Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η τελευταία φορά που είδα το Παρίσι

Του Γιάννη Σχίζα Όταν θέλω να μιλήσω για μια πόλη, θυμάμαι τις κουβέντες ενός Άγγλου λόγιου του 18ου αιώνα, του Σάμιουελ Τζόνσον: "Αν έχεις βαρεθεί το Λονδίνο, σημαίνει ότι έχεις βαρεθεί τη ζωή,...

Του Γιάννη Σχίζα

Όταν θέλω να μιλήσω για μια πόλη, θυμάμαι τις κουβέντες ενός Άγγλου λόγιου του 18ου αιώνα, του Σάμιουελ Τζόνσον: "Αν έχεις βαρεθεί το Λονδίνο, σημαίνει ότι έχεις βαρεθεί τη ζωή, γιατί το Λονδίνο έχει να σου προσφέρει όσα δίνει η ζωή"... Το Παρίσι έχει να σου προσφέρει πράγματα παραπάνω από αυτά που μπορεί να θέλεις στη ζωή σου. Μια φίλη μου το έλεγε "Παρισάκι", πιστεύοντας ότι μέσα από αυτή την οικειότητα έκανε πιο έκδηλα τα αισθήματά της...

Το φιλμ "Η τελευταία φορά που είδα το Παρίσι" γυρίστηκε το 1954 και ήταν μια σαπουνόπερα, κατάλληλη για ανθρώπους που εντρυφούσαν σε επεισόδια τύπου "πικρή, μικρή μου αγάπη". Παρ’ όλα αυτά, για κάποιους "αισθηματοποιήθηκε", κατά το ποίημα "Στον ίδιο χώρο" του Καβάφη, και απέμεινε, ως μια εμβληματική έκφραση δυνατών αισθημάτων.

Το Παρίσι με το Λονδίνο είχαν πάντοτε μια δύσκολη σχέση. Ο Πίτερ Σέλερς διακωμώδησε τα αγγλικά των Γάλλων στον επιθεωρητή Κλουζό, αλλά και η "πρόγκα" του Γκοσινί ήταν αξιοσημείωτη: Οι Άγγλοι έπιναν καυτό νερό, είπε στον Αστερίξ, μέχρι που ανακαλύφθηκε το τσάι...

Το Παρίσι ήταν η "Πόλη του Φωτός" γιατί ηλεκτροδοτήθηκε πρώτη, σχολιάστηκε από τον Ουγκό στην "Παναγία των Παρισίων" , άνοιξε τεράστιες λεωφόρους από την εποχή του Οσμάν (Haussman), φιλοξένησε τις πρώτες μεγάλες διεθνείς εκθέσεις, οργάνωσε μια οικιστική επέκταση με την παράλληλη πόλη της Ντεφάνς. Από την Ντεφάνς έβλεπες τους κυλινδρικούς πύργους με τα εξαντρίκ χρώματα που δέσποζαν σε μια ολόκληρη περιοχή πριν πυκνοδομηθεί - σαν ένα πολεοδομικό παραμύθι...

Το Παρίσι από τον 19ο αιώνα ήταν η λατρεμένη πόλη των καλλιτεχνών.

"Το Παρίσι είναι ένα θαυμαστό τέρας, ένα καταπληκτικό περίπλεγμα από αισθήσεις, μηχανές και σκέψεις, η πόλη των 100.000 μυθιστορημάτων, η κεφαλή του κόσμου" έλεγε ο Μπαλζάκ.

Ο Λε Κορμπιζιέ θεωρούσε την πόλη μια μικρή πατρίδα - και το Παρίσι μπορούσε να είναι για πολλούς ξένους μια παράλληλη πατρίδα. Βεβαίως, κι αυτή έκρυβε τους εξαθλιωμένους της - από τους οποίους πρόλαβα, την τελευταία φορά που είδα το Παρίσι, να δω μια γυναίκα να κοιμάται σε τηλεφωνικό θάλαμο και μια άλλη κουκουλωμένη στο ψοφόκρυο, με ένα σκυλάκι από δίπλα...

Οι πρόσφατες διαδηλώσεις στο Παρίσι δεν ήταν διαδηλώσεις "μικρών περιβαλλοντικών επιπτώσεων", αλλά χτύπησαν μέχρι και την "Αψίδα του Θριάμβου". Όμως "Fluctuat nec mergitur" - χτυπιέται από τα κύματα αλλά δε βουλιάζει - έλεγε ένα λατινικό γνωμικό για το Παρίσι από τον 14ο αιώνα...

Δείτε όλα τα σχόλια