Γιώργος Νταλάρας για συναυλία Ειρήνης / Στην παράδοση του ελληνικού λαού υπήρχε πάντα η αλληλεγγύη
«Συμμετέχω στην αυριανή συναυλία αλλά και σε κάθε άλλη συναυλία εκδήλωσης αλληλεγγύης ή συμπαράστασης προς τον άμαχο πληθυσμό. Προφανώς καταδικάζω χωρίς κανέναν αστερίσκο την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Πρόκειται για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, κυρίως του άμαχου ουκρανικού λαού και οφείλουμε όλοι να είμαστε παρόντες- συμπαραστάτες», είπε Στο Κόκκινο και στον Νίκο Ξυδάκη, ο τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας.
«Οι 30-40 τραγουδιστές που αύριο θα συμμετέχουμε στην συναυλία, ενώνουμε τη φωνή μας και στηρίζουμε το δίκαιο και την Ειρήνη που κυρίως πλήττεται. Χρειάζεται να μάθουμε την αλήθεια γιατί χωρίς την αλήθεια θα ξαναζήσουμε και άλλους πολέμους. Αυτό που είδαμε τα τελευταία χρόνια είναι ότι οι πόλεμοι που έγιναν ήταν ωφελιμιστικοί. Πολλές φορές κρύβονται πολλά ψέματα. Ο πόλεμος στο Ιράκ για παράδειγμα, ήταν ένα τεράστιο ψέμα γιατί υπήρχε το πετρέλαιο. Εγώ είμαι εναντίον του πολέμου και εναντίον της ωφελιμιστικής αντίληψης του πολέμου. Είμαι εναντίον με αυτούς που θέλουν να τα φάνε όλα, και τους ανθρώπους, και τις πρώτες ύλες και τον πλανήτη όλο. Θεωρώ ότι μετά τη δεύτερη και τρίτη ανάγνωση, θα δούμε πράγματα που ίσως καταπνίξουν τον σημερινό μας φανατισμό που θέλει να μας εντάξει σε ομάδες, με χρώματα και ονόματα, που ούτε καν θέλουμε να αναφέρουμε.
Εγώ προέρχομαι από οικογένεια προσφύγων, από τη Μικρά Ασία. Μεγάλωσα με τις μνήμες της μητέρας μου και της γιαγιάς μου. Γεννήθηκα σε μία παράγκα της Κοκκινιάς και προσπάθησα να σταθώ στα πόδια μου. Είδα πολλή αδικία και βίωσα δυο “εχθρούς”. Ο ένας εχθρός αφορά κάποιους -λίγους ευτυχώς- λαϊκούς ανθρώπους που λένε ότι αυτός ο άνθρωπος έφυγε από μας και ανέβηκε ψηλότερα, άρα δεν αξίζει να είναι κοντά μας. Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι λίγοι επίσης από την άλλη πλευρά, που λένε: από πού μας παρουσιάστηκε αυτό το παράξενο πουλί; Tι είναι αυτά που μας λέει για ηθικές, για αξίες και για ταξική συνείδηση; Και συμπεραίνουν : "Άρα αυτός είναι ο εχθρός μας". Πρόκειται για πανάρχαια τακτική. Η αλήθεια όμως, όπως και η ειρήνη και η αγάπη, έχουν μεγαλύτερη αντοχή από το μίσος και τη βαρβαρότητα.
Για να μπορέσω να ερμηνεύσω τα ποιήματα του Ρίτσου, του Ελύτη, τα τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου, του Κώστα Τριπολίτη, του Μάνου Ελευθερίου, πρέπει να σπρώξω τον εαυτό μου να μπω μέσα στην ιστορία, να διαβάσω. Το τραγούδι δεν είναι εκτονωτικό προϊόν. Είναι μία διαδικασία που αφορά τη ζωή μας, το παρόν μας, το παρελθόν μας και το μέλλον μας. Δεν είναι δυνατόν να σταματήσω να είμαι ο άνθρωπος ο οποίος πλάστηκε και διαμορφώθηκε όλα αυτά τα χρόνια μέσα από την πορεία του στην τέχνη».
