Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ένα παιδικό ταξίδι διαφορετικό από τα άλλα

Της Σαντίας Ελαγκούζ

 

Σε μία χώρα όπου η οικονομική κρίση, η ανασφάλεια και κάποιες φορές ακόμα και οι παραδόσεις ωθούν ή/και υποχρεώνουν μεγάλο μέρος του νεαρού σε ηλικία πληθυσμού να μην εγκαταλείπει τη γονεϊκή εστία, βλέπουμε γύρω μας παιδιά που από μικρή ηλικία αναγκάζονται λόγω διαφόρων συνθηκών να εγκαταλείψουν όχι μόνο το σπίτι τους, αλλά την ίδια τη χώρα τους και να ξεκινήσουν ένα ατελείωτο ταξίδι για να ξεφύγουν από τον εφιάλτη που συνήθως έχει τη μορφή του πολέμου. Σε ένα τέτοιο ταξίδι οι κίνδυνοι για ένα παιδί στην ευαίσθητη ηλικία των δεκατεσσάρων ή και λιγότερο είναι αμέτρητοι: από τη πίεση του τράφικινγκ, την εξαφάνιση, μέχρι και το θάνατο. Στη προσφυγική κρίση που κορυφώθηκε το 2015, χιλιάδες παιδιά βρέθηκαν σε ένα τέτοιο ταξίδι επιβίωσης μόνα τους, ελπίζοντας σε μία καλύτερη ζωή. Οι συνθήκες στις οποίες φιλοξενούνται οι ανήλικοι πρόσφυγες/οικονομικοί μετανάστες μπορεί στα δικά τους μάτια να φαντάζουν πολύ καλύτερες από εκείνες που άφησαν πίσω τους, η πραγματικότητα όμως είναι πως, ενώ αυτά τα παιδιά μοιάζουν να νιώθουν ασφαλή, δεν έχουν τίποτα σταθερό.

Οι δομές φιλοξενίας των ανηλίκων ασυνόδευτων προσφύγων και οικονομικών μεταναστών έχουν ως σκοπό την ασφαλή διαβίωση των φιλοξενουμένων. Στις δομές αυτές παρέχονται στέγαση, σίτιση, βασική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εκπαίδευση καθώς και νομική βοήθεια για τη διαδικασία ασύλου ή το ενδεχόμενο επαναπροώθησης στη χώρα τους. Οι φιλοξενούμενοι που καταλήγουν στις δομές αυτές χρίζουν κρατικής μέριμνας, η οποία έχει ως σκοπό να προστατεύσει τα παιδιά από παραβατικές συμπεριφορές ή και την έλλειψη στέγασης. Συμβαίνει, όμως, την κρατική μέριμνα να την εκμεταλλεύονται ενήλικοι, οι οποίοι είτε έχουν επιδείξει παραβατική συμπεριφορά είτε προσπαθούν να εξασφαλίσουν προστασία από το καθεστώς αστεγίας. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον εύκολα γίνονται ομαδοποιήσεις που καταλήγουν στην άσκηση πίεσης κάποιων φιλοξενουμένων από άλλους, οι οποίοι έχουν καταφέρει να επιβληθούν και εξαναγκάζουν σε συγκεκριμένες συμπεριφορές. Καταλυτικός μοχλός σε αυτό θα έπρεπε να είναι η παρέμβαση εκείνων που έχουν ως αρμοδιότητα την επίτευξη του κρατικού σχεδίου και οι οποίοι θα έπρεπε να εφαρμόζουν έναν πιο αυστηρό διαχωρισμό μεταξύ των ανθρώπων που χρίζουν της προστασίας αυτής και των ανθρώπων που προσπαθούν να την καπηλευτούν, προς υποστήριξη των πρώτων.

Η εφηβική ηλικία είναι μεταβατική για όλα τα παιδιά, πόσο μάλλον για εφήβους που έχουν βιώσει σε τρυφερή ηλικία την απώλεια των γονιών τους, τον πόλεμο, τη διαδικασία της μετανάστευσης για λόγους επιβίωσης. Συχνά τα παιδιά αυτά αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα υγείας, είτε ψυχικό είτε σωματικό, αγνοώντας σε πολλές περιπτώσεις τόσο την πάθηση όσο και τη θεραπεία. Στο μεγάλο τους ταξίδι τα προβλήματα συνήθως μεγεθύνονται εξαιτίας των συνθηκών διαβίωσης και της έλλειψης θεραπείας. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν καταρτισμένες δομές για χορήγηση εντατικής θεραπείας, με αποτέλεσμα οι ανήλικοι να μεταφέρονται από δομή σε δομή χωρίς να αντιμετωπίζονται ουσιαστικά τα προβλήματα αυτά.

Εκτός από την προστασία της υγείας, το ίδιο σημαντική είναι και η μέριμνα για την ένταξη αυτών των παιδιών στην κοινωνική ζωή της χώρας μας. Στην Ελλάδα έχει αναπτυχθεί ένα μοντέλο ένταξης με βάση τους όρους συμβίωσης των πολιτισμών. Είναι σημαντικό να διασφαλιστεί ότι αυτοί οι άνθρωποι θα συμφιλιωθούν με την ελληνική κουλτούρα και το ελληνικό σύστημα, χωρίς όμως να αποτινάξουν τα δικά τους ήθη και έθιμα. Το κράτος οφείλει να διασφαλίσει την πρόσβαση στις κρατικές υπηρεσίες και την ασφάλεια. Το εκπαιδευτικό σύστημα αποτελεί το πιο πρόσφορο μέσο για την ομαλή ένταξη και κοινωνικοποίηση των ασυνόδευτων ανηλίκων. Με μεγάλα βήματα, το χάσμα αυτό γεφυρώνεται και όλο και περισσότερα παιδιά γίνονται κομμάτι των τάξεων υποδοχής που έχουν δημιουργηθεί στις περισσότερες πόλεις. Βασικη τροχοπέδη όμως σε αυτό αποτελεί η in limbo κατάσταση στην οποία βρίσκεται μεγάλο ποσοστό των ανήλικων, τα οποία μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρειαστεί να εγκαταλείψουν και την Ελλάδα, ξεκινώντας ένα καινούριο ταξίδι είτε προς άλλες χώρες είτε προς την χώρα καταγωγής τους. Η πλειοψηφία αυτών των παιδιών είναι οι πολίτες με τους οποίους θα συνυπάρχουμε στο μέλλον. Η ένταξή τους αποτελεί ατομικό και συλλογικό μας καθήκον. Η συνύπαρξή μας θα θεωρηθεί αυτονόητη. Το θάρρος τους θα μας διδάξει.

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Τώρα αρχίζει η πολιτική

Δυστυχώς, ο Κ. Μητσοτάκης δεν βρήκε ούτε στη δευτερολογία του χρόνο να απαντήσει σε ερωτήματα που του τέθηκαν. Έτσι, δεν είπε κουβέντα για το αφορολόγητο - παρ’ όλο που προεκλογικά είχε καταθέσει τροπολογία για τη διατήρησή του.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο