Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Το γλωσσάρι της κρίσης

Όλα τα ξέρουμε σ' αυτή τη χώρα οι δημοσιογράφοι. Παλιό κουσούρι, που εντάθηκε ακόμη περισσότερο στα χρόνια των τηλεπαραθύρων, για να φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη στην εποχή του...

Όλα τα ξέρουμε σ' αυτή τη χώρα οι δημοσιογράφοι. Παλιό κουσούρι, που εντάθηκε ακόμη περισσότερο στα χρόνια των τηλεπαραθύρων, για να φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη στην εποχή του Ίντερνετ. Ωστόσο, ακόμη και οι πραγματικά διαβασμένοι οικονομικοί συντάκτες, αναγκάστηκαν τα τελευταία δέκα χρόνια να κάνουν ταχύρρυθμο φροντιστήριο για τους όρους της κρίσης.

Το 2008, ακριβώς τέτοια εποχή, λίγες μέρες πριν χρεοκοπήσει η αμερικανική επενδυτική τράπεζα Lehmann Brothers, προσπαθήσαμε να καταλάβουμε τι είναι τα περιβόητα subprimes -και να τα αποδώσουμε στα ελληνικά.

Τελικά επικράτησε ο όρος ενυπόθηκα δάνεια μειωμένης εξασφάλισης. Ή, όπως μου το είχε εξηγήσει τότε ένα “γκόλντεν μπόι”: παίρνεις πολλών ειδών δάνεια, τα περισσότερα βέβαιο ότι δεν πρόκειται να αποπληρωθούν ποτέ, τα ρίχνεις στο μίξερ, βγάζεις σκουπίδια, τα τυλίγεις σε πολυτελές χρυσόχαρτο και τα πουλάς για ακριβή σοκολάτα. Όσο κανείς δεν τα ξετυλίγει, κανένα πρόβλημα. Μόλις ξετυλιχθεί το πρώτο, τινάζεται το διεθνές τραπεζικό σύστημα στον αέρα.

Τόσο πολύπλοκες και τόσο απλές τελικά ήταν οι λέξεις που μάθαμε στην αρχή της κρίσης, πριν αυτή σκάσει ως τσουνάμι πάνω στη “θωρακισμένη”-κατά Αλογοσκούφη- ελληνική οικονομία. Και πάνω στην ελληνική κοινωνία.

Μετά ήρθαν τα spread, η διαφορά δηλαδή στην απόδοση των ελληνικών ομολόγων από αυτή των γερμανικών. Τα spread πήραν την ανηφόρα εν μέρει διότι έσπευσαν να κερδοσκοπήσουν εις βάρος τους τα hedge funds, τα, ας τα πούμε, κερδοσκοπικά κεφάλαια, που δεν επενδύουν μακροπρόθεσμα.

Και μετά μάθαμε τα credit default swaps ή CDS, τα ασφάλιστρα κινδύνου, που εκτινάχθηκαν στα ύψη επειδή οι περιβόητες αγορές αποφάνθηκαν ότι η πιθανότητα να χρεοκοπήσει το ελληνικό κράτος είναι μεγάλη. Μεγαλύτερη από κάθε άλλο κράτος στην υφήλιο, ακόμη κι από τα τότε και τώρα εμπόλεμα Ιράκ και Αφγανιστάν!

Στη συνέχεια αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε το αρκτικόλεξο ΔΝΤ με τον ίδιο αυτονόητο τρόπο που γράφουμε τον ΟΤΕ και τη ΔΕΗ. Μάθαμε τη λέξη Μνημόνιο, αυτή που οι εταίροι μας αποκαλούσαν “πρόγραμμα διάσωσης”. Γνωρίσαμε το 2010 την τρόικα, την οποία το 2015 μετονομάσαμε σε θεσμούς. Μάθαμε τα ονόματα των οίκων αξιολόγησης, Moody's, S&P κ.λπ., λες και είναι ξαδέρφια μας.

Γράψαμε σεντόνια για το PSI (private sector involvement), τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στην απομείωση του χρέους, διαβάσαμε και γράψαμε χιλιάδες αναλύσεις για την αναγκαιότητα ή όχι “κουρέματος” του ελληνικού χρέους. Ρίξαμε ατέλειωτα ξενύχτια περιμένοντας τις αποφάσεις του Eurogroup.

Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους κατοίκους της Ευρωζώνης, έμαθε και ο τελευταίος Έλληνας τι ακριβώς είναι το EuroWorking Group, ποιος είναι ο κύριος Βίζερ και εάν έχει καλές σχέσεις με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Πότε έχει εκλογές ποιο κρατίδιο της Γερμανίας -και πώς είναι ο τοπικός συσχετισμός δυνάμεων. Πώς λέγεται ο εκπρόσωπος της Μέρκελ, ποιος είναι επίτροπος Οικονομικών στην Κομισιόν και πότε συνεδριάζει η ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), υπό τον διοικητή της Μάριο Ντράγκι. Τι σημαίνει ELA (ανώτατο όριο παροχής έκτακτης ενίσχυσης σε ρευστότητα) και γιατί είναι καλό σημάδι όταν μειώνεται για τις ελληνικές τράπεζες. Τι σημαίνει EFSF και τι ΕSM, οι δυο μορφές του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, και πόσο είναι το επιτόκιο που πληρώνουμε για τα δάνειά τους. Και τώρα θα μάθουμε τι είναι η καθαρή έξοδος.

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Το "αφήγημα"

Σε κάθε περιστατικό ακροδεξιάς βίας σκάνε μύτη οι “ισαποστάκηδες”. "Πώς τολμάει και μιλάει ο ΣΥΡΙΖΑ για επιθέσεις μίσους;" αναρωτιούνται. Αυτοί δεν δίχασαν την κοινωνία στις πλατείες των...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο