Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η Ευρωζώνη, το σωσίβιο και το βαρίδι

ΑΜΠΕ

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ενώ οι νέοι επίτροποι της Γερμανίδας προέδρου της Κομισιόν Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν -άλλως γνωστής και ως αγίας προστάτιδος του «ευρωπαϊκού τρόπου ζωής»- ετοιμάζονταν να περάσουν από τις «εξετάσεις» του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ένας απερχόμενος επίτροπος, και δη κορυφαίος, ο Πιέρ Μοσκοβισί, απηύθυνε την εξής έκκληση προς τη νέα Κομισιόν: να προχωρήσει σε ένα «σοβαρό καλλωπισμό» του Συμφώνου Σταθερότητας, μια μεταρρύθμιση και αναθεώρηση κανόνων του.

Δεν είναι ο πρώτος που λέει κάτι τέτοιο, αρκετοί υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης έχουν υποστηρίξει ή υπαινιχθεί αυτό το ενδεχόμενο. Αλλά έχει σημασία ότι αυτή τη φορά το λέει ένας κορυφαίος αξιωματούχος και δη ο θεματοφύλακας του Συμφώνου Σταθερότητας, αφού ο Μοσκοβισί ως επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων επιτηρεί όλη την ανόητη διαδικασία του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, με τους ενδελεχείς ελέγχους στους προϋπολογισμούς των χωρών, τις προειδοποιήσεις, τα πρόστιμα και τις ποινές στην περίπτωση απόκλισης από τις «ιερές γραφές» για το έλλειμμα και το χρέος. Βεβαίως, ο Μοσκοβισί απερχόμενος επίτροπος είναι, ό,τι θέλει μπορεί να λέει. Αλλά για να ανοίγει δημόσια τη συζήτηση κάτι παραπάνω θα ξέρει.

Αυτό που ξέρει ο Μοσκοβισί, αλλά και όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί, ενισχύεται από τις συστηματικές εκκλήσεις του επίσης απερχόμενου προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι προς τις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης να αναλάβουν αποφασιστική δημοσιονομική δράση για να αποτρέψουν την επερχόμενη νέα ύφεση. Πέρα από τη γελοία προσπάθεια εξωραϊσμού του ρόλου της ΕΚΤ στην ελληνική κρίση (δεν είδα, δεν ξέρω, δεν είχα σχέδιο Β), όσα είπε ο Ντράγκι στην Αθήνα είναι μια διακριτική ομολογία ότι και τα νέα νομισματικά μέτρα, και ο επόμενος γύρος ποσοτικής χαλάρωσης που ξεκινά τον Νοέμβριο - ως «προίκα» της Κριστίν Λαγκάρντ στο νέο βασίλειό της, στη Φρανκφούρτη-, είναι περίπου κόπος περιττός και πεταμένα λεφτά. Και δεν τον αδικώ καθόλου, γιατί και τα 2,5 τρισ. ευρώ που μοίρασε από το 2015 με το προηγούμενο QE αποδείχτηκαν μια τρύπα στο νερό για τις οικονομίες της Ευρωζώνης. Τα μπάζωσαν οι τράπεζες που δεν επέστρεψαν στην οικονομία ούτε το 10% και δεν απέτρεψαν την επιστροφή στο κατώφλι της ύφεσης, που βρίσκεται τώρα.

Όταν λοιπόν ο Ντράγκι ομολογεί ότι η νομισματική πολιτική είναι αδύνατον να αποτρέψει έναν νέο κύκλο ύφεσης από μόνη της και ότι είναι η σειρά των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης να αναλάβουν δράση, σημαίνει ότι τα πράγματα είναι σοβαρά. Ωστόσο, κατά τη συνήθη διπλωματική γλώσσα της υποκρισίας, ο απερχόμενος πρόεδρος της ΕΚΤ υποδεικνύει μεν στις κυβερνήσεις να δαπανήσουν λεφτά σε δημόσιες επενδύσεις, αλλά αποφεύγει οποιαδήποτε νύξη για παραβίαση, χαλάρωση, ευελιξία και -πολύ περισσότερο- για μεταρρύθμιση του Συμφώνου Σταθερότητας. Όμως, το να αυξήσεις τις δημόσιες δαπάνες χωρίς να αυξήσεις το έλλειμμα και το χρέος είναι αδύνατον, εκτός αν με κάποιο μαγικό τρόπο πετύχεις απογείωση του ρυθμού ανάπτυξης, πράγμα που δεν παίζει.

Ο Ντράγκι και αρκετοί ακόμη θεματοφύλακες της δημοσιονομικής ορθοδοξίας, με την οποία πορεύεται η Ευρωζώνη εδώ και δυο δεκαετίες, αντιλαμβάνονται ότι αυτή τη φορά το νομισματικό σωσίβιο δεν θα κάνει δουλειά, ενώ και για μια ενδεχόμενη χαλάρωση στους δημοσιονομικούς κανόνες -που στην πραγματικότητα την απεύχονται- είναι ήδη πολύ αργά. Γιατί; Γιατί η γερμανική ατμομηχανή έχει ξεμείνει από καύσιμα. Αυτό που στην προηγούμενη ήταν το σχετικό πλεονέκτημα της ευρωπαϊκής οικονομίας και απέτρεψε τη συνολική της κατάρρευση, σήμερα είναι το απόλυτο μειονέκτημά της. Καθώς η γερμανική οικονομία βαδίζει με βεβαιότητα στην ύφεση, η εξάρτηση όλης της υπόλοιπης Ευρωζώνης από αυτήν -και στο πεδίο της προσφοράς και της ζήτησης- την καθιστά ένα ασήκωτο βαρίδι για όλους. Αν η Γερμανία βουλιάξει, θα τους παρασύρει όλους στον πάτο. Εκτός αν αποφασίσει να ανοίξει το θησαυροφυλάκιο των πλεονασμάτων της και πλημμυρίσει τους πάντες και τα πάντα με ζεστό χρήμα. Αλλά δεν θέλετε να ξέρετε τι μπορεί να ζητήσει ως ανταλλάγματα.

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Τα ψέματα κάποτε τελειώνουν

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συμπλήρωσε 100 μέρες. Ο απολογισμός είναι μια πολιτική fast track, που έχει στόχο βασικά τρεις στόχους. Την παλινόρθωση του παλαιοκομματισμού, την εξυπηρέτηση κάθε είδους συμφερόντων και την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο