Τάκης Καφετζής / Η πολυφωνία του Κόκκινου συνδέεται με την ουσία της πολιτικής και της Δημοκρατίας
«Το Κόκκινο έχει φωνή μαχητική, με αισθητική, ορθολογικότητα, βάθος, στοχασμό και πολυφωνία που είναι συνδεδεμένη άμεσα με τη δημοσιότητα και με τη δημόσια αρετή» είπε Στο Κόκκινο και στον Νίκο Ξυδάκη, ο πολιτικός επιστήμονας, Τάκης Καφετζής.
«Η πολυφωνία του Κόκκινου δεν αφορά μόνο τα θέματα και τις πολλές φωνές. Αφορά στην ουσία της κοινωνίας στην οποία υπάρχουν πολλά διαφορετικά συμφέροντα, ιδέες, αντιλήψεις και αξίες. Η πολυφωνία συνδέεται με την “πολλότητα” που έχει αναφέρει η Χάνα Άρεντ ότι είναι η ουσία της πολιτικής και χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική, άρα και Δημοκρατία.
Αυτό το μοντέλο του Κόκκινου, έχει ιδιαίτερη σημασία αν το αντιπαραβάλλουμε με το μιντιακό “τσιμεντωμένο” τοπίο που επικρατεί στη χώρα μας, το οποίο ιδίως στην τηλεόραση μοιάζει με κασέτα. Αυτό που κάνουν τα μέσα ενημέρωσης είναι ο αποκλεισμός της διαφορετικότητας και η παρουσίαση των κοινωνικών προβλημάτων ως προβλημάτων με φυσική υπόσταση. Έτσι απέναντι σε κάθε φαινόμενο της φύσης, δεν μπορεί παρά να έχεις μια φωνή, κάτι που οδηγεί στην χειραγώγηση.
Πίσω από αυτή την “φυσικοποίηση” υπάρχει το: Τί να κάνουμε; Η πανδημία είναι φυσικό φαινόμενο... Τί να κάνουμε; Οι πυρκαγιές επίσης. Όταν χιονίζει, χιονίζει σε λάθος ώρα ή όταν καίει έκαψε λάθος έκταση. Σε ότι αφορά την ακρίβεια, το επιχείρημα είναι ότι είναι εισαγόμενη και ως εκ τούτο έξω από την ευθύνη μας και άρα έξω από την πολιτική. Πίσω λοιπόν απ’ αυτά υπάρχει το περίφημο "TINA, there is no other alternative”, γιατί τα προβλήματα είναι φυσικά.
Στην ιστορική περίοδο που βιώνουμε το κακό είναι ότι έχουμε έναν κυρίαρχο λόγο που εξαχρειώνεται όλο και περισσότερο. Είναι αυτό το οποίο είπε ο Αλέξης Τσίπρας, κατά την ομιλία του στη Βουλή για την ψήφο δυσπιστίας στην κυβέρνηση, ότι "η νύχτα έχει μπει στο Μαξίμου".
Μιλάμε για μια άλλου είδους μετάλλαξη του κυρίαρχου λόγου όπως αυτός εκφράζεται από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και κυρίως από την τηλεόραση. Μιλάμε για έκπτωση του δημόσιου λόγου, που βρίσκεται αντίθετη με τις αρχές της Δημοκρατίας.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα λόγο της Νέοδεξιάς που εμφανίζεται στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 και μετά την πτώση του τείχους το 89-90. Όμως στη χώρα μας αυτός ο λόγος εκφέρεται με ένα τρόπο πρωτοποριακό επί τα χείρω. Αυτή η εξαχρείωση ξεπερνά την επιχειρηματολογία Σαλβίνι και του Ζεμούρ στη Γαλλία. Η χώρα μας βρίσκεται στην πρωτοπορία του ευτελισμού του δημόσιου λόγου και πάλι ως πειραματόζωο της κρίσης.
Η προσδοκία μου είναι το Κόκκινο ως μοντέλο μέσου επικοινωνίας να διευρύνει τις ρωγμές στον κυρίαρχο λόγο και στο κυρίαρχο σύστημα σε όλα τα επίπεδα, πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό και να αντέξετε σε κάθε λογής πιέσεις».
