Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Τελικά ο Σόιμπλε πιάνεται στην παγίδα του...

Ο ΣΟΪΜΠΛΕ επέμενε ότι το ελληνικό χρέος ήταν βιώσιμο. Όμως το ΔΝΤ, εν όψει και της συνόδου του Ταμείου, δια της Κριστίν Λαγκάρντ, αναγκάστηκε να ανοίξει τα χαρτιά του. Η διευθύντρια του Ταμείου καλεί δημοσίως τον Γερμανό υπουργό να επιλέξει όχι το εάν, αλλά το πώς θα απομειωθεί το χρέος...

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών έστησε μια παγίδα για την Ελλάδα, με σκοπό να ορίζει, όπως αυτός θέλει, την πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων, παράδειγμα προς αποφυγή για όσες χώρες έχουν προβλήματα και σηκώνουν κεφάλι στους ηγεμόνες του Βερολίνου. Από το 2015 και μετά ο πρωταρχικός στόχος του Σόιμπλε ήταν να ρίξει την κυβέρνηση Τσίπρα. Τον ανησυχούσε η άνοδος της Αριστεράς. Καμιά ανησυχία όμως για την άνοδο και τις απειλές από τα ξενοφοβικά, ρατσιστικά και ακροδεξιά κόμματα της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Καμιά ανάλυση για την αντιπάθεια εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και τους κινδύνους που ελλοχεύουν.

 

Ο ΣΟΪΜΠΛΕ επέμενε ότι το ελληνικό χρέος ήταν βιώσιμο. Όμως το ΔΝΤ, εν όψει και της συνόδου του Ταμείου, δια της Κριστίν Λαγκάρντ, αναγκάστηκε να ανοίξει τα χαρτιά του. Η διευθύντρια του Ταμείου καλεί δημοσίως τον Γερμανό υπουργό να επιλέξει όχι το εάν, αλλά το πώς θα απομειωθεί το χρέος. Με την έκθεσή του για τους δημοσιονομικούς στόχους το ΔΝΤ έθεσε και τους όρους του παιχνιδιού: έδειξε μεν ότι πρόθεσή του είναι να μετάσχει - με την επιθυμία πλέον και της νέας αμερικανικής κυβέρνησης- στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά ταυτόχρονα ξεκαθάρισε ότι θεωρεί ανέφικτες τις γερμανικές απαιτήσεις, για μακροπρόθεσμα πλεονάσματα της τάξης του 3,5%. Διαφορετικά, καθώς το μπαλάκι βρίσκεται στην πλευρά του Σόιμπλε, αυτός, αν επιμείνει στα πλεονάσματα του 3,5%, θα πρέπει να αποδεχθεί αρκούντως γενναία μεσοπρόθεσμα μέτρα απομείωσης του χρέους, τα οποία θα πρέπει να προσδιοριστούν με σαφήνεια εδώ και τώρα και να εφαρμοστούν μετά το 2018. Και απέναντι στον Γερμανό υπουργό δεν βρίσκονται φοβισμένοι πολιτικοί.

 

ΠΟΥ σημαίνει ότι πρέπει να παρουσιάσει, να αποδείξει και να πείσει ότι οι ισχυρισμοί του είναι ρεαλιστικοί, πράγμα αδύνατον. Γι' αυτό ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ φτάνει στην Ουάσιγκτον κομίζοντας -σύμφωνα με πληροφορίες- εναλλακτικά σενάρια ελάφρυνσης μέσω ενός μεικτού σχήματος επιμήκυνσης των ωριμάνσεων και σταδιακής μείωσης των στόχων για τα πλεονάσματα, διότι πρέπει να βρει τρόπο να ικανοποιηθούν οι όροι του ΔΝΤ για να συμμετάσχει στο τρίτο πρόγραμμα της Ελλάδας μετά την παταγώδη αποτυχία των δύο προηγούμενων. Μια αποτυχία για την οποία συντονίστηκαν και εργάστηκαν Σόιμπλε και Τόμσεν. Η Κριστίν Λαγκάρντ υποχρεώθηκε να το πει καθαρά: Οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα πρέπει «να οδηγούν σε βιώσιμη ανάπτυξη και να μην έχουν προσωρινά αποτελέσματα όπως έχει γίνει στο παρελθόν». Και κρύβοντας τις λίστες της φοροδιαφυγής, θα πρόσθετα.

