Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η μετάλλαξη

Παρατηρώντας κανείς λίγο πιο προσεκτικά τη σταδιακή μεταστροφή της ρητορικής και την επικαιροποίηση της πολιτικής ατζέντας της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, διαπιστώνει αυτό που αποτελεί...

Του ΝΙΚΟΥ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ

Παρατηρώντας κανείς λίγο πιο προσεκτικά τη σταδιακή μεταστροφή της ρητορικής και την επικαιροποίηση της πολιτικής ατζέντας της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, διαπιστώνει αυτό που αποτελεί κοινό τόπο για τον αστικό πολιτικό χώρο - και πεμπτουσία των ευκαιριακών πολιτικών μορφωμάτων που αναδεικνύει η συγκυρία της κάθε εποχής: την πολιτική μετάλλαξη.

Το μέτωπο για κοινή κάθοδο στις ευρωεκλογές του επόμενου χρόνου που συνέστησαν χθες στη μεγάλη μάζωξή τους στη Βιέννη οι κεφαλές της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς- παρουσία της Μαρίν Λεπέν, του Ολλανδού Βίλντερς, του Αυστριακού Στράχε, του Ιταλού Μπόσι και άλλων γνωστών και μη εξαιρετέων εκπρόσωπων της από Βορρά και Νότο- δεν θέλει σε καμία περίπτωση να λέγεται φασιστικό, ρατσιστικό ή ακροδεξιό. Και είναι λογικό, αφού στοχεύει πια ανοιχτά στο μεγάλο λαϊκό ακροατήριο, όχι στις ακραίες "μειονότητες". Οι επιθετικοί αυτοί προσδιορισμοί είναι βαρίδια που κόβουν τη φόρα στις φιλοδοξίες των ακροδεξιών ηγετών. Άλλωστε η Λεπέν δίνει αγώνα στη Γαλλία, αποφασισμένη ακόμα και να πάει στα δικαστήρια, για να ξεπλύνει το "Εθνικό Μέτωπο" του πατέρα της από τη ρετσινιά του ακροδεξιού-ρατσιστικού στίγματος.

Ο όρος "πατριωτικά κόμματα" ή ακόμα περισσότερο (μάλλον ακόμα χειρότερα...) "πατριωτικά κόμματα της λαϊκής Δεξιάς", που επιδιώκουν να υιοθετήσουν για τους εαυτούς τους τα ευρωπαϊκά ακροδεξιά πολιτικά, σχήματα είναι πάνω-κάτω η ίδια οφθαλμαπάτη με τον αντικατοπτρισμό. Και βεβαίως, σε απλά ελληνικά, ένα μεγάλο επικοινωνιακό τρικ που θέλει να σηματοδοτήσει τη δήθεν "ρήξη" με το παρελθόν.

Είναι αναμενόμενο πως η "ανακαίνιση" και η νέα "ταμπέλα" της Ακροδεξιάς θα λειτουργήσουν σαν κράχτης για μεγάλα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων που έχουν υποστεί τις συνέπειες του νεοφιλελεύθερου σοκ και θα ωφελήσει τα μέγιστα το επικοινωνιακό παιχνίδι της. Ίσως μάλιστα να βρίσκεται κοντά σ' αυτό που είναι ο αντικειμενικός σκοπός της για την ώρα. Να απενοχοποιηθεί στη συνείδηση των Ευρωπαίων ψηφοφόρων και να εδραιωθεί στην εκτίμησή τους -και δη των νεότερων- ως η φρέσκια, αδιάφθορη, ανυπότακτη πολιτική δύναμη αλλαγής που θα ορθώσει ανάστημα στα απρόσωπα, υπερεθνικά διευθυντήρια των Βρυξελλών και του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Που θα αποτρέψει την "αφάνιση" του εθνικού Εγώ.

Για τον ίδιο λόγο, το μέτωπο της "Ευρωπαϊκής Συμμαχίας για την Ελευθερία" -όπως σερβίρεται πια η μεταλλαγμένη Ακροδεξιά των ημερών- αποφάσισε μια ακόμα "ρηξικέλευθη" αλλαγή στάσης: να κρατήσει απόσταση ασφαλείας από τα νεοναζιστικά μορφώματα που αναδύθηκαν μέσα απ' την κρίση στην Ευρώπη κι έχουν παρόμοια, αν όχι ακριβώς την ίδια μ' αυτήν ρητορική, το αντισημιτικό "Γιόμπικ" στην Ουγγαρία π.χ., ή το νεοναζιστικό NPD της Γερμανίας. Με δεδομένα το κλίμα και τα αδιέξοδα της εποχής, είναι σίγουρο πως τα όποια μέσα πολιτικής και ιδεολογικής αντίστασης στην επέλαση της Ακροδεξιάς θα δοκιμαστούν σκληρά στην πράξη.

Δείτε όλα τα σχόλια