Ποιήτρια, συγγραφέας, μεταφράστρια η Βούλα Δαμιανάκου, έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών στα 102 της χρόνια. Σύντροφος και συνεργάτης του Βασίλη Ρώτα, με τον οποίο συνυπέγραψε μεταφράσεις έργων του Σαίξπηρ, αλλά και τα έργα "Ενας όμηρος" και "Ορνιθες", και μαζί με την κόρη της, τη ζωγράφο Ελένη Βασιλοπούλου, είχε αφιερωθεί στην ανάδειξη του έργου και τη διατήρηση της μνήμης του.
Αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης, με ενεργή παρουσία στα γράμματα και στους κοινωνικούς αγώνες η Βούλα Δαμιανάκου γεννήθηκε στην Πάνιτσα Λακωνίας το 1914. Εδωσε το "παρών" όταν χρειάστηκε για τη δημοκρατία και την ελευθερία του ανθρώπου, έγραψε και μετέφρασε, δεν παρεξέκλινε του αξιακού της κώδικα. Με τον Βασίλη Ρώτα μπήκαν στον μαραθώνιο των σαιξπηρικών μεταφράσεων, συνέγραψαν βιβλία, αλλά και η ίδια ακούραστη αναμετρήθηκε με τις λέξεις και τις ιδέες. Έγραψε μεταξύ άλλων τα βιβλία "Τιμιότατο να 'σαι Έλληνας, να 'σαι ο Γιάννης Ρίτσος", "Υπεύθυνη δήλωση", "Από την Ελλάδα του Αριστοτέλη στην Ευρώπη του Μάαστριχ", Όταν ο ήλιος της τραγωδίας ανάτειλε", "Σαν σε πηδήσει ο Κατής σε ποιον να παραπονεθείς", "Οφειλή στον ελληνικό πολιτισμό", "Οδοιπορώ στην πατρίδα", "Από τον ληστή του νόμου κάλλιο στο ληστή του δρόμου" που ήταν και το τελευταίο της.
Η Βούλα Δαμιανάκου φιλοξένησε τον διωκόμενο ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτσαλάν, και μάλιστα έγραψε το βιβλίο "Ο Οτσαλάν στο σπίτι μου", ενώ είχε αποχωρήσει από την ΑΕΠΙ γράφοντας το βιβλίο "Στη χάρη της την ΑΕΠΙ ανάβουμε ένα κερί". Συνεργάστηκε με το περιοδικό "Λαϊκός Λόγος" με τα ψευδώνυμα Αλκυόνα, Αλκυών, Ειρήνη Πεζοπόρου.
Τα συλλυπητήριά του στην κόρη της Ελένη Βασιλοπούλου και τους οικείους της εξέφρασε ο πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης, υπογραμμίζοντας ότι "η αγωνίστρια Βούλα Δαμιανάκου, ένας σπουδαίος πνευματικός άνθρωπος, μια θαρραλέα γυναίκα με ανυπότακτη συνείδηση, έφυγε από κοντά μας, αφήνοντας όμως πλούσια πνευματική και αγωνιστική παρακαταθήκη".
"Εμβληματική μορφή" χαρακτηρίζει ο υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς στη δήλωσή του χαρακτηρίζει τη Βούλα Δαμιανάκου. "Όχι μόνο γιατί αγάπησε τόσο βαθιά την ελληνική γραμματεία, ούτε γιατί με την πένα της 'δάμασε' τις λέξεις. Αλλά και γιατί η ίδια δεν 'δαμάστηκε' ποτέ. Ακατάβλητη και ανυποχώρητη στις αρχές της, δεν έπαψε ούτε στιγμή να είναι παρούσα από την Εθνική Αντίσταση μέχρι τους σύγχρονους κοινωνικούς αγώνες".