 

ΜΕΤΑ απ’ όλα αυτά, ευλόγως μπορούμε να αναρωτηθούμε για το πόσο σοβαροί και ανεξάρτητοι είναι οι θεσμοί που μετέχουν του ελληνικού προγράμματος και οι οποίοι, εκτός από το ΔΝΤ, είναι ευρωπαϊκοί. Είναι ντροπή για την Ε.Ε. και την οικονομική της ισχύ να γίνεται η διαπραγμάτευση, σχεδόν επισήμως, μεταξύ του ΔΝΤ και του Γερμανού υπουργού οικονομικών. Είναι ντροπή για τις υπόλοιπες 26 χώρες ή, αν το θέλετε, για τις χώρες της Ευρωζώνης, να κρύβονται από φόβο και εθελοδουλία απέναντι στην ηγεμονία της Γερμανίας, την οποία απέσπασε ντε φάκτο, λόγω της γαλλικής δειλίας, από την εποχή της προεδρίας του Σαρκοζί. Και είναι ντροπή για τις γαλλικές ελίτ να προωθούν για νέο πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας ένα πιόνι όπως ο Μακρόν. Έναν εισοδιστή που φύτεψαν στον Ολάντ και το Σοσιαλιστικό Κόμμα και τον απέσυραν για να τον κάνουν, με μαζική χειραγώγηση της κοινής γνώμης Πρόεδρο της χώρας. Και για πρώτη φορά η Γαλλία είναι πιθανό να έχει έναν Πρόεδρο που δεν έχει πίσω του κόμμα!

 

ΜΠΟΡΕΙ αυτή τη φορά, στην πολλοστή διαβούλευση κορυφής, να βρεθεί η τελική λύση για το ελληνικό ζήτημα που τόσο ταλαιπώρησε τη χώρα μας; Δεν ξέρω αν μπορεί να βρεθεί η οριστική λύση πριν από τις γερμανικές εκλογές. Όλα όμως δείχνουν ότι ο συμβιβασμός θα γίνει με βασική προϋπόθεση τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους, ώστε αυτό να γίνει βιώσιμο, και τα μέτρα που θα απαιτήσουν από την ελληνική κυβέρνηση να είναι εντός πραγματικότητας.

Ο Σόιμπλε, στη μανία του να κάνει πολιτική με το πειραματόζωο, τώρα είναι υποχρεωμένος να απαντήσει, διότι διαφορετικά θα απομονωθεί, κάτι που για την ηγεμονική αντίληψη του Βερολίνου θα είναι ήττα. Και ο Σόιμπλε δεν μπορεί να υποστηρίξει πλέον ότι το χρέος είναι βιώσιμο και το μόνο που χρειάζεται η Ελλάδα είναι πλεονάσματα 3,5% για δέκα χρόνια. Έστησε μια παγίδα που δούλεψε, διότι η κυριαρχία της Κεντροδεξιάς και του νεοφιλελευθερισμού είχε επικρατήσει σχεδόν σε όλες τις υπόλοιπες χώρες και στην Ελλάδα πριν ο ελληνικός λαός αγανακτισμένος βουτήξει τον ΣΥΡΙΖΑ από το πουθενά για να του αναθέσει τη διακυβέρνηση σωτηρίας.

 

ΟΜΩΣ όλα έχουν όρια. Η Ε.Ε. κινδυνεύει και οι διακηρύξεις της Ρώμης δεν μπορεί να μείνουν στα χαρτιά. Η Βρετανία αποχώρησε και η συντριπτική πλειονότητα των Γάλλων πολιτών απαιτεί από τους υποψηφίους για τη θέση του Προέδρου να ανακτήσει η χώρα τους την απολεσθείσα ηγετική θέση της και την ισοτιμία της απέναντι στη Γερμανία. Και ο κλήρος για την έξοδο της δικής μας χώρας από τα δεσμά είναι ιστορικό καθήκον της κυβέρνησης Τσίπρα. Παρακολουθείστε τις διακηρύξεις του Κυριάκου και θα καταλάβετε.

 

dchristou52@gmail.com

Δείτε όλα τα σχόλια