Αλεξάνδρα Κορωναίου / Στη Γαλλία δεν αναφέρονται καν τα ονόματα των παιδοκτόνων

“Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει τέτοιο φοβερό έγκλημα, δηλαδή μια μητέρα να σκοτώνει το παιδί ή τα παιδιά της” είπε Στο Κόκκινο, μιλώντας στην Ευγενία Λουπάκη και στον Χρυσόστομο Λουκά, η καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αλεξάνδρα Κορωναίου. 

“Και όχι μόνο διεθνώς αλλά και στη χώρα μας έχει ξανασυμβεί. Από τα στοιχεία προκύπτει δε ότι οι παιδοκτονίες διαπράττονται κυρίως από τις μητέρες σε ποσοστό 70-80%. Κυρίως δολοφονούνται βρέφη αλλά και μεγαλύτερα παιδιά όπως στην περίπτωση της Πάτρας” τόνισε. 

“Οι λόγοι είναι πολλοί και οπωσδήποτε ο χαρακτηρισμός “τέρας” είναι η εύκολη οδός που βοηθάει τους υπόλοιπους να ξεχωρίσουν από το ανθρώπινο ένα αδιανόητο έκλημα και να δικαιώσουν ίσως τον εαυτό τους, υπογάμμισε η κ. Κορωναίου. Διότι αναρωτιέμαι πόσοι από αυτούς που ζητάνε θάνατο για την γυναίκα της Πάτρας κακοποιούν άραγε τα παιδιά τους;”

Τί είναι όμως αυτό που κινητοποιεί τον όχλο; Η Αλεξάνδρα Κορωναίου είναι κατηγορηματική: Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται το έγκλημα αυτό από τα ΜΜΕ. Στη Γαλλία όταν υπάρξει κάτι ανάλογο δεν αναφέρεται καν το όνομα της παιδοκτόνου ούτε των παιδιών της. Εδώ φτάσαμε να δείχνουν ολογράμματα των νεκρών παιδιών και να ψάχνουν κάθε απίθανη λεπτομέρεια. Βγαίνουν διάφοροι “ψυχολόγοι” και λένε απίστευτα πράγματα χωρίς καν να έχουν δει από κοντά την κατηγορούμενη. Στις κλινικές μελέτες ανακαλύπτει κανείς ένα μαύρο φόντο, μια απώλεια του εαυτού που συχνά οφείλεται σε κακοποίηση που έχουν υποστεί οι ίδιες οι μητέρες δολοφόνοι”

“Πέρα από την μεγάλη ευθύνη των ΜΜΕ η βαρβαρότητα που υπάρχει μέσα μας εκφράζεται σε τέτοιες στιγμές κρίσης, υπογράμμισε η κ. Κορωναίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι με την πανδημία αυξήθηκε κατά πολύ η ενδοοικογενειακή βία. Ο φασισμός δεν είναι μόνο πολιιτκή έννοια, πρέπει να τον καταπολεμούμε και μέσα μας κάθε μέρα. Εδώ είναι καθοριστική η επίδραση της παιδείας. Και είναι εγκληματική η κατάργηση των κοινωνικών επιστημών από τα σχολεία, στην τρυφερή ηλικία που διαμορφώνονται οι άνθρωποι. Οπως και η έλλειψη ψυχοκοινωνικών δομών πρόληψης όπου να μπορεί να βοηθηθεί κάποιος ή να προσφύγει αν διαπιστώσει ότι κάτι συμβαίνει στη διπλανή πόρτα, αντί να πέφτουμε συνέχεια απ’ τα σύννεφα”.