Υπάρχει μια κόκκινη γραμμή. Σίγουρα δεν είναι η κόκκινη κλωστή του παραμυθιού, αλλά η γραμμή του σκοτεινού αίματος η οποία συνδέει όλες τις φρίκες που προκαλεί αυτό το αχόρταγο, στον κανιβαλισμό του, σύστημα στο οποίο ζούμε και το οποίο έχει ποδοπατήσει έως τελικής απονοηματοδότησης κάθε έννοια δικαίου, κάθε έννοια φυσικών και πολιτικών δικαιωμάτων, δηλαδή έχει εξαχνώσει κάθε έννοια δημοκρατίας. Υπάρχει μια κόκκινη γραμμή η οποία δεν οδηγεί σε καμιά απελευθερωτική παραμυθία, αλλά, αντίθετα, είναι το χοντρό σκοινί που μας έχει δεμένους χειροπόδαρα. Είναι η γραμμή που συνδέει όλα τα μεγέθη και τις καταστάσεις τερατουργίας. Από τη γενοκτονία της Γάζας μέχρι τις καθ’ ημάς βαρβαρότητες που επιβάλλει το σύστημα, όπως για παράδειγμα το τελευταίο νομοσχέδιο για το 13ωρο.
Η αιματοχυσία, η κατερείπωση της Γάζας είναι μια επίθεση, ένα έγκλημα εναντίον όλης της ανθρωπότητας. Ένα βάραθρο που μέσα του πετιούνται όχι μόνο τα σφαγμένα κορμιά των τέκνων της Παλαιστίνης αλλά και οι συνθλιμμένες έννοιες που κρατούν όρθιο τον άνθρωπο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Δεν είναι τυχαίος ο φαινομενικός παραλογισμός που συνοδεύει όλη την επιχειρηματολογία των ισχυρών της Δύσης περί του δίκιου της σφαγής, το οποίο, μ’ ένα διαστροφικό σχήμα κατ’ ευφημισμόν, ονομάζουν «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα». Είναι η συνειδητή προσπάθεια για την κατίσχυση της θηριωδίας και την πλήρη ήττα όλων εκείνων των στοιχείων που συνθέτουν την ανθρώπινη υπόσταση.
Δεν είναι, επομένως, μια άθλια δουλική συμπεριφορά η πλήρης ταύτιση του Μητσοτάκη, της κυβέρνησης, της κυβερνητικής κοινοβουλευτικής αρμάδας, της επιμολυσμένης δικαστικής εξουσίας και του χειμαρρώδους οχετού των «ψιλών οπλιτών» που επιχειρούν συνεπικουρώντας αυτή την τερατουργία. Είναι συνειδητή συμπεριφορά και πολιτική η οποία αναπτύσσεται μεθοδικά, ολοκληρωτικά και αδίστακτα σαν ένας σκιώδης στρατός που, αντιστρέφοντας τον Καρλ Φον Κλάουζεβιτς, έχει μετατρέψει την πολιτική σε συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα. Κι αυτός ο πόλεμος έχει την κωδική ονομασία «κανονικότητα».
Η επικράτηση των τεράτων με το φοβερό όπλο της «κανονικότητας» θα σημάνει ήττα όλης της ανθρωπότητας. Εδώ η κόκκινη αιματοβαμμένη γραμμή της απροσδιοριστίας πεδίου συνδέει την ιστορία με τη στιγμή απερημώνοντας την αντίληψη όλου του χρόνου και του δικαιωματικού χώρου. Αν είναι μια «φυσική» διαδοχή γεγονότων η εξαφάνιση της Γάζας από τον ιστορικό ορίζοντα και η μετατροπή της σε τουριστική Ριβιέρα, τότε και η καταβύθιση στην ανυπαρξία κάθε πτυχής, κάθε ικμάδας που συνδέει την ανθρωπότητα με τον άνθρωπο και την ιστορία του είναι κι αυτή μια «φυσική» κατάσταση. «Αν η δουλεία δεν θεωρείται λάθος, τότε τίποτε δεν είναι λάθος» είχε πει τον Δεκέμβριο του 1865 ο Αβραάμ Λίνκολν. Αν η σφαγή στη Γάζα δεν είναι λάθος, όπως τα αποχαλινωμένα τέρατα προσπαθούν να επιβάλουν, τότε τίποτα δεν είναι λάθος.
Ολα είναι «φυσική» ροή των πραγμάτων. Με την ίδια φυσικότητα του νομοσχεδίου για το 13ωρο που βυθίζει στη λήθη την εντόπια και παγκόσμια ιστορία της αξιοπρέπειας, των αγώνων, των θυσιών, η οποία (και αυτός είναι θηριώδης «παραλογισμός») είναι και ο κινητήριος μοχλός κάθε εξέλιξης και κάθε προόδου. Όταν ακούς τον πρωθυπουργό να εξηγεί με κάθε φυσικότητα ότι «υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να δουλεύουν σε δύο δουλειές», ακούς τον βόμβο των τεθωρακισμένων που ισοπεδώνουν τη Γάζα. Όταν ακούς τον Φλωρίδη να εμετολογεί ή την πρόεδρο του Αρείου Πάγου Αναστασία Παπαδοπούλου να συντάσσεται χωρίς δικαιική αξιοπρέπεια με την κυβερνητική γραμμή στο έγκλημα των Τεμπών, ακούς τις νικηφόρες ιαχές των στρατιωτών του IDF και ακούς τον τσιμεντοφόρο βόμβο των μηχανημάτων (και μηχανεύσεων) που τσιμεντώνουν την αλήθεια μαζί με τα κορμιά των 57 αδικοχαμένων στα Τέμπη.
Οταν ακούς τον Μητσοτάκη να λέει, αναθεωρώντας όχι μόνο την Ιστορία αλλά την ίδια την ανθρώπινη κατάσταση (27/5/2018), «τι τον νοιάζει τον 17χρονο για τον Λαμπράκη; Τι τον ενδιαφέρει τι έγινε το 1963 με τους Γκοτζαμάνηδες και τα τρίκυκλα;», ακούς τον Γκέμπελς από το 1929 να προετοιμάζει την παγκόσμια συμφορά: «Είναι καιρός να δημιουργήσουμε έναν κόσμο όπου το 1789 δεν συνέβη ποτέ».
Αυτός ο πόλεμος που συνεχίζεται. Σε όλα τα μέτωπα. Γι’ αυτή την κόκκινη κλωστή μιλάμε.
