Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Έφυγε ο «τελευταίος των ρεμπετών»

ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ (1947- 2019)

 

Πέθανε τη Δεύτερα, σε ηλικία εβδομήντα δύο ετών, ο Στέλιος Βαμβακάρης, γιος του «πατριάρχη του ρεμπέτικου» Μάρκου Βαμβακάρη και από τους πλέον σημαντικούς σύγχρονους εκπροσώπους του ιδιώματος, τόσον ως σπουδαίος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού όσο και ως αξιολογότατος δημιουργός τραγουδιών.

Ο Στέλιος Βαμβακάρης γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1947 στον Πειραιά και ήταν ένα από πέντε παιδιά που απέκτησαν ο Μάρκος Βαμβακάρης και η δεύτερη σύζυγός του Ευαγγελία, εκ των οποίων επέζησαν μόνο τα τρία.

Αναμφίβολα όμως ο δευτερότοκος Στέλιος ήταν εκείνος που, μαζί μεν με -αλλά σε αρκετά μικρότερο βαθμό- τον μικρότερο αδελφό του Δομένικο, κληρονόμησε το μουσικό ταλέντο του πατέρα τους. Μαθήτευσε δίπλα του και σε ηλικία μόλις δώδεκα ετών ήταν ήδη επαγγελματίας μουσικός, παίζοντας αρχικά μαζί με τον Μάρκο και μετά με άλλες πολύ σπουδαίες φυσιογνωμίες τόσο του ρεμπέτικου (Γιάννης Παπαϊωάννου και Στράτος Παγιουμτζής) όσο και του λαϊκού τραγουδιού όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με πολλούς/ές σημαντικούς/ές ερμηνευτές/ιες της ευρύτερης λαϊκής μουσικής σκηνής (Σωτηρία Μπέλλου, Καίτη Γκρέυ, Βίκυ Μοσχολιού και Γιώργος Νταλάρας) αλλά και εκτός αυτής όπως ο μέγας Νίκος Ξύλούρης και ο Παύλος Σιδηρόπουλος.

Γιος του Μάρκου Βαμβακάρη, που ήταν και ο πρώτος του δάσκαλος, δεν θα μπορούσε παρά να πατάει πολύ γερά στην παράδοση του λιτού, αδρού, «καθαρού» ρεμπέτικου τραγουδιού, την οποία είχε θεμελιώσει εκείνος. Πολύ περισσότερο όμως από άλλους που δεν είχαν ένα τόσο «βαρύ» επώνυμο διαφοροποιήθηκε, διακριτικά μεν αλλά και συνειδητά και όλο και πιο αποφασιστικά, από εκείνη, τόσον εκτελεστικά όσο και συνθετικά. Ήταν από τους πρώτους που ασχολήθηκαν με τις ομοιότητες ρεμπέτικου και blues αξιοποιώντας διαφορετικά από τους «δρόμους» τους οποίους χρησιμοποιούσαν οι περισσότεροι ανάλογοι κουρδίσματα του μπουζουκιού, τα λεγόμενα ντουζένια. Με βάση αυτά στη συνέχεια πειραματίστηκε επί μακρόν με την επιμειξία τους σε ένα «υβριδικό» ιδίωμα. Στο πλαίσιο αυτού του πειραματισμού προέκυψε η συνεργασία του με τον Παύλο Σιδηρόπουλο αλλά και η ιστορική συνεργασία του με τον Αμερικανό bluesman Louisiana Red, που αποτυπώθηκε στον δίσκο του '88 «Το blues συναντά το ρεμπέτικο», όπως και μετέπειτα συναυλιακές συμπράξεις του στο εξωτερικό με μεγάλα ονόματα του ιδιώματος όπως οι John Lee Hooker και Taj Mahal. Παρέμεινε πάντα το ίδιο «ανήσυχος» εκτελεστικά και δημιουργικά. Δεν είναι συμπτωματικό ότι παραγωγός σε αυτή που έμελλε να είναι η τελευταία δισκογραφική κατάθεση του, το «Επισκέπτης» του ’15, ήταν ένας εκλεκτός τραγουδοποιός και ερμηνευτής νεότερης γενεάς ο οποίος βασίζεται κατά πολύ λιγότερο στο ρεμπέτικο από όσο εκείνος, δηλαδή ο Σωκράτης Μάλαμας.

Αν και νεότερης ηλικίας, ο Στέλιος Βαμβακάρης μπορεί να θεωρηθεί ο τελευταίος των αυθεντικών ρεμπετών. Υπάρχον πολλοί αξιόλογοι σημερινοί εκπρόσωποι, ερμηνευτές, εκτελεστές, και λιγότερο δημιουργοί, του ιδιώματος αλλά όλοι τους ανήκουν στις κατηγορίας των «μαθητών» ή έστω των «επιγόνων». Ο Στέλιος Βαμβακάρης υπερέβη από πολύ νωρίς αμφότερα αυτά τα στάδια, τιμώντας την παράδοση του ρεμπέτικου και ταυτόχρονα ανανεώνοντάς την. Ο πρόωρος θάνατός του είναι μια μεγάλη απώλεια για την αυθεντική λαϊκή μουσική μας, σημειώνει στην ανακοίνωσή της και η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ.

ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ

 

Δείτε όλα τα σχόλια