Γιάννης Γρηγορίου / Η ενεργειακή κρίση έχει γίνει πλέον ενεργειακός εφιάλτης
«Στον θαλάσσιο χώρο της Δυτικής Ελλάδας, σε περιοχή χωρίς γεωπολιτικό ρίσκο, υπάρχει πολύ μεγάλο απόθεμα φυσικού αερίου το οποίο θα μπορούσε να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες της χώρας, για τα επόμενα πενήντα χρόνια», είπε Στο Κόκκινο και στον Νίκο Ξυδάκη, ο γεωφυσικός, αντιπρόεδρος του Continental Europe Energy Council, Γιάννης Γρηγορίου.
«Δυστυχώς βιώνουμε μια εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία όπου και τα δυο κράτη αποτελούν σημαντικό μέρος της τροφοδοσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ελλάδας, σε φυσικό αέριο. Οπότε αυτό που ξεκίνησε σαν ενεργειακή κρίση, έχει γίνει πλέον ενεργειακός εφιάλτης, ο οποίος φοβάμαι ότι θα έχει μεγάλη διάρκεια, ίσως διαρκέσει και χρόνια. Το φυσικό αέριο που είναι το εισαγόμενο προϊόν από Ρωσία και την Ουκρανία, αλλάζει εκτός από τον γεωπολιτικό χάρτη και τον ενεργειακό. Δυστυχώς πάλι φανήκαμε απροετοίμαστοι και αδιάβαστοι στο να έχουμε έναν ενεργειακό σχεδιασμό σε βάθος χρόνου, ο οποίος θα ήταν δυνατό να μας καταστήσει ενεργειακά ανεξάρτητους.
Επειδή ο πολιτισμός μας βασίζεται στην ενέργεια, οφείλουμε να έχουμε επάρκεια και ενεργειακούς πόρους διαθέσιμους. Για να έχουμε όμως επάρκεια αλλά και να αποφύγουμε την ενεργειακή φτώχεια που ήδη είναι ορατή, οφείλουμε να έχουμε εθνική ενεργειακή πολιτική με προοπτική, κοιτάζοντας και τους εγχώριους πόρους.
Η χώρα μας δεν θα έπρεπε να προχωρήσει στην βίαιη απολιγνιτοποίηση. Θα έπρεπε η απολιγνιτοποίηση να είχε γίνει με ομαλότερο και προγραμματισμένο τρόπο, όπως το κάνουν οι Γερμανοί και οι Πολωνοί. Αντίθετα αυτό που προβάλλεται από τα κυβερνητικά χείλη είναι η υλοποίηση του -green deal- προγράμματος Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και απολιγνιτοποίησης. Όταν όμως αντιμετωπίζεις ενεργειακή φτώχεια και γνωρίζεις ότι στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου υπάρχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων τα οποία μπορούν να καλύπτουν πάνω από το 15% των ετήσιων αναγκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα επόμενα 50 χρόνια, τίθεται το ερώτημα γιατί θα πρέπει να σταματήσουμε την έρευνα;
Αντί να κάνουμε μαζικές εισαγωγές υγροποιημένου ακριβού αερίου με ετήσιο κόστος 10 δισεκατομμυρίων ευρώ, γιατί να μην εκμεταλλευτούμε τους υδρογονάνθρακες, παράγοντας ενέργεια και δημιουργώντας μια βαριά βιομηχανία που θα λειτουργεί με τις καλύτερες περιβαλλοντικές συνθήκες;».
