Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Τελικά όλοι δεν κάνουν όλα

της Γεωργίας Παπαγεωργίου

Ο σύγχρονος όρος Infobesity (info(rmation) + obesity) αναφέρεται στην υπερπληροφόρηση, τον καταιγισμό πληροφορίας. Η κατάσταση αυτή ήταν χρόνια γνωστή και πολλά έχουν λεχθεί σχετικά με το ζήτημα. Η υπερπληροφόρηση πια εξετάζεται υπό το πρίσμα της αδυναμίας λήψης απόφασης λόγω και των σωματικών προβλημάτων που μπορεί να προκαλέσει, όπως αδυναμία συγκέντρωσης ή πονοκέφαλος. Την ίδια στιγμή, υπό εξέταση είναι ακόμη μία έκφανσή της, δηλαδή το γεγονός ότι, παρ' όλο που ο δέκτης αντιλαμβάνεται, δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί τον όγκο πληροφοριών, αλλά επιμένει να τις προσλαμβάνει από τον φόβο μήπως και κάτι του διαφύγει.

Αρκετές δεκαετίες πριν, και κυρίως στην Αμερική, έκανε την εμφάνισή του το επάγγελμα του καθηγητή / προπονητή ζειν (life coach / instructor), κάποιος που δίνει οδηγίες δηλαδή για το πώς να ζει κανείς σωστά / ποιοτικά. Στο παρελθόν, τέτοιο ρόλο επιτελούσαν οι γκουρού ανατολικών θρησκειών, αλλά αυτό ήταν περισσότερο στο πλαίσιο διάδοσης του βουδισμού ή ινδουισμού παρά στο μοτίβο «Ακολουθήστε αυτές τις οδηγίες για να γίνετε χαρούμενοι».

Η διαχείριση του χρόνου με βάση την ιεράρχηση των σημαντικών και με έρεισμα την ύπαρξη ενός εκάστου φαίνεται να είναι το ζήτημα της εποχής μας. Περάσαμε μακρά σειρά ετών όπου το τι δουλειά κάνεις και το πόσα βγάζεις ταυτίζονταν με το ποιος είσαι;. Εκτός των άλλων, επιτυχία σήμαινε να βρίσκεται κανείς στα όρια της υπερκόπωσης προσπαθώντας να ανταποκριθεί τέλεια σε όλους τους ρόλους, του υπαλλήλου, του συζύγου, του γιου / της κόρης, του/της φίλου / φίλης, του / της συζύγου. Δεδομένου ότι 24 ώρες δεν φτάνουν για όλα και η επαγγελματική επιτυχία έρχεται μέσα από πολλή δουλειά, κάποιοι από τους προαναφερθέντες ρόλους έμεναν πίσω. Κι ύστερα ήρθαν η κατάθλιψη, το άγχος και το ντιβάνι του ψυχολόγου.

Με την κρίση -ελλείψει εργασιών και χρημάτων- ξεπεράστηκαν τα παραπάνω πρότυπα. Νέες έρευνες που δημοσιεύτηκαν κατέρριψαν όλα εκείνα στα οποία στηρίχτηκε η εργασία μέχρι σήμερα. Όχι, το multitasking (η εκτέλεση πολλαπλών εργασιών παράλληλα) δεν είναι προσόν, αλλά οδηγεί σε μειωμένη παραγωγικότητα. Οι ευφυείς άνθρωποι δεν γεμίζουν τον χρόνο τους με δραστηριότητες, αλλά πριν ενεργήσουν σκέφτονται. Το να λέμε «ναι» σε ό,τι μας ζητάνε, ασχέτως του αν μπορούμε να αντεπεξέλθουμε σε εύλογο χρονικό διάστημα ή αν έχουμε τις δυνατότητες, δεν είναι ένδειξη προθυμίας ως υπαλλήλου, αλλά ανασφάλειας. Εν ολίγοις, και επιστημονικώς πια το μοντέλο «Όλοι κάνουν όλα», πάνω στο οποίο τόσα χρόνια χτίστηκε μια αγορά εργασίας, γκρεμίζεται σιγα-σιγα. Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία η σωστή αξιολόγηση των πληροφοριών και η ζωή με ανθρώπινα μέτρα.

Δείτε όλα τα σχόλια