Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Για μια αριστερή πολιτική της μητρότητας

Η κρίση σκοτώνει ή η κρίση «σκοτώνει»; Σκοτώνει τις εν δυνάμει γεννήσεις, επιδεινώνοντας το πρόβλημα της υπογεννητικότητας, ή σκοτώνει τις γυναίκες αποτελειώνοντας τις ήδη προβληματικές τους σχέσεις με την κατάσταση της μητρότητας;

Η κρίση σκοτώνει ή η κρίση «σκοτώνει»; Σκοτώνει τις εν δυνάμει γεννήσεις, επιδεινώνοντας το πρόβλημα της υπογεννητικότητας, ή σκοτώνει τις γυναίκες αποτελειώνοντας τις ήδη προβληματικές τους σχέσεις με την κατάσταση της μητρότητας; Το πρόβλημα της ελληνικής υπογεννητικότητας, υπαρκτό εδώ και είκοσι χρόνια, η Αριστερά δεν το είχε εντάξει στη λίστα των ενδιαφερόντων της. Η ραγδαία μείωση του «ελληνικού» πληθυσμού μπλέκεται αναπόφευκτα με θέματα μεταναστευτικού ενδιαφέροντος που έχουν τη σαφή προτίμησή μας, άρα καλόν είναι να αποφεύγεται. Ξεχάσαμε να σκεφτούμε πως το θέμα των γεννήσεων συνδέεται αναπόφευκτα όχι μόνο με τη διατήρηση του πληθυσμού ή με τις κρατικές παροχές που διευκολύνουν ή αποθαρρύνουν τη γεννητικότητα αλλά και με τις επιλογές των ανθρώπων, στη συγκεκριμένη δε περίπτωση με τις επιλογές των γυναικών. Γιατί η μητρότητα, μας αρέσει δεν μας αρέσει, είναι γυναικεία υπόθεση.

Η μητρότητα ως σχέση με το σώμα και με τις αλλοιώσεις του, ως σχέση με τη μητέρα, ως ανατροπή της ιδιότητας της κόρης, ως εγκυμοσύνη και ως τοκετός, ως ωδίνη και οδύνη... Η μητρότητα ως σχέση με τον πατέρα, ως σχέση με το παιδί, ως σχέση με την τροφή και την ανατροφή... Η μητρότητα ως χαρά και ως άγχος, ως τρυφεράδα και ως υστερία, ως γονιμότητα και ως στειρότητα, ως ανάσταση και ως θάνατος...

Προφανώς λογής «έμφυλα υποκείμενα» μπορούν (και πρέπει) να έχουν σχέση με τη μητρότητα και τις συνέπειές της... Όπως λογής «έμφυλα υποκείμενα» μπορούν (και δυστυχώς τα καταφέρνουν, τόσο σε κοινωνικό ή ιδεολογικό, όσο και σε εντελώς προσωπικό επίπεδο) να κάνουν τη μητρότητα κόλαση. Αλλά η μητρότητα είναι καταρχήν υπόθεση των γυναικών και των επιλογών τους. Τουλάχιστον αυτή είναι η μόνη αριστερή και φεμινιστική δυνατή θέση.

H φίλη Χάρις Συμεωνίδου ("Αυγή", 21.7.2013) θεωρεί επιθυμητή τη διαμόρφωση μιας αριστερής «δημογραφικής πολιτικής με άξονα την ισότητα των φύλων». Φοβάμαι πως πρέπει να είμαστε σαφέστερες, γιατί το μόνο λογικό και βιώσιμο αίτημα είναι μια αριστερή δημογραφική πολιτική με στόχο τη γυναικεία ελευθερία στην επιλογή της μητρότητας και τη γυναικεία αυτοδιάθεση στη διαχείρισή της.

