Το σημαντικό ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο άνθρωπος να μην χάνει τις αξίες του και τον εαυτό του -που λέμε- ανεξάρτητα από τις συνθήκες και τις προκλήσεις. Ειδικά τις αξίες που ονομάζουμε κεντρικές και ουσιώδεις. Εκείνες δηλαδή που αποτελούν τον πυρήνα της ύπαρξής του. Βέβαια, πυρήνας ονομάζεται και το κουκούτσι, το οποίο και πετάμε σε κάθε ευκαιρία αφού δεν χωνεύεται. Αντίστοιχα και για τα στελέχη, όπως αυτά των μεγάλων εταιρειών που με υψηλή αυτοεκτίμηση συστήνονται ως τέτοια, ενώ στην πραγματικότητα στέλεχος ονομάζουμε και το κοτσάνι.
Ας αποφύγουμε όμως αυτούς τους παραλληλισμούς διότι καταφανώς η σύνδεση της βιολογίας με τις πυρηνικές αξίες της ανθρωπότητας βαίνει εις βάρος των αξιών ή της ανθρωπότητας και κυρίως του ατυχούς αλλά συμπαθούς ήρωα της ιστορίας που θα σας διηγηθώ σήμερα.
Ο ήρωάς μας, λοιπόν, ένα μεσημέρι, αφού σχόλασε από τη δουλειά του, αποφάσισε, αντί να επιστρέψει σπίτι του όπως συνήθιζε κάθε μέρα, να περάσει από ένα μπαράκι και να πιει δυο ποτά με τους φίλους του. Έπειτα από ώρες κι αφού είχε νυχτώσει, ο μπάρμαν τον έδιωξε από το μαγαζί κι έκλεισε πίσω του την πόρτα μαζί με τα κλειδιά του αυτοκινήτου του, αφού, πιωμένος όπως ήταν, δεν του επέτρεψε να οδηγήσει.
Ξεκίνησε λοιπόν ο δύσμοιρος με τα πόδια να επιστρέψει σπίτι και, παραζαλισμένος καθώς ήταν, αποφάσισε να κόψει δρόμο μέσα από το δάσος για να φτάσει γρηγορότερα. Αφού περιπλανήθηκε για ώρες χωρίς προσανατολισμό, συνάντησε μια ομάδα έρευνας και διάσωσης που επιχειρούσε στην περιοχή αναζητώντας έναν αγνοούμενο για τον οποίο η σύζυγός του είχε δηλώσει εξαφάνιση. Χωρίς δεύτερη σκέψη, εντάχθηκε κι εκείνος στην ομάδα έρευνας, που έψαχνε με τους φακούς ανά χείρας οποιοδήποτε στοιχείο θα μπορούσε να δηλώσει την τύχη του αγνοούμενου εξαφανισμένου.
Σε όλη τη διάρκεια της έρευνας και αναζήτησης άκουγε από τους ασύρματους των μελών τής ομάδας έρευνας για τις περιοχές που αποκλείονταν από την αναζήτηση διότι δεν βρίσκονταν στοιχεία, για την ανεύρεση του οχήματος του εξαφανισμένου σε κάποιο πάρκινγκ όπως και για την κινητοποίηση των Αρχών, που άνοιξαν το αυτοκίνητο, χωρίς ωστόσο να βρουν στοιχεία για απαγωγή του εξαφανισμένου ή για ενδεχόμενη αυτοχειρία του.
Η αγωνία κορυφωνόταν και η μέρα άρχισε να χαράζει χωρίς κανένα στοιχείο για τον εξαφανισμένο παρά τις άοκνες προσπάθειες των ερευνητών. Κάπου εκεί, ανάμεσα στη νύχτα και στην αυγή, στα πρανή μιας δυσπρόσιτης χαράδρας η ομάδα άρχισε να φωνάζει το όνομα του αγνοούμενου μήπως και λάβει κάποια απόκριση.
Ο ήρωάς μας, που είχε αρχίσει σιγά-σιγά να αποκτά συνείδηση και να ξεμεθάει, αποκρίθηκε στο όνομα που ακούστηκε και τότε η ομάδα διάσωσης προς έκπληξή της ανακάλυψε τον αγνοούμενο που ερευνούσε για ώρες στο πλάι τους ψάχνοντας στην πραγματικότητα τον εαυτό του.
Οι διασώστες που τον υπέβαλαν σε μια σειρά ερωτήσεων προκειμένου να καταλάβουν τι ακριβώς είχε συμβεί λάμβαναν μονότονα την ίδια παράκληση: να μην τον τιμωρήσουν πολύ αυστηρά, διότι δεν είχε τρόπο να εξηγήσει κάτι που στην πραγματικότητα δεν αφορούσε κανέναν άλλον εκτός από τον ίδιο, τη γυναίκα του που είχε ανησυχήσει και τον πατέρα του, στον οποίο δεν ήξερε πώς να δικαιολογηθεί.
Η εξέλιξη αυτής της ιστορίας δεν έχει γίνει γνωστή, αν και πιθανότατα ακολούθησε κάτι που ίσως να μοιάζει με συνεδρίαση κάποιας επιτροπής, κεντρικής ή περιφερειακής, που να αναζητεί τους λόγους και τις αιτίες που κάποιος έπειτα από ένα γερό μεθύσι ψάχνει τον εαυτό του και την ταυτότητά του.
