Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η sartorial πολιτική

ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΤΡΑΜΠΟΥΛΗ   Τι πένθησαν όσοι, σε εφημερίδες, σάιτ και προσωπικές αναρτήσεις στα social media, έγραψαν με τόσο τρυφερό τρόπο για τον θάνατο του Ευτύχιου Αλεξανδράκη, παλαιού...

Ήχος πλάγιος

    Μια πληγωμένη Γκουέρνικα ήταν στο Μαραί. Και δίπλα της καιροί αλλοτινοί μιας Γαλλίας καιόμενης. Ο Μάης μου είπες, θυμάσαι; Τότε που η Σορβόνη ήταν σε κατάληψη, όπως και τώρα. Ναι, εκεί στην Place...

Το δικό μου '68

Ανάμεσά τους ήταν συνταξιούχοι, καθηγητές, δικηγόροι και δημοσιογράφοι, υπάλληλοι, ή και απλοί άνθρωποι που έβγαζαν τα σκυλιά τους για τον πρωινό περίπατο...

Από το γαλλικό, στο τουρκικό '68

Το φοιτητικό κίνημα - Ό,τι συνέβη στη Γαλλία τον Μάιο του 1968, συνέβη τον επόμενο μήνα στην Τουρκία. Ομοίως με τη γαλλική περίπτωση, όπως παρατηρούσε ο Καστοριάδης, έτσι και στην τουρκική, πυρήνας της...

Από τις φυσικομαθηματικές επιστήμες

Η θεμελιώδης Φυσική δεν θεωρεί προνομιακή καμιά κατεύθυνση του χρόνου - η αντιστρεπτότητα των φυσικών διαδικασιών είναι χαρακτηριστικό των πιο βασικών εξισώσεών της. Έτσι, οι παραδοξότητες δεν μπορούν να απορριφθούν με προσφυγή στην ίδια την Φυσική. Γι’ αυτό και αναπτύσσονται ποικίλες θεωρίες Πολυσύμπαντος, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι προφανείς «λογικές ανακολουθίες»

Ρ. Παπασπύρου: Προσπάθησα να αναδείξω τη δυνατότητα των υλικών να είναι φορείς οπτικών πληροφοριών

Το 1958, μαθήτρια τότε της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, αποκτά ένα κακέκτυπο αντίτυπο του τόμου «Peinture Moderne» (εκδ. Scira). Στη σελίδα 146 αντίκρυσε για πρώτη...

Έλληνες εργάτες στον παρισινό Μάη

Η σχεδόν ολοκληρωτική κινητοποίηση των Ελλήνων εργατών στον Γαλλικό Μάη, ξεκίνησε στις 13 του μήνα, όταν όλα τα συνδικάτα κήρυξαν γενική απεργία, η οποία βρήκε απολύτως σύμφωνο και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Τότε έγινε και η συγκλονιστική πορεία και διαδήλωση, μία από τις μεγαλύτερες που είχε γνωρίσει το Παρίσι στην ιστορία του, η μεγαλύτερη ίσως

Ο κριτικός λόγος για τις φυσικές επιστήμες και η συμβολή του στο 1968

Στην δεκαετία του 1960, τα ρήγματα ανάμεσα στα μέλη της επιστημονικής κοινότητας είχαν σχέση με τον χαρακτήρα της ίδιας της επιστήμης, με την άκριτη αποδοχή της επιστημονικής προόδου, με το αξιακό σύστημα των επιστημόνων, και, το σημαντικότερο, με την υποψία ότι οι επιστήμες δεν είναι ουδέτερες αλλά κι αυτές κοινωνικά καθορισμένες.