Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.
06/08/17

Ταξίδι Κυψέλη - Σάμος με υπερωκεάνιο

Τα καλοκαίρια κατέβαινε λαός για τα ιαματικά λουτρά, οι γριές μετεωρίζονταν ανάμεσα στη σκάλα και τη βάρκα, οι ναύτες τις κράταγαν σφικτά (από τις τελευταίες αντρικές αγκαλιές που θα ’νιωθαν)

Τα καλύτερα είναι μπροστά

Την ψηλαφούμε ήδη αυτήν τη στροφή. Και είναι στροφή ουσίας, και όχι φαντασίας. Να, ας πούμε, μέσα σε ελάχιστο διάστημα ψηφίστηκαν από την κυβερνητική πλειοψηφία δύο σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Στην Παιδεία και στην Υγεία

30/07/17
24/07/17

Ο σεισμός κι ο καταποντισμός

Για πολλά χρόνια η Ελλάδα γκρέμιζε μόνη τα κτήρια, εξάλειφε μόνη το παρελθόν. Υπήρξε πολιτικά «σεισμική» αφού ο εμφύλιος και οι προγενέστερες εθνικές καταστροφές, δημιούργησαν μια νόθα αστυφιλία

23/07/17

Μια Δεξιά, μα τι Δεξιά!

Σε πιάνει το στομάχι σου. Θέλετε για τα άβατα, που επί της βασιλείας τους γεννήθηκαν και πρόκοψαν; Θέλετε για τη διαφθορά που ζέσταναν στα χέρια τους και την έκαναν τέρας παμφάγο και θρασύ όσο δεν παίρνει; Θέλετε για τη διαπλοκή, που την ανέδειξαν σε άτυπη, αλλά πανίσχυρη εξουσία των εξουσιών

16/07/17

Στη ζώνη υψηλού κινδύνου

Μια από τις ιστορίες του Μπρεχτ, με πρωταγωνιστή τον κύριο Κώυνερ, ασχολείται με ένα διπλωμάτη, που αφού γύρισε από την επιτυχημένη αποστολή του στο εξωτερικό, τον τίμησαν, τον ευχαρίστησαν, και τον έστειλαν πάραυτα στο σπίτι του.

Η οδυνηρή αισιοδοξία

Δεν ξέρω γιατί κρατιέμαι από τα έργα που έχω δει δεκάδες φορές, που ξέρω τους διαλόγους, που μαντεύω την επόμενη σκηνή, που θυμάμαι πού κάνει «γρατζουνιές» η εικόνα

09/07/17
19/06/17

Το θρασύ κλάμα

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η παγίδευση στην ηττοπάθεια και την ενοχή είναι ένα τέλειο τέχνασμα μιας χοντροκομμένης, κακομαθημένης και θρασείας βουλιμίας για την εξουσία, η οποία αντιπολιτεύεται με το βαθύ σύστημα που διαθέτει

05/06/17

Τα πανηγύρια αργότερα

“Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου, τον πόλεμο τον χάνει”, λέει ο γνωστός στίχος. Αν οφείλουμε όμως να είμαστε αισιόδοξοι, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε και εκτός πραγματικότητας. Και η πραγματικότητα, όσα φωτεινά σημεία κι αν βλέπει κανείς σ’ αυτή, μόνο ρόδινη δεν είναι...

28/05/17

Το Μηδέν και η κούραση

Στη συζήτηση του νομοσχεδίου για τους διευθυντές στις σχολικές μονάδες πολλοί βουλευτές ανέσυραν από τα αρχεία τους καταγγελίες είτε του ΠΑΣΟΚ για τη Ν.Δ. είτε της Νέας Δημοκρατίας για το ΠΑΣΟΚ, όπου ο ένας κατηγορούσε τον άλλον για «κομματικούς εγκάθετους» στα διάφορα πόστα της εκπαίδευσης.

Το χαντάκι και το "χοπ"

Δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου κανένα πρόβλημα εμπιστοσύνης σε όσους μας εκπροσωπούν στη διαπραγμάτευση. Και ο Τσακαλώτος με την ομάδα του, και ο Τσίπρας με τους επιτελείς, είναι πια και έμπειροι, και πονηρεμένοι, και σταθεροί, και ευέλικτοι.

21/05/17

Η μάχη των αρχηγών

Η πραγματικότητα αυτή δεν αλλάζει με κατάρες, ούτε με ευχές. Δύο κόμματα συγκρούονται βασικά σήμερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. Με τους συμμάχους του το καθένα. Και, όσο κι αν σε κάποιους κακοφαίνεται, η σύγκρουση εκφράζεται από δυο πρόσωπα.

Η μέσα βρισιά

Πρώτα απ’ όλα είναι δυσάρεστες οι συμφωνίες, άρα είναι εύκολο κανείς να παντρευτεί και οικειοποιηθεί τη διεσπαρμένη και πολύπλευρη λαϊκή δυσανεξία. Γιατί να θέλει να «εκβιάσει» κάτι πιο πολύ και ριζικό;

14/05/17

Το σανό και η σκιά του όνου

Πώς επιβιώνει η «μεταφορά περί σανού» σε αστούς, που η μόνη τους παράσταση από την αγροτική οικονομία και την ύπαιθρο είναι κάποια τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ; Σε κατοίκους της πόλης που θεωρούν άγρια ζούγκλα τις χιλιοκατουρημένες αθηναϊκές πρασιές, που θεωρούν περίπου θηρία τα ισπανικά κόκερ και που ζουν την περιπέτεια με πίτσες και μπίρες στη ζεστή μπεζ πολυθρόνα;

Με τη συνδρομή της Αγίας Ελένης

Τέλος πάντων, επί τη ευκαιρία, και χωρίς καμιά διάθεση να προσβάλω κανέναν, ας κοιτάξει ο τυχόν εκπρόσωπος της κυβέρνησης, που τυχόν θα τιμήσει το σκήνωμα, να εκμεταλλευτεί την περίσταση. Διότι ο Θεός των Ελλήνων δεν κάνει, απ’ όσο ξέρω, διακρίσεις μεταξύ δεξιών και αριστερών, πιστών και μη, εθνικοφρόνων και μη.

07/05/17

Γεύση από ραδίκια

Να η νέα κατάσταση. Η Αριστερά έχει την ευθύνη πια όχι μόνο για τον εαυτό της, τα κινήματα, την ιδεολογία. Αλλά για τη χώρα. Αυτό είναι σήμερα κυρίαρχο, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί. Και δεν μιλάμε για εξουσία με όρους κάποιας επανάστασης, αλλά με όρους δημοκρατικής τάξης, σεβασμού των νόμων, αποδοχής της συνέχειας του (αστικού) κράτους.


Ραδιόφωνο