Η κρίση οδηγεί τις ευρωπαϊκές κοινωνίες στην επιβεβαίωση του μαλθουσιανισμού και στη μείωση των γεννήσεων. Αλλά και χωρίς την κρίση, το πρώτο πράγμα που έκαναν και κάνουν οι γυναίκες μόλις οι λογής κοινωνικοί και ιδεολογικοί έλεγχοι χαλαρώσουν, είναι να μειώσουν δραστικά τον αριθμό των παιδιών τους. Η αρχετυπική κατηγορία των φαλλοφασιστικών γουρουνιών, σύμφωνα με την οποία η γυναικεία χειραφέτηση δεν είναι παρά υπονόμευση της πατριαρχικής οικογένειας, αποδεικνύεται εντελώς ορθή. Και η σημερινή κρίση γεννητικότητας δεν είναι απλώς συνέπεια της οικονομικής αδυναμίας, είναι κυρίως επακόλουθο της (άρρητης) άρνησης των γυναικών να διακινδυνεύσουν το είδος της ζωής που κουτσά-στραβά τους προσέφερε το κοινωνικό κράτος επωμιζόμενες αβοήθητες το δυσβάσταχτο βάρος της μητρότητας.

Η Γαλλία του σοσιαλδημοκρατικού κοινωνικού κράτους αντέστρεψε την υπογεννητικότητα, οργανώνοντας μια πολιτική διευκολύνσεων, από ένα δίκτυο οικιακών βρεφικών σταθμών μέχρι χωροταξικές προσαρμογές (που συμπεριλαμβάνουν ασφαλώς τα πάρκα, αλλά ασφαλέστερα και το πλάτος των ελεύθερων πεζοδρομίων!!!) και από πλήρεις φορολογικές απαλλαγές για τις, αλλοδαπές ή μη, εργαζόμενες στη φύλαξη των παιδιών μέχρι τη διασφάλιση της εργασιακής εξέλιξης των μητέρων. Έτσι άγγιξε το ανήκουστο μεταπολεμικά ποσοστό γεννήσεων του 2,01 (ανά γυναίκα!) που καμία πολιτική επιδομάτων δεν πέτυχε αλλού. Επειδή η μητρότητα είναι αναπόδραστα συνδεδεμένη με τη δυνατότητα αποφυγής της, η υπεργόνιμη Γαλλία έχει ένα ιλιγγιώδες για τα ελληνικά δεδομένα ποσοστό ορμονικής αντισύλληψης (70,8%) και διαθέτει το RU486 για διακοπές εγκυμοσύνης ως την 9η εβδομάδα. Κι επειδή η μητρότητα είναι επίσης αναπόδραστα συνδεδεμένη με τον τοκετό, σταθεροποίησε τις καισαρικές στο 20%, όταν στην πτωχή Ελλάδα των πλουσίων μαιευτήρων κάνουν μία θραύση του 48%, και αύξησε τον μητρικό θηλασμό στο 66%, που στην παραδοσιακή Ελλάδα της ασυδοσίας των υποκαταστάτων μητρικού γάλατος έχει εγκαταλειφθεί σε ποσοστά υστερίας.

«Χρειάζεσαι ένα ολόκληρο χωριό για να μεγαλώσεις ένα παιδί», λέει η αφρικάνικη φεμινιστική παροιμία. Το «χωριό» πρέπει τώρα να διεκδικήσει, για τα παιδιά του, το μίνιμουμ των κρατικών παροχών που θα εξασφαλίσουν την κοινή μας επιβίωση μέσα και πέρα από την κρίση. Αλλά μόνο εμείς μπορούμε να ορίσουμε τον τρόπο με τον οποίο θα ζήσουμε τη μητρότητα. Και μόνο εμείς μπορούμε να ορίσουμε μια αριστερή πολιτική για την ελευθερία του σώματος. Του δικού μας και, ίσως, των παιδιών μας.

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Πέντε χρόνια

Τέτοιες μέρες, πριν από πέντε χρόνια, στις 25.1.2015, ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιγε ένα νέο κεφάλαιο στην πολιτική ζωή του τόπου. Με τη στήριξη μιας κοινωνίας απελπισμένης και εξοργισμένης από την ανυπολόγιστη καταστροφή δύο Μνημονίων και έχοντας διανύσει μια εντυπωσιακή πορεία

Δειτε ολοκληρο το αρθρο