Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

O Nέλσον Μαντέλα, ο Κλινγτ Ίστγουντ, η πολιτική ευγένεια

Πολλοί θα μιλήσουν για τα πεπραγμένα αυτού του θαυμαστού Νοτιοαφρικανού ηγέτη - πολλοί, δικαιούμενοι και μη, αν κρίνει κανείς από τις δηλώσεις Βενιζέλου. Πολλοί θα αναφερθούν στην κολοσσιαία πολιτική ενέργεια που επένδυσε ο Μαντέλα...

Του Γιάννη Σχίζα

Πολλοί θα μιλήσουν για τα πεπραγμένα αυτού του θαυμαστού Νοτιοαφρικανού ηγέτη - πολλοί, δικαιούμενοι και μη, αν κρίνει κανείς από τις δηλώσεις Βενιζέλου. Πολλοί θα αναφερθούν στην κολοσσιαία πολιτική ενέργεια που επένδυσε ο Μαντέλα, για να μεταφέρει τη Νότια Αφρική από τον αποικιακό μεσαίωνα στην τρέχουσα κατάσταση. Κι αυτή η επιχείρηση «μεταφοράς» πρέπει να υπογραμμίζεται προς γνώση και συμμόρφωση κάποιων που νομίζουν ότι αν εξελιχθούν σε πρωθυπουργούς και υπουργούς κάνοντας βήματα σημειωτόν και διαχείριση των πραγμάτων, «κάτι έγινε»...

Εγώ θα μιλήσω για το σκηνοθετικό επίτευγμα του Κλιντ Ίστγουντ υπό τον τίτλο «Ανίκητος», που παιζόταν στα τέλη του 2009 και είχε στιγμιότυπα από την κυβερνητική πρακτική του Μαντέλα, σχετικά με τον διμέτωπο αγώνα του: Ενάντια στον ρατσισμό των λευκών αλλά και στον δικαιολογημένο ρεβανσισμό των μαύρων, ύστερα από χρόνια καταπίεσης. Ο άνθρωπός μας είχε κότσια, όταν εμπιστευόταν την προσωπική του ασφάλεια στους σεκιουριτάδες του Λε Κλερκ, πρώην προέδρου της Νότιας Αφρικής...

Αν το έργο είχε σχέση με την πραγματικότητα, τότε θα έπρεπε κανείς να αποκαλύπτεται ενώπιον του Νοτιοαφρικανού ηγέτη για πολλούς λόγους ακόμη - μεταξύ αυτών και για την άσκηση ηγεσίας με ήθος και πολιτισμό. Ο Μαντέλα απευθυνόταν στους πάντες στον πληθυντικό, γιατί στις συγκεκριμένες συνθήκες μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούσε να δηλώνει την εκτίμησή του στο πρόσωπο και στο έργο τους. Ακόμη και σε κάτι παιδαρέλια ποδοσφαιριστές του ράγκμπυ έλεγε ότι «είναι τιμή του που τους γνωρίζει».

Ο Νέλσον Μαντέλα μού θύμισε πολλά και διάφορα. Μου θύμισε από την ανάποδη τον Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου - που μίλαγε με κάτι τρανταχτούς ενικούς στους πολιτικά υφισταμένους του. Από την ανάποδη επίσης μου θύμισε ένα στιγμιότυπο με τον Γεώργιο Παπανδρέου - Τσολάκογλου, κάπου στα τέλη του 2009 αρχές 2010, όταν η Ελλάδα συνέχιζε ακόμη να «πουλάει μούρη» στην Κύπρο ως εγγυήτρια δύναμη: Ο οποίος χρησιμοποιούσε έναν άκομψο ενικό στη δημόσια εν Αθήναις παρουσία του με τον Πρόεδρο Χριστόφια - του τελευταίου εμμένοντος στον πληθυντικό...

Τότε ήταν που αισθάνθηκα ευγνωμοσύνη στον Κλιντ Ίστγουντ. Γιατί με το κινηματογραφικό του έργο συνέβαλε στη διατήρηση ενός μνημείου πολιτικής ευγένειας.

Δείτε όλα τα σχόλια