Ασφαλώς και είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε κατηγορουμένου να περιγράφει, να σκιαγραφεί τον εαυτό του όπως νομίζει, για να μπορέσει να εξασφαλίσει ελαφρυντικά με στόχο μια κατά το δυνατόν μικρότερη ποινή.
Αναφαίρετο δικαίωμα, ακόμα και εάν έχει κριθεί ένοχος για σύσταση και διεύθυνση εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης, ακόμα κι αν έχει κριθεί ένοχος για δολοφονίες.
Όμως, είναι, επίσης, αναφαίρετο δικαίωμα και ο σχολιασμός των ισχυρισμών τους. Ιδιαίτερα όταν αφορά το στενό πυρήνα της Χρυσής Αυγής, όταν αφορά το διευθυντήριο της ναζιστικής οργάνωσης.
Οι εμπνευστές και πολιτικοί καθοδηγητές της ναζιστικής οργάνωσης, εμφανίστηκαν δια των συνηγόρων τους - γιατί οι ίδιοι δεν τόλμησαν να εμφανιστούν και να καθίσουν στο εδώλιο - ως αθώες περιστερές και ως κατατρεγμένοι. Σταχυολογήσαμε ορισμένους από τους ισχυρισμούς τους:
-Ο Νίκος Μιχαλολιάκος εμφανίστηκε ως συγγραφέας και «πολιτικός ανήρ» με αξιοθαύμαστο έργο.
-Ο Γιάννης Λαγός ως ένας φιλόζωος και βαθιά θρησκευόμενος.
-Ο Ηλίας Κασιδιάρης ως θύμα και παρεξηγημένος επιστήμονας.
-Ο Ηλίας Παναγιώταρος ως ένας «πολιτικός άντρας που υπέστη τεράστια ζημιά». Που αναγκάστηκε να κλείσει την επιχείρησή του και ούτε λίγο ούτε πολύ αυτοεξορίστηκε στο χωριό του.
Και βέβαια, δεν είναι έτσι, εάν έτσι νομίζουν οι εγκέφαλοι της εγκληματικής οργάνωσης. Γιατί, ευτυχώς, οι εγκληματικές τους δράσεις δεν έμειναν στο σκοτάδι. Γιατί κάποιοι, λίγοι, δεν φοβήθηκαν και μίλησαν.
