλήσεις. Επομένως θα πρέπει να γίνει σαφλης και διακριτή η ρητορική που απευθύνεται αποκλειστικά στο εσωτερικό ακροατήριο και να αναδειχθεί το σημαντικό που λείπει από την εξωτερική μας πολιτική.
Ο Μητσοτάκης έχει πάρει απόφαση να αλλάξει την εξωτερική πολιτική της χώρας μας με επιστροφή στην παραδοσιακή αντίληψη της Ελληνικής δεξιάς του Εμφυλίου Πολέμου ότι είμαστε το προκεχωρημένο φυλάκιο. Είναι προφανές ότι έχει μετατοπιστεί το δόγμα της Ελληνικής μας εξωτερικής πολιτικής κάτι που προσπαθεί να το εξηγήσει, πρώτον με την ανατροπή των γεωπολιτικών δεδομένων λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και δεύτερον με την γεωγραφία, ότι είμαστε το ανατολικό άκρο της δυτικής συμμαχίας και ότι από τα πράγματα είμαστε το προκεχωρημένο φυλάκιο της Ευρώπης. Αυτό όμως το επιχείρημα είναι εντελώς αίολο και γιατί ακριβώς λόγω της θέσης μας, μπορούμε να είμαστε γέφυρα και όχι προκεχωρημένο φυλάκιο.
Φαίνεται ότι δυνάμεις όπως το Ισραήλ και η Τουρκία που διεκδικούν, έχουν αναβαθμίσει τη δική τους θέση. Εμείς βέβαια δεν μπορούμε να είμαστε χώρα που δεν έχει αρχές και που ακολουθεί πια όχι μία πολιτική επιτήδειου ουδέτερου αλλά μία πολιτική διεκδίκησης αυτών που θεωρεί συμφέροντά της, χρησιμοποιώντας πολλές φορές και απειλές όπως η Τουρκία. Δεν είναι το μοντέλο μας αυτή η χώρα, αλλά από το ένα άκρο στο άλλο, υπάρχει μία τεράστια διαφορά. Σε κάθε περίπτωση η εξωτερική πολιτική πρέπει πάντα να υπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας μας, και όχι ξένων δυνάμεων.
Ένα χειροπιαστό δείγμα της τεράστιας διαφοράς όχι απλώς της λογικής αλλά και αποτελεσματικής πολιτικής ανάμεσα στη δική μας διακυβέρνηση και τη σημερινή αποτελεί το γεγονός ότι τον Μάρτιο του 2018, ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε κάτι που δεν είχε επιτευχθεί ποτέ κι ούτε επαναλήφθηκε. Η διπλωματική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. πέτυχε να καταδικαστεί απερίφραστα η τουρκική επιθετικότητα από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το οποίο τον Ιούνιο του 2019, έλαβε την πρώτη απόφαση για κυρώσεις εφόσον συνεχιζόταν αυτή η τακτική. Αυτές οι σημαντικές διπλωματικές επιτυχίες, δεν αξιοποιήθηκαν στη συνέχεια από τη Νέα Δημοκρατία, ακριβώς λόγω της λογικής του προκεχωρημένου φυλακίου και του πιστού και δεδομένου συμμάχου».
