Σωτήρης Ρούσσος   / Όλες οι χώρες αναδιατάσσονται μπροστά στην νέα πραγματικότητα

Για την νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφαλείας που οικοδομείται μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, τον ηγεμονικό ρόλο που θέλουν να διαδραματίσουν οι ΗΠΑ και πώς απέναντι τους αναδιατάσσονται όλες οι περιφερειακές δυνάμεις, μίλησε Στο Κόκκινο και στον Νίκο Ξυδάκη, ο αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και υπεύθυνος του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών, Σωτήρης Ρούσσος. 
     
«Το στρατηγικό όραμα της Κίνας, ως περιφερειακή δύναμη είναι ο κόσμος να χωριστεί σε περιφέρειες όπου σε κάθε περιφέρεια θα έχουμε μία ή δύο ηγεμονικές δυνάμεις οι οποίες θα είναι το αφεντικό στη γειτονιά τους. Αυτό θα είναι το παγκόσμιο καθεστώς πολιτικά και στρατιωτικά και από κει και πέρα, οικονομικές σχέσεις θα μπορούν να έχουν όλοι με όλους.
 
Ο κόσμος που προσβλέπει η Κίνα, είναι οι περιφερειακές δυνάμεις να είναι πολιτικά και στρατιωτικά κυρίαρχοι στη γειτονιά τους. Δεν επιθυμεί να υποκαταστήσει την ηγεμονική παγκόσμια θέση των ΗΠΑ. Με τίποτα όμως δεν επιθυμεί να έχει τους Αμερικανούς ή οποιαδήποτε άλλη ηγεμονική δύναμη στην εγγύς της περιφέρεια, στην Κορέα, στη  νότια κινεζική θάλασσα, στην Ταϊβάν, στο Βιετνάμ και στην περιοχή της Ινδοκίνας.
 
Αυτή η οπτική του κόσμου συγκρούεται με την αντίληψη των Αμερικανών ότι αυτοί είναι η ηγεμονική δύναμη και ότι οι περιφερειακές δυνάμεις μπορούν μεν να παίξουν επικουρικούς ρόλους, αλλά δεν θα μπορούν να έχουν τον τελευταίο λόγο για τις περιφέρειες τους.  
 
Επίσης η Κίνα έχει μία ενεργειακή και πληθυσμιακή ανισορροπία σε σχέση με τη Ρωσία. Η Ρωσία έχει το φυσικό αέριο και τους πόρους και από την άλλη πλευρά έχουμε μία τεράστια ανισορροπία πληθυσμιακή υπέρ της Κίνας. Ουσιαστικά η Ρωσία έχει όλους τους πόρους χωρίς πληθυσμό, ενώ οι Κινέζοι έχουν όλο τον πληθυσμό, χωρίς όμως τους πόρους. Αλλά για τις δυο χώρες, παρά το ζήτημα ανισορροπίας που έχουν, προτεραιότητα τους είναι να μην έχουν τους Αμερικανούς στα πόδια τους.  
 
Στις περιφερειακές δυνάμεις που δεν θα ήθελαν τους Αμερικανούς να παίζουνε σημαντικό ρόλο στην περιφέρεια τους, συμπεριλαμβάνεται και η Ινδία. Την τάση των χωρών αυτών, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε.
 
Ανεξάρτητα από την καταδίκη της ρωσικής εισβολής και της παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου αν δεν κατανοήσουμε αυτή τη στροφή που παίρνει η διεθνής πολιτική, δεν θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε και τον πόλεμο στην Ουκρανία.
 
Όλες οι δυνάμεις ξανασκέφτονται την αρχιτεκτονική ασφαλείας και φαίνεται ότι αναδιατάσσονται γιατί έχουν αντιληφθεί ότι οι Αμερικανοί σιγά-σιγά θα αποχωρήσουν από τη Μέση Ανατολή και θα διατάξουν τις δυνάμεις τους στην περιοχή της Κίνας.
 
Η Τουρκία κατέχει μία γεωπολιτική θέση, ιδιάζουσα και προνομιακή, και ταυτόχρονα έχει μία εξαιρετικά ευέλικτη ηγεσία. Ο Ερντογάν είναι ένας μάγος της τακτικής όχι μόνο στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό της χώρας του. Μεσουρανεί από το 2002 στην Τουρκία και έχει την δυνατότητα να αντιλαμβάνεται πολύ καλά αυτό που συμβαίνει σήμερα στον κόσμο. Αντιλαμβάνεται ότι αυτό που χρειάζεται η περιοχή και ο κόσμος ως εικόνα, δεν είναι η εικόνα ενός τύπου που πάει και ρίχνει λάδι στη φωτιά, αλλά του ειρηνοποιού που θα σταματήσει την σύγκρουση.
 
Η ελληνική κυβέρνηση από την άλλη, έχασε μία τεράστια ευκαιρία. Η Ελλάδα είχε μία μεγάλη εμπειρία στην υποδοχή προσφύγων που θα μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει και να είναι αυτή που θα κάνει το συντονισμό όλου του έργου της διαχείρισης του προσφυγικού ζητήματος.
 
Είναι προφανές ότι με τα αεροπλάνα δεν κερδίζεις. Ιδιαίτερα όταν δεν φτιάχνεις ούτε ένα τσιπάκι από αυτά τα αεροπλάνα, σε αντίθεση με τον αντίπαλό σου που φτιάχνει πολύ περισσότερα πράγματα